บทที่ 1345 ขี้คุยขนาดนี้ / บทที่ 1346 ไม่ได้ออกไปเที่ยวนานแล้ว

บทที่ 1345 ขี้คุยขนาดนี้

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นอธิบายอย่างนั้น เป่ยโต่วกลับไม่มีอะไรจะเถียง เหมือนจะมีเหตุผลอยู่เหมือนกันแฮะ…

“พี่เฟิ่ง พวกเราจะเปิดศึกกับอาชูร่าจริงเหรอ…แต่ถ้าสมาคสหพันธ์วิทยายุทธ์ออกทั้งเงินแล้วก็กำลังคนจริง ฉวยโอกาสตอนนี้ที่นายแห่งอาชูร่าเพิ่งกลับมาไม่นาน อาชูร่ายังฟื้นตัวไม่เต็มที่ พวกเราก็ลองคิดดูได้จริงๆ นั่นแหละ” เป่ยโต่วมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วพูดเสียงเบา

สมาชิกระดับสูงที่อยู่ในห้องพากันพยักหน้าเห็นด้วยกับเป่ยโต่ว

“เปิดศึกบ้าบออะไร! เอาเงินมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน” เยี่ยหวันหวั่นตวัดสายตามองพวกเขา

“เอิ่ม…พี่เฟิ่ง พี่คงไม่คิดจะเอาเงินของสมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์มาแล้วไม่ทำงานให้เขาหรอกนะ…ถึงพันธมิตรอู๋เว่ยของเราจะชื่อเสียงไม่ค่อยดี แต่ก็รักษาสัจจะมาตลอด พี่ดูสิ คำสั่งฆ่าล้างโคตรของพวกเรา ถ้ากลุ่มอำนาจไหนโดนคำสั่งกวาดล้างภายในเจ็ดวัน แม้แต่เทพเจ้าก็ยังช่วยพวกเขาไม่ได้ ยังไงก็ต้องโดนกวาดล้างภายในเจ็ดวัน พูดคำไหนคำนั้น…ถ้าพวกเราเอาเงินมาแล้วไม่ทำงานให้เขา ไม่รักษาคำพูด ข่าวลือแพร่ออกไปจะไม่แย่เอาเหรอพี่…” เป่ยโต่วมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วบอก

เยี่ยหวันหวั่นเงียบ รักษาสัจจะบ้านเอ็งสิ กวาดล้างตระกูลคนอื่นเขาเกี่ยวอะไรกับรักษาสัจจะไม่ทราบ…

“ใครบอกว่าพันธมิตรอู๋เว่ยของเราจะไม่รักษาคำพูด” เยี่ยหวันหวั่นหันไปมองเป่ยโต่ว “หูข้างไหนของนายได้ยินว่าฉันจะไม่ทำงานให้พวกนั้น?”

เป่ยโต่วทำหน้าประหลาดใจ “งั้นที่พี่เฟิ่งพูดเมื่อกี้หมายความว่า…”

“ฉันรับปากสมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์ว่าจะทำ แต่ได้บอกด้วยเหรอว่าจะทำเมื่อไหร่?” เยี่ยหวันหวั่นแค่นเสียง

“เหมือนจะไม่ได้บอก” เป่ยโต่วส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ

“ในเมื่อฉันไม่เคยบอกว่าจะลงมือเมื่อไหร่ แล้วจะร้อนใจไปทำไม ถ้าฉันอารมณ์ไม่ดี อีกสิบปียี่สิบปีค่อยลงมือก็ยังไม่สาย” เยี่ยหวั่นหวั่นแสยะยิ้ม

“งั้นพี่เฟิ่ง ตอนนี้พี่อารมณ์ดีไหม?” เป่ยโต่วถาม

“ไม่ดี” เยี่ยหวันหวั่นเหล่มองเป่ยโต่ว

เป่ยโต่วได้ยินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ไม่ดีก็ดีแล้ว ผมว่าอีกยี่สิบปีพวกเราค่อยไปจัดการกับอาชูร่าดีกว่า”

เยี่ยหวันหวั่นไม่ตอบ ถึงยังไงเธอก็ไม่ใช่หัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ย เอาเงินของสมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์มาก่อน พอถึงตอนที่สมาคมสหพันธ์วิทยายุทธ์มาเอาเรื่อง เธอก็ไม่อยู่แล้ว คนที่โกงเงินพวกเขาไปก็คือหัวหน้าไป๋เฟิ่งแห่งพันธมิตรอู๋เว่ย ไม่ใช่เธอซักหน่อย…

“แยกย้าย!”

เยี่ยหวันหวั่นโบกมือแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

……

ผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยหวันหวั่นกลับมาถึงห้องทำงาน ชายหนุ่มที่เยี่ยหวันหวั่นสั่งให้เฝ้าเจ้าบีรุสกับต้าไป๋ในห้องทำงานยังไม่ไปไหน เขายืนกล้าๆ กลัวๆ อยู่มุมหนึ่งของห้อง จ้องมองเจ้าบีรุสกับต้าไป๋เขม็งอย่างไม่กล้าละสายตา

“ท่านหัวหน้า ในที่สุดท่านหัวหน้าก็กลับมาแล้ว…”

ชายหนุ่มเห็นเยี่ยหวันหวั่นเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก็ทำหน้าตื้นตันใจเหมือนได้พบพ่อแม่ที่พลัดพรากจากกันไปหลายปี

“เจ้าบีรุสกับต้าไป๋ไม่ได้สู้กันใช่ไหม” เยี่ยหวันหวั่นหันไปถามชายหนุ่ม

ชายหนุ่มส่ายหน้าถี่ๆ “ไม่ครับ! ไม่ได้สู้กันเลย เรื่องที่ท่านหัวหน้ามอบหมายให้ผมทำ ผมต้องทำให้ได้อยู่แล้วครับ เจ้าบีรุสกับต้าไป๋ถึงแม้จะดุมาก แล้วก็เกือบสู้กันหลายครั้งแล้ว แต่ก็โดนผมเอ็ดไว้ก่อน มีผมอยู่ด้วยพวกมันก็เลยไม่กล้าสู้กัน”

แต่ทว่าเมื่อสิ้นเสียงชายหนุ่ม เจ้าบีรุสกับต้าไป๋ก็พร้อมใจกันหันไปมองชายหนุ่มอย่างสามัคคี ราวกับเข้าใจคำพูดของชายหนุ่มยังไงยังงั้น

เยี่ยหวันหวั่นเงียบ สมาชิกของพันธมิตรอู๋เว่ยขี้คุยอย่างงี้ทุกคนเลยเหรอ ไปเอาอย่างมาจากใครกันนะ?

“ท่านหัวหน้า ถ้าไม่มีอะไรแล้ว…ผมไปก่อนนะครับ…” ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าประดักประเดิด

เยี่ยหวันหวั่นโบกมือเป็นเชิงบอกให้เขาไปได้

————————————————————————————-

บทที่ 1346 ไม่ได้ออกไปเที่ยวนานแล้ว

หลังปิดประตูห้องทำงาน เยี่ยหวันหวั่นก็วิ่งไปคว้าต้าไป๋มาขย้ำอย่างมันมือ

ต้าไป๋ทำหน้าเอือมระอา ได้แต่นอนหมอบอยู่ตรงนั้นเงียบๆ