บทที่ 133

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 133 นี่ที่ไหน ฉันเป็นใคร / บทที่ 134 ไม่นานเดี๋ยวคุณก็รู้ บทที่ 133 นี่ที่ไหน ฉันเป็นใคร

ซ่งจื่อหางมองไปทางเฉินเมิ่งฉี แสดงออกว่าพอใจมาก

ผู้หญิงที่ใจกว้างรู้เรื่องนี่สิถึงคู่ควรกับเขาในวันข้างหน้า แต่ว่าเจียงเยียนหรานขี้หึงแบบนี้ นานๆ ทีดูไปแล้วก็น่ารักเหมือนกัน

ซ่งจื่อหางก็รู้สึกว่าก่อนหน้านี้ท่าทีของตัวเองที่มีต่อเธอนั้นเลวร้ายเหมือนกัน เลยเป็นฝ่ายเดินไปหาเจียงเยียนหรานก่อน สีหน้าอ่อนโยนไม่น้อยเลย แต่น้ำเสียงกลับเย่อหยิ่งอยู่ “เยียนหราน ผมรู้ความรู้สึกที่คุณมีต่อผม แต่เรื่องของความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ เหมือนก่อนหน้าที่คุณตามตื๊อผมแบบนั้น ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดจริงๆ แต่ถึงยังไงพวกเราก็รู้จักกันมานานขนาดนี้แล้ว ขอแค่ต่อจากนี้คุณทำอะไรก็อย่าเกินเลยไป และอย่าทำเรื่องที่ทำร้ายเมิ่งฉีอีก อีกหน่อยทุกคนก็ยังเป็นเพื่อนกันได้…”

เจียงเยียนหรานมองไปที่เฉินเมิ่งฉีและซ่งจื่อหางที่ยืนอยู่ด้านหน้าเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “หมาที่ดีมันไม่ขวางทาง ช่วยหลีกทางหน่อยได้ไหม?”

เฉินเมิ่งฉีและซ่งจื่อหางได้ยินสีหน้าแข็งทื่อขึ้นมาทันที

เจียงเยียนหรานก็ไม่ได้สนใจพวกเขา พูดจบก็เดินผ่านสองคนไป ในมือถือขวดน้ำ เดินไปข้างหน้าต่อ

เห็นภาพนี้แล้ว คนรอบๆ ต่างอึ้งกันไปหมด ผ่านไปสักพักต่างมองหน้ากัน

“เอ๋? นี่เจียงเยียนหรานจะไปไหนล่ะ?”

“หรือว่าเธอไม่ได้มาหาซ่งจื่อหาง?”

“นอกจากซ่งจื่อหางแล้วเธอจะไปหาใครล่ะ? เอ๊ะ? นั่นมันทางไปทีมบาสของจิ่นซิ่วไม่ใช่เหรอ?”

…….

ภายใต้สายตาที่อยากรู้อยากเห็นนับไม่ถ้วนนั้น เจียงเยียนหรานเดินไปทางทีมบาสของโรงเรียนจิ่นซิ่วจริงด้วย

ไม่เพียงแต่คนฝั่งชิงเหอ พวกนักกีฬาทีมบาสของจิ่นซิ่วที่กำลังเศร้าสลดอยู่เห็นสาวสวยคนหนึ่งเดินตรงมาทางพวกเขา ก็อึ้งไปเช่นกัน

“โห! สาวสวย! เด็กใครเนี่ย?”

“ไม่รู้สิ!”

“เหมือนจะเป็นผู้หญิงของชิงเหอเลย!”

ผู้ชายย้อมผมทองคนหนึ่งในนั้นผลักทุกคนออก หน้าตาดูกระตือรือร้นเดินไปหน้าเจียงเยียนหราน “สาวสวยคนนี้ มาหาใครหรือ?”

“นั่นเจียงเยียนหรานไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงมาหาพวกเรา?” ไม่ไกลนั้นหัวหน้าทีมบาสที่กำลังรักษาสภาพจิตใจของฉู่เฟิงอยู่ก็กระซิบบอกด้วยความสงสัย

วินาทีที่สิ้นสุดเสียง ก็ได้ยินเจียงเยียนหรานตอบ “ฉันมาหาฉู่เฟิง”

“ฉู่เฟิง…”

ใคร! ฉู่เฟิง?

ทันใดนั้นหัวหน้าทีมมองไปทางฉู่เฟิงด้วยความตกใจ ส่วนคนข้างหลังนั้นสีหน้าดูไร้จิตวิญญาณ ใบหูแดงไปหมด ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้น เหมือนเพิ่งผ่านการวิ่งสามพันเมตรมา

หนุ่มผมทองได้ยินทันใดนั้นใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “เอ๊ะ ไม่ใช่มั้ง! มาหาฉู่เฟิงเนื้อร้ายในทีมนั่นน่ะเหรอ! โอ๊ย ใครเตะฉันวะ!”

หนุ่มผมทองเพิ่งพูดจบ ก็โดนฉู่เฟิงที่อยู่ด้านหลังเตะเข้าหนึ่งที

ฉู่เฟิงตื่นเต้นจนมือไม้พันกันไปหมดแล้ว แต่ยังแกล้งฝืนใจเย็น เดินไปทางเจียงเยียนหราน “เยียนหราน… คุณ… คุณมาหาผม…”

เจียงเยียนหรานพยักหน้า

“มีเรื่องอะไรหรือ?” ฉู่เฟิงคิดว่าตัวเองแย่แล้ว ต้องเป็นเพราะเมื่อกี้ทำขายหน้าแน่เลย เกมส์ยังไม่จบก็ตายเสียก่อนแล้ว!

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ตอนที่ฉู่เฟิงพูดว่าตายเป็นร้อยครั้งในหัวตัวเอง จู่ๆ เจียงเยียนหรานก็ยื่นน้ำขวดนั้นมาตรงหน้าเขา “ให้คุณค่ะ”

“…” ทันใดนั้นใบหน้าฉู่เฟิงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ราวกับวินาทีนั้นฤดูหนาวเหน็บที่เต็มไปด้วยหิมะก็แปรเปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มรับน้ำขวดนั้นมาด้วยความตื่นเต้นที่สุดเหมือนได้รับตราลัญจกรหยกมาเลย “ขอบ…ขอบคุณ…”

หลังเจียงเยียนหรานยื่นน้ำให้ เธอก็มองไปบนอัฒจันทร์แวบหนึ่ง เห็นเยี่ยหวั่นหวันทำปากบอกใบ้เตือนให้เธอเริ่มขั้นต่อไป

เจียงเยียนหรานทำอะไรไม่ได้ คิดว่าวันนี้ที่เขาเล่นแบบนี้ตัวเองก็มีส่วนรับผิดชอบด้วย จึงทำตามที่เยี่ยหวั่นหวันสอนอย่างโดยดี

เจียงเยียนหรานยกผ้าขนหนูสีขาวในมือขึ้นมา ค่อยๆ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากของชายหนุ่ม แล้วพูด “สู้ๆ นะ”

ฉู่เฟิงนิ่งงัน

ฉันเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน ทำไมข้างหน้าเขามีแต่ดอกไม้เล็กๆ เบ่งบาน…

…………………………………….