บทที่ 1341 ทำไมต้องเป็นจริงเป็นจัง / บทที่ 1342 ยังจำอาชูร่าได้ไหม

บทที่ 1341 ทำไมต้องเป็นจริงเป็นจัง

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นพูดอย่างงั้น สมาชิกระดับสูงในห้องประชุมที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเยี่ยหวันหวั่นก็พุ่งตัวกันมายืนขวางด้านหน้าหลี่กานเฉิน

“คิดจะพาตัวคนของพันธมิตรอู๋เว่ยไปง่ายๆ อย่างนี้ สมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ คิดว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหน!” ชายชราผมขาวใส่ชุดสูทคนหนึ่งเหยียดหลังตรงตวาดเสียงเข้ม

“เจี๋ยเจี๋ย…พันธมิตรอู๋เว่ยของเราตั้งแต่ก่อตั้งมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้าอวดดีในถิ่นของเราเลยซักครั้ง” ชายหนุ่มคนหนึ่งแสยะยิ้ม นัยน์ตาปรากฏแววบ้าคลั่งและกระหายเลือด

“คิดจะเปิดศึก…พันธมิตรอู๋เว่ยของเราไม่เคยกลัวอยู่แล้ว!”

“ใครหน้าไหนกล้าพาตัวหลี่กานเฉินไป เย็*แม่เอ็งเถอะ ข้ามศพฉันไปให้ได้ก่อนเถอะ!”

“ฮ่าๆๆ…สมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ จะอวดดีเกินไปแล้วมั้ง พี่เฟิ่งของพวกเราไม่เคยกลัวใคร ทั้งจี้หวง เจ้าหมาจรจัด นายแห่งอาชูร่า สี่ตระกูลใหญ่แห่งรัฐอิสระ จนถึงพวกหมาแมวตัวเล็กๆ ท่านหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยของพวกเราเคยกลัวซะที่ไหน?” เป่ยโต่วหัวเราะเสียงดัง แล้วผลักเจ้าหน้าที่สมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ออกไปแรงๆ

สถานการณ์ในตอนนี้ กลับเป็นสมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ที่ต้องขมวดคิ้วมุ่น

หลี่กานเฉินมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยขอบตารื้นผ่าว ทำท่าจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด

การได้เป็นสมาชิกคนหนึ่งของพันธมิตรอู๋เว่ย ถือเป็นเกียรติของเขา มีหัวหน้าที่ดีอย่างนี้ แม้ตายก็คุ้มค่าแล้ว…

“พวกคุณดูสิ” รอยยิ้มของเยี่ยหวันหวั่นยังคงไม่จางไป “พวกคุณก็เห็นแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยอมให้พวกคุณพาหลี่กานเฉินไป…แต่พี่น้องพ้องพวกของฉันแต่ละคนเป็นคนเจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ แม้แต่ฉันที่เป็นหัวหน้าก็ยังเอาพวกเขาไม่อยู่…”

“งั้นเหรอ…” ผู้อาวุโสจินเหลือบมองเยี่ยหวันหวั่นเล็กน้อย แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “ดูเหมือนคำพูดของหัวหน้าไป๋จะไม่มีอำนาจมากพอ ก็ไม่เป็นไร หัวหน้าไป๋คุมลูกน้องตัวเองไม่ได้ สมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ของพวกเราจะช่วยสั่งสอนแทนเอง”

ได้ยินผู้อาวุโสจินพูดอย่างนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็ลอบแสยะยิ้มในใจ ตาเฒ่าคนนี้เป็นถึงผู้อาวุโสของสมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ

“งั้นผู้อาวุโสจินก็หมายความว่าไม่คิดจะปล่อยหลี่กานเฉินไปสินะ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

“หลี่กานเฉินทำผิด แหกกฎเกณฑ์ย่อมต้องโดนทำโทษ อย่าว่าแต่หลี่กานเฉินเลย แม้แต่ผู้นำตระกูลของสี่ตระกูลใหญ่ ถ้าแหกกฎสำคัญข้อนี้ ก็ต้องโดนลงโทษไม่ต่างกัน” ผู้อาวุโสจินเอ่ยเสียงเรียบ

ทุกคนในรัฐอิสระต่อต้านการใช้อาวุธปืนมาก ก็เหมือนกับที่อาวุโสจินพูด แม้แต่ผู้นำตระกูลของสี่ตระกูลใหญ่ ถ้าหากใช้ปืนก็จะกลายเป็นศัตรูของรัฐอิสระทันที

แต่ทว่า ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นกลับแค่นยิ้มเล็กน้อย “ผู้อาวุโสจิน คำพูดนี้ฉันกลับไม่อาจเห็นด้วย รัฐอิสระห้ามใช้อาวุธปืนไม่ผิด แต่ปืนของเล่นแค่กระบอกเดียว ทำไมคุณต้องเป็นจริงเป็นจังขนาดนี้”

“ปืนของเล่น?”

สิ้นเสียงเยี่ยหวันหวั่น ทุกคนต่างก็ตะลึงงัน

เยี่ยหวันหวั่นคว้ามือถือของเจ้าหน้าที่สมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์คนนั้นมา แล้วชี้ไปในภาพวิดิโอ ยิ้มบอกว่า “ผู้อาวุโสจิน ถึงคุณจะอายุมากแล้ว แต่สายตาก็น่าจะชัดพอที่จะมองเห็น ว่าปืนกระบอกนี้พอลั่นไกออกไปแล้วไม่มีกระสุนออกมา มันเป็นแค่ปืนของเล่นเท่านั้น”

เยี่ยหวันหวั่นกลับเป็นเรื่องจริงที่เถียงไม่ได้ ตอนนั้นมีสายตานับร้อยคู่เห็นกับตา เธอลั่นไปปืน แต่กลับไม่มีกระสุนออกมา อาวุธปืนที่ไม่มีอานุภาพสังหาร หากจะบอกว่เป็นของเล่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“หึๆ…หัวหน้าไป๋ คุณมีหลักฐานอะไรที่จะแสดงให้เห็นว่าปืนกระบอกนั้นเป็นของเล่น?” ผู้อาวุโสจินละสายตาออกจากวิดิโอ แล้วถาม

————————————————————————————-

บทที่ 1342 ยังจำอาชูร่าได้ไหม

“งั้นผู้อาวุโสจินมีหลักฐานอะไรถึงบอกว่าปืนกระบอกนี้เป็นของจริง? มีใครในที่เกิดเหตุงั้นเหรอ หรือเจอกระสุนบ้างรึเปล่า ถ้าหากผู้อาวุโสเอาหลักฐานมาได้ หลี่กานเฉินไม่ต้องถึงมือสมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ พันธมิตรอู๋เว่ยของพวกเราจะจัดการเอง” เยี่ยหวันหวั่นหยักยิ้มมุมปาก

“คุณ…”