บทที่ 129

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 129 จะไม่ให้เธอถูกรังแกเป็นอันขาด / บทที่ 130 ความหนักแน่นน้อยไปนะไอ้หนุ่ม บทที่ 129 จะไม่ให้เธอถูกรังแกเป็นอันขาด

เฉินเมิ่งฉีจิกมือตัวเองแน่น ด่าเยี่ยหวันหวั่นในใจว่า “ยัยโง่” นับครั้งไม่ถ้วน ใบหน้าเผยอารมณ์น้อยใจ อธิบายด้วยดวงตาแดงก่ำ “ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันคิดว่าเยียนหรานชอบซ่งจื่อหางมากขนาดนี้ อีกทั้งการแข่งขันวันนี้ยังสำคัญมาก เยียนหรานอาจจะมาที่สนามบาสเกตบอล ก็เลยเสี่ยงดวงมาลองดู…”

เยี่ยหวันหวั่นฟังด้วยความยกย่องชื่นชมในทักษะการพูดเปลี่ยนดำให้เป็นขาว เอาตัวรอดได้อย่างลื่นไหลจนต้องกราบเบญจาคประดิษฐ์ให้เลย

เจียงเยียนหรานแพ้อย่างไม่ต้องเสียใจ!

เห็นสีหน้าเฉินเมิ่งฉีเต็มไปด้วยความเสียใจน่าสงสาร ความปราถนาอยากปกป้องของซ่งจื่อหางที่อยู่ด้านข้างพลันระเบิดออกมา เมื่อนึกถึงว่าตอนนี้กำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ความกล้าพลันเอ่อล้น มองไปทางเจียงเยียนหรานด้วยความโกรธ “เจียงเยียนหราน เธอจะพอได้หรือยัง? เป็นตัวเธอเองแท้ๆ ที่เอาแต่ใจทำให้คนรอบข้างต้องเป็นห่วง ตอนนี้ยังจะมาโทษเมิ่งฉี เธอคิดว่าศูนย์กลางโลกของทุกคนต้องหมุนรอบคุณหนูไฮโซอย่างเธอหรือไง?”

เฮอะ หมุนรอบเธอเหรอ?

หลายปีมานี้ ใครหมุนรอบใครกันแน่?

เจียงเยียนหรานมองใบหน้าซ่งจื่อหางที่ผดุงความยุติธรรมให้เฉินเมิ่งฉี หัวใจเต็มไปด้วยความปวดร้าว

เธอจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ก่อนหน้านี้ถึงได้คิดว่าความรู้สึกระหว่างกันตั้งนานหลายปี ผู้ชายคนนี้อย่างไรก็ต้องใส่ใจความรู้สึกของเธอ

เห็นเจียงเยียนหรานเม้มริมฝีปากแน่น เยี่ยหวันหวั่นหรี่ตามองไปทางซ่งจื่อหาง เอ่ยขึ้นเนิบๆ “หัวหน้าทีมซ่ง นายจะต่อว่าเยียนหรานทำไม? เมื่อกี้เธอขอบคุณที่เมิ่งฉีเป็นห่วงไม่ใช่เหรอ? ต่อให้นายชอบเมิ่งฉี ก็จะใส่ร้ายเยียนหรานแบบนี้ไม่ได้หรือเปล่า? ต่อให้ฉันเป็นเพื่อนสนิทของเมิ่งฉี แต่แม้แต่ฉันก็ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว!”

คำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่นปลุกระดมคลื่นลูกหนึ่งได้สำเร็จ เมื่อครู่ทุกคนเห็นกับตาว่าตั้งแต่ต้นจนจบเยียนหรานพูดแค่เพียงประโยคเดียว เรื่องราวทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเฉินเมิ่งฉียัยนักแสดงตัวแม่ทำตัวน่าสงสารไปทั่ว ซ่งจื่อหางก็ดันเชื่อและเริ่มต่อว่าเจียงเยียนหรานขึ้นมา

เดิมทีหลงคิดว่าเป็นเจียงเยียนหรานเองที่ไม่มีกึ๋นเลยถูกผู้ชายทิ้ง ตอนนี้ก็ได้รู้สักทีว่าเป็นเพราะอะไร? คนบางคนก็เสแสร้งเกินไปแล้ว!

