บทที่ 1335 เด็กดี อย่าโกรธเลย! / บทที่ 1336 ไม่สนใจขอบคุณ

บทที่ 1335 เด็กดี อย่าโกรธเลย!

จี่ซิวหร่านได้ยินแบบนั้นก็มองเยี่ยหวันหวั่นเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ในดวงตาผุดแววอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูกสายหนึ่ง “นี่ค่อยสมเป็นคุณ…”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

“เสี่ยวเฟิง ผมอยากถามคุณหนึ่งคำถาม” จี่ซิวหร่านมองเยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ยปากเสียงเบา

“ถามอะไรเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

“หลายปีมานี้ คุณมีความสุขไหม” จี่ซิวหร่านเอ่ยถาม

ได้ยินแบบนั้น เยี่ยหวันหวั่นนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา คำพูดนี้ของจี่ซิวหร่านหมายความว่ายังไง…

“ก็ดีนะ…” เยี่ยหวันหวั่นครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากตอบ

“คำถามนี้ คุณไม่จำเป็นต้องตอบผมตอนนี้ รอหลังจากนี้ค่อยบอกผมอีกที ผมยังมีธุระบางอย่างต้องไปจัดการ ไปก่อนนะ” จี่ซิวหร่านพูดจบก็หันตัวจากไป

รอหลังจี่ซิวหร่านจากไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นกลับเปี่ยมสีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ทำไมจี่ซิวหร่านคนนี้ประสาทแบบนี้นะ…

เอาเป็นว่ารอดผ่านไปได้ก็ดีแล้ว!

เยี่ยหวันหวั่นหันกายไปมองต้าไป๋ที่อยู่อีกด้านทันที สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ เธอนึกไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าตัวเองจะได้เจอกับต้าไป๋ที่พันธมิตรอู๋เว่ยในรัฐอิสระนี้

ยังไม่รอให้เยี่ยหวันหวั่นเดินไปหาต้าไป๋ บีรุสกลับแทรกเข้ามาขวางข้างตัวเยี่ยหวันหวั่น

เวลานี้บีรุสเหมือนอยู่ไม่สุขนิดหน่อย มันมองต้าไป๋ขู่คำรามเสียงต่ำเป็นพักๆ เหมือนกำลังเตือน

แต่ต้าไป๋เพียงแค่ชำเลืองมองบีรุสเหมือนขี้เกียจจะสนใจมัน

‘กรรซ์!’

ไม่รอให้เยี่ยหวันหวั่นตอบสนอง เสียงคำรามต่ำทรงพลังดังออกมาจากปากบีรุส พริบตาเดียวมันก็เดินมาถึงข้างตัวต้าไป๋ ใช้กรงเล็บข่วนหัวต้าไป๋หลายทีราวกับกำลังหยั่งเชิงบางอย่าง

เยี่ยหวันหวั่นอึ้งตะลึง เจ้าบีรุสนี่ คงไม่ได้คิดจะสู้กับต้าไป๋หรอกนะ…

อย่าทำขายหน้าตัวเองเลย เสือดำยังไงก็คือเสือดำ จะไปเทียบกับเสือได้ยังไง…อีกทั้งยังเป็นต้าไป๋เสือที่แข็งนอกอ่อนในตัวนี้

ต้าไป๋ถูกบีรุสยั่วยุต่อเนื่อง ท้ายที่สุดมันก็ยืนขึ้นช้าๆ ดวงตาสัตว์หนาวยะเยือกมองบีรุส เสียงคำรามต่ำดังออกจากปากเป็นการเตือน

“เชี่ย…” เยี่ยหวันหวั่นตกใจกลัวเหงื่อไหลพราก บรรพบุรุษสองตัวนี้คงไม่ได้ตั้งใจจะลงมือกันหรอกมั้ง…

การสู้กันระหว่างคนกับคน เยี่ยหวันหวั่นก็เปล่ามีปัญหา อย่างมากจับแยกกันก็เท่านั้น แต่ถ้าสัตว์ดุร้ายสองตัวสู้กันขึ้นมาจริงๆ งั้นควรแยกกันยังไง แล้วใครจะกล้าไปหยุดการต่อสู้อีก

“ต้าไป๋ เด็กดี…อย่าโกรธเลย…” เยี่ยหวันหวั่นมองต้าไป๋พร้อมรีบเอ่ยปลอบ

แต่ที่ทำให้เยี่ยหวันหวั่นคาดไม่ถึงคือ คำปลอบนี้ของเธอกลับพลันจุดไฟโทสะของบีรุสขึ้นมาแล้ว

ยังไม่รอให้เยี่ยหวันหวั่นได้สติ ก็กลับเห็นบีรุสกลายเป็นเงาดำพุ่งใส่ต้าไป๋ในพริบตา

เพียงแค่ชั่ววินาทีเดียว บีรุสกับต้าไป๋ก็ต่อสู้กันแล้ว

ในห้องทำงาน เสียงสัตว์ร้ายขู่และคำรามด้วยความโกรธดังขึ้นไม่ขาดสาย

เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่กับที่ มองการต่อสู้ของบีรุสกับต้าไป๋ก็อดกุมหน้าผากไม่ได้ นี่เธอสร้างเวรกรรมอะไรไว้…

“พี่เฟิง เกิดอะไรขึ้น!”

เวลานี้เป่ยโต่วพลันพุ่งเข้ามาจากข้างนอก

ไม่ต้องให้เยี่ยหวันหวั่นตอบ เป่ยโต่วเพิ่งเข้าห้องทำงานมาก็เห็นแล้วว่าที่แท้จริงเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“โอ้…ต้าไป๋นี่ใช้ได้นะเนี่ย สู้สมน้ำสมเนื้อกับบีรุสได้…” เป่ยโต่วยืนอยู่อีกด้าน มองสัตว์ร้ายสองตัวฟัดกันก็อดพยักหน้าไม่ได้

“แยกพวกมันออกจากกัน!” เยี่ยหวันหวั่นพูดกับเป่ยโต่ว

ได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่น เป่ยโต่วอึ้งงันอยู่กับที่ทันที เขามองเยี่ยหวันหวั่นอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่เฟิง…พี่ไม่ได้พูดจริงใช่ไหม…พี่ให้ผมแยกสัตว์ที่สู้กันออกจากกันเนี่ยนะ!”