บทที่ 1403 ยังมีหน้ามาคิดเงิน / บทที่ 1404 จนจริงๆ

บทที่ 1403 ยังมีหน้ามาคิดเงิน

ชายผมหยิกมีรอยยิ้มชวนหลงใหลประดับบนใบหน้าเสมอ ทั้งคำพูดและการกระทำดูเป็นสุภาพบุรุษ หากไม่บอกก็คงไม่มีใครรู้ ว่าชายผมหยิกสุดหล่อคนนี้เป็นหนึ่งในสมาชิกทีมทหารรับจ้าง

สมาชิกในทีมทหารรับจ้างมักมีตัวตนที่ลึกลับมาก เพื่อหลีกเลี่ยงการแก้แค้นจากศัตรู จึงน้อยมากที่จะปรากฏตัวในที่สาธารณะ ถึงปรากฏตัวก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร

“พี่เฟิง…ครั้งนี้พวกเราจะกำจัดนายแห่งอาชูร่าเลยไหม…ถ้าหากต้องลอบฆ่า เรื่องค่าตอบแทน…พี่เฟิง พี่เข้าใจใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร…” ชายผมหยิกหันมาพูดกับเยี่ยหวันหวั่นยิ้มๆ

เยี่ยหวันหวั่นอดมองบนไม่ได้ แค่เธอมาที่นี่ก็เสี่ยงอันตรายมากแล้ว ยังคิดจะลอบฆ่านายแห่งอาชูร่าได้อีกเหรอ

“พวกนายจะลอบฆ่านายแห่งอาชูร่า เอาปัญญาที่ไหนมา” เป่ยโต่วเดินเข้ามา แล้วพูดอย่างดูแคลน

“เขาไง” ชายผมหยิกยิ้มแล้วชี้ไปที่ฝูเซิง

ฝูเซิงติดหนึ่งในสิบห้าอันดับแรกของนักฆ่าในรัฐอิสระ นอกจากความสามารถของตัวเขาเองแล้ว ยังมีรูปร่างของเขาที่หลอกตาได้ดีที่สุดนั่นด้วย

“ไม่ต้อง” เยี่ยหวันหวั่นกล่าว “พวกนายรอฟังคำสั่งฉันก็พอ ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องสนใจ”

ในเมื่อเยี่ยหวันหวั่นพูดอย่างงี้แล้ว ชายผมหยิกย่อมไม่พูดอะไรมาก อีกอย่าง นายของอาชูร่าฆ่ากันได้ง่ายๆ ซะที่ไหน ดีไม่ดีพวกเขาอาจต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เยี่ยหวันหวั่นให้มาตอนนี้ก็มีแค่หนังสือรับรองหนี้สินเท่านั้น…

“หัวหน้าไป๋ ในเมื่อมาแล้วก็เชิญ”

ทูตของอาชูร่าที่โดนเยี่ยหวันหวั่นไล่ตะเพิดออกจากพันธมิตรอู๋เว่ยเมื่อไม่กี่วันก่อนใส่ชุดสูทสีดำทั้งตัว เขาเดินมาหยุดตรงหน้าพวกเยี่ยหวันหวั่นแล้วกล่าว

เยี่ยหวันหวั่นแค่นหัวเราะเย็นชา แต่กลับไม่พูดอะไรมาก เพียงสาวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่

……

ด้านในคฤหาสน์ ทั้งแชมเปญเอยเหล้านอกเอย ทั้งอาหารของว่าง อะไรที่ควรมีก็มีหมด

ผู้คนที่เดินขวักไขว่อยู่ในคฤหาสน์เรียกได้ว่าแทบจะมีแต่คนใหญ่คนโตจากกลุ่มอำนาจใหญ่ๆ ทั้งนั้น

เยี่ยหวันหวั่นมองไปรอบๆ คฤหาสน์ แต่กลับไม่เจอแทรนซ์

สุดท้ายเยี่ยหวันหวั่นถึงได้รู้ว่าถึงแทรนซ์จะได้รับเชิญจากอาชูร่า แต่เขากลับไม่มา เพราะต้องการใช้การกระทำแสดงออกถึงการต่อต้านอาชูร่า

ขาดพันธมิตรอย่างแทรนซ์ไปคนหนึ่ง สถานการณ์ของเยี่ยหวันหวั่นก็ยิ่งประดักประเดิดขึ้นไปอีก

ทุกคนที่มาที่นี่ในวันนี้ต่างก็มีสายสัมพันธ์ที่ไม่เลวกับอาชูร่า หรือไม่บางคนก็รับปากว่าจะส่งส่วยอาชูร่า มีแค่เยี่ยหวันหวั่นคนเดียวที่ดูไม่เข้าพวก

ผ่านไปไม่นาน ชายหญิงกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทายเยี่ยหวันหวั่นอย่างเปิดเผย

ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มแค่นยิ้มแล้วพูดว่า “หัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ย…วันนี้เธอกล้ามาร่วมการประชุมของนายแห่งอาชูร่า คงเตรียมใจไว้แล้วว่าจะไม่รอดกลับไปสินะ…ในเมื่อเป็นอย่างงี้ ไม่สู้พวกฉันฆ่าเธอเพื่อเอาใจนายแห่งอาชูร่าดีกว่าไหม เธอว่าไงล่ะ?”

“ไงนะ…” เป่ยโต่วทำหน้างง เขามองหน้าผู้หญิงคนนั้น จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง “ฆ่า…ฆ่าพวกฉัน? นี่เธอกำลังฝันอยู่เหรอ?”

“ทำไม หรือพวกนายยังคิดว่าตัวเองจะรอดไปจากที่นี่ได้อีกเหรอ?”

หนุ่มสาวอายุน้อยหลายคนหัวเราะเสียงดัง

เยี่ยหวันหวั่นมองพิจารณา หนุ่มสาวพวกนี้เป็นคนของตระกูลเยี่ยนทั้งนั้น ตระกูลเยี่ยนคงคิดจะอาศัยบารมีของนายแห่งอาชูร่ามาสร้างความลำบากให้เธอ

“รอสักครู่”

จู่ๆ ทหารรับจ้างข้างกายเยี่ยหวันหวั่นที่ใส่ชุดจงซานจวงและใส่แว่นตากรอบทองก็ค่อยๆ ก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าคนพวกนั้น

“ไสหัวไปไกลๆ เลย ไม่เกี่ยวกับนาย” ผู้หญิงที่เป็นแกนนำเอ่ยเสียงดูแคลน

แววกระหายเลือดแวบผ่านนัยน์ตาของชายหนุ่ม

“ฉึก!”

แทบจะในชั่วพริบตา ชายใส่แว่นยกนิ้วขึ้นมาแล้วแทงออกไปกลางอากาศ

วินาทีต่อมา เสียงฉึกก็ดังขึ้น นิ้วมือของชายใส่แว่นแทงเข้าไปในเบ้าตาของผู้หญิงคนนั้น

ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของทุกคน หญิงสาวกรีดร้องคร่ำครวญ เลือดไหลทะลักออกจากตาไม่หยุด