บทที่ 1365 คนที่ไม่ควรคิดถึง / บทที่ 1366 ปู่เอ็งอยู่นี่

บทที่ 1365 คนที่ไม่ควรคิดถึง

“นายเหยียบเท้าฉัน” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยเสียงเย็นท่ามกลางความคิดที่สับสนวุ่นวาย

เป่ยโต่วได้ยินก็ก้มหน้ามองพื้น จริงด้วยแฮะ…เขาไม่ระวังเหยียบรองเท้าพี่เฟิ่งอยู่จริงๆ ด้วย…

“เสี่ยวเฟิ่ง ฉันส่งเธอกลับเอง” จี้ซิวหร่านกล่าว

“โอเค” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า จากนั้นก็เดินขึ้นรถของจี้ซิวหร่าน

เป่ยโต่ว ชีซิงกับชิวสุ่ยเองก็แยกย้ายกันกลับด้วย

ผ่านไปครู่หนึ่ง จี้ซิวหร่านขับรถเข้ามาจอดในบ้านผีสิงของเยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยหวันหวั่นกำลังจะลงจากรถ แต่จี้ซิวหร่านกลับเรียกไว้ก่อน

“เสี่ยวเฟิ่ง” จี้ซิวหร่านมองเยี่ยหวันหวั่น “คนที่ควรคิดถึง กับคนที่ไม่ควรคิดถึง หวังว่าเธอจะแยกแยะออกนะ”

คำพูดของจี้ซิวหร่านทำให้เยี่ยหวันหวั่นชะงักไปเล็กน้อย อะไรคือคนที่ควรคิดถึงกับคนที่ไม่ควรคิดถึง…

เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันได้ถามให้ชัดเจน จี้ซิวหร่านก็ขับรถออกไปแล้ว

……

ไม่นาน จี้ซิวหร่านจอดรถแล้วหยิบมือถือขึ้นมากดโทรฯ ออก

“จี้หวง…เชิญสั่งมาได้เลยครับ…” เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ดังมาจากปลายสาย

“กุ่ยลี่ ไปสืบมาว่าไนต์คลับที่ฉันไปคืนนี้มีใครไปบ้าง มีคนที่ชื่อซือเยี่ยหานรึไม่” จี้ซิวหร่านยิ้มบอก

“จี้หวง…วางใจได้เลยครับ ผมจะต้องสืบให้ได้แน่นอน…”

……

ในบ้านพัก เยี่ยหวันหวั่นนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง

วันนี้ที่ไนต์คลับ แผ่นหลังนั่นเหมือนซือเยี่ยหานมากจริงๆ เพียงแต่เธอตะโกนเรียกออกไปอย่างนั้น แต่กลับไม่มีการตอบรับกลับมาเลย…

เธอเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้เลยว่าตระกูลเยี่ยกับตระกูลซือเป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างอยู่นอกเหนือการควบคุมของเธอหมดเลย

ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ในบ้านพักตากอากาศขนาดใหญ่กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น ยิ่งเมื่อเป็นเวลากลางดึก เสียงนั้นยิ่งฟังดูแปลกหู

พริบตาเดียว เยี่ยหวันหวั่นเด้งตัวจากเตียง ขมวดคิ้วมุ่นแล้วมองไปรอบตัว

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ คำพูดของอี้สุ่ยหานเมื่อกลางวันก็ผุดขึ้นมาในหัว…

ในบ้านผีสิงหลังนี้ เคยเกิดคดีฆ่าหั่นศพ…มีผี…

คิดมาถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ขนลุกซู่ เสียวสันหลังวาบ ในบ้านผีสิงหลังนี้…คงไม่ใช่ว่า…มีสิ่งเหนือธรรมชาติอยู่จริงๆ หรอกใช่ไหม?!

เยี่ยหวันหวั่นเก็บงำความคิด แล้วเงี่ยหูฟังเสียงในบ้านอย่างละเอียด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียง “แอ๊ด” ดังขึ้น เหมือนประตูของบ้านพักถูกบางสิ่งเปิดออก ไม่นาน ในห้องรับแขกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นระลอกหนึ่ง

พอได้ยินเสียงฝีเท้าเยี่ยหวันหวั่นกลับขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม มีแต่คนเท่านั้นที่มีเสียงฝีเท้ารึเปล่า…ผีที่ไหนเดินมีเสียงกัน?!

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น เยี่ยหวันหวั่นกลับไม่กล้าฟันธง

เยี่ยหวันวั่นลงจากเตียงแล้วเดินคลำทางท่ามกลางความมืดไปเปิดประตูห้องนอน เธอยืนอยู่บนชั้นสอง แล้วมองลงไปที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง

พอมองลงไป เยี่ยหวันหวั่นกลับตกตะลึง

ในห้องโถงมีคนชุดดำประมาณเจ็ดแปดคนถืออาวุธสังหารไว้ในมือ พวกเขากำลังย่องขึ้นมาข้างบนอย่างเบามือเบาเท้า

กลางดึกสงัดแสงสว่างมีไม่มากนัก คนชุดดำพวกนั้นเหมือนมองไม่เห็นเยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยหวันหวั่นนึกขึ้นมาได้ทันที อี้สุ่ยหานบอกว่าเคยมีคนเข้าไปลอบฆ่าเขาในบ้าน แต่ต่อมาอี้สุ่ยหานก็อธิบายว่านักฆ่าพวกนั้นอาจเข้าผิดบ้าน…

ตอนนั้นอาจฟังดูเหมือนเรื่องตลก แต่วินาทีนี้…

เพียงแต่สิ่งที่เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจก็คือ ใครกันที่ต้องการชีวิตเธอ…

หลังจากที่มาอยู่รัฐอิสระ เธอกลับเคยมีเรื่องกับคนไม่น้อย พอคิดดูดีๆ แล้ว ตาเฒ่าพวกนั้นในพันธมิตรอู๋เว่ยอาจจะอยากให้เธอหายตัวไปตลอดกาลก็ได้ โดยเฉพาะหลี่ซือผู้อาวุโสสาม…

————————————————————————————-

บทที่ 1366 ปู่เอ็งอยู่นี่