เยี่ยหวันหวั่นพูดจบยังจงใจมองไปทางเฉินเมิ่งฉีแล้วถาม “เมิ่งฉี เธอว่าฉันพูดถูกมั้ย? หัวหน้าทีมซ่งก็พูดจาไร้เหตุผลเกินไป!”

เวลานี้ เฉินเมิ่งฉีโกรธเพราะเยี่ยหวันหวั่นจนแทบกระอักเลือดแล้ว ยัยโง่สมควรตายนี่ พูดไม่เป็นก็เงียบปากไปได้ไหม วันนี้อ้าปากก็หาเรื่องหาราวให้เธอ แล้วเธอยังใช้เหตุผลพูดด้วยไม่ได้เลย!

เพื่อรักษาภาพลักษณ์บริสุทธิ์งดงาม เฉินเมิ่งฉีได้แต่อดกลั้นเอาไว้ “หัวหน้าซ่งคะ อย่าโทษเยียนหรานเลยค่ะ ทุกอย่างเป็นฉันผิดเอง…”

เดิมซ่งจื่อหางยังอยากพูดอะไร แต่การแข่งเริ่มแล้ว โค้ชด้านล่างก็เร่งมา

“เมิ่งฉี ฉันไปก่อนนะ”

“ไปเถอะ พวกเราสู้ๆ กัน!” เฉินเมิ่งฉีพูดอย่างเหนียมอาย

ที่จริงเธอรู้สึกเฉยๆ กับซ่งจื่อหาง หลักๆ ก็เพราะเขาคือคนที่เจียงเยียนหรานชอบ ทว่าจากข่าวลือที่ได้ยินมาเร็วๆ นี้ ตระกูลซ่งเป็นเป้าหมายให้จับที่ไม่เลวเลยทีเดียว

“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะคว้ารางวัลมาเป็นของขวัญให้เธอเอง!”

ซ่งจื่อหางว่าจบ ก็กลับไปที่สนามอย่างกระปรี้กระเปร่า ผู้ชมรอบด้านก็กลับไปที่นั่งตัวเอง และมุ่งความสนใจไปที่การแข่งขัน

เยี่ยหวันหวั่นกับเจียงเยียนหรานนั่งลงตรงที่นั่งว่างแถวด้านหลังพวกเฉินเมิ่งฉี

เจียงเยียนหรานนั่งลงไปด้วยความอ่อนเพลีย พึมพำด้วยสีหน้าเยาะหยันตัวเอง “หวันหวั่น ขอบคุณนะ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์จริงๆ …”

เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะเบาๆ “เด็กดี วันนี้เธอทำได้ดีมากแล้ว เธอเมินพวกเขาก็เป็นการดูถูกที่ดีที่สุดแล้วแหละ เมื่อกี้ถ้าไปเถียงกับเขาเหมือนภรรยาโกรธสามีต่างหากถึงจะเสียหน้า เรื่องไม่ดียกให้ฉันจัดการก็พอ ในเมื่อฉันกล้าให้เธอมา ก็จะไม่ให้เธอถูกใครรังแกเป็นอันขาด!”

………………………………….

บทที่ 130 ความหนักแน่นน้อยไปนะไอ้หนุ่ม

ได้ยินน้ำเสียงของเยี่ยหวันหวั่นที่นับเธอไปอยู่ในขอบเขตการปกครองของตัวเองแล้ว หัวใจของเจียบเยียนหรานพลันรู้สึกอุ่นวาบ ยิ้มเอ่ยว่า “ไม่น่าเชื่อว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพบว่าเธอร้ายกาจขนาดนี้!”

เฉินเมิ่งฉีถูกหลอกแล้วยังไม่รู้ตัว ยังหลงคิดว่าเยี่ยหวันหวั่นเป็นคนโง่จริงๆ อีก

“ขอบคุณสำหรับคำชม อ๊ะ! ดูเร็ว! ฉู่เฟิง!” หางตาของเยี่ยหวันหวั่นเห็นชายหนุ่มรูปหล่อสดใสเดินออกมาจากห้องพักผ่อน