บทที่ 141

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – ​​​​​​​บทที่ 141 คิดว่าเธอแกล้งทำมันง่ายหรือไง? / บทที่ 142 สายโทรศัพท์กลางดึก ​​​​​​​บทที่ 141 คิดว่าเธอแกล้งทำมันง่ายหรือไง?

“โฮก”

ตอนที่อารมณ์ของเยี่ยหวั่นหวันผ่อนคลายหมดสิ้นแล้ว ทันใดนั้นมีเสียงคำรามดังของเสือดังขึ้นมาจากข้างหลังใกล้มาก ดังสนั่นจนพื้นแทบจะสะเทือน

“อา!” ยังไม่ทันได้เตรียมรับมือ เยี่ยหวั่นหวันที่เมื่อกี้บอกว่าไม่กลัวตกใจจนวิญญาณแทบหลุด โผเข้าไปหาซือเยี่ยหานด้วยความกลัวสุดขีด

ซือเยี่ยหานที่โดนหญิงสาวทุบหน้าอกด้วยซาลาเปานิ่งไป

สวี่อี้พูดอะไรไม่ออก

หลังเยี่ยหวั่นหวันได้สติ ก็เหลือบมองซือเยี่ยหานด้วยความอึดอัด แล้วมองไปทางเสือขาวด้านหน้าโซฟา ขนที่ขาวราวหิมะนั้นถูกย้อมด้วยเลือดมนุษย์ กำลังคำรามอย่างดุร้ายมาที่ตัวเองไม่หยุด น่าโมโหที่สุด

น้องสาว! อยู่ดีๆ มาคำรามใส่เธอทำไม!

ไม่ง่ายเลยที่อดทนมาได้นานขนาดนี้ แล้วมาทำลายความพยายามของเธอแบบนี้

คิดว่าที่เธอแกล้งทำมันง่ายหรือไง?

หลังเสือขาวตัวนั้นเห็นเยี่ยหวั่นหวันพุ่งเข้าไปหาซือเยี่ยหาน ถึงแม้จะหยุดเดินไปข้างหน้า แต่ยังคงเดินวนเวียนอยู่หน้าโซฟา สายตาที่มองเยี่ยหวั่นหวันนั้นไม่เป็นมิตรเลย

เป็นสายตาที่มองผู้บุกรุก

เสือขาวตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของซือเยี่ยหาน เลี้ยงไว้ในคฤหาสน์จิ่นหยวน

รอบๆ คฤหาสน์จิ่นหยวนมีป่าทึบบริเวณกว้าง เสือขาวมักจะเร่ร่อนอยู่ในป่าทึบ

เสือขาวชื่อสลอเดอร์ ภาษาอังกฤษแปลว่าสังหารอย่างทารุณ แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าดุร้าย ไม่ใช่ลูกแมวที่ถูกฝึกในคณะละครสัตว์

ชาติที่แล้ว เยี่ยหวั่นหวันเกลียดและกลัวเสือขาวตัวนี้ไม่น้อยกว่าซือเยี่ยหานเลย

แต่ว่า หลังมาเกิดใหม่ ถึงแม้เมื่อกี้จะเห็นมันกัดคอคนและคำรามอย่างดุร้าย อีกทั้งทำให้คนตื่นตระหนก แต่ในใจก็ยังไม่ได้รู้สึกอยากขับไล่และเกลียดชังแบบนั้น กลับรู้สึกคิดถึงและละอายใจอยู่ลึกๆ

ชาติที่แล้ว เสือขาวตัวนี้ที่เธอเกลียดชังที่สุดนั้นช่วยให้เธอพ้นจากอันตรายอยู่หลายครั้ง สุดท้ายเพราะว่ามาบังคนพวกนั้นไว้ให้ เลยติดกับดักหลุมพราง

เธอเห็นกับตาว่าเสือขาวโดนคนพวกนั้นฆ่าอย่างทรมานเพื่อจะปกป้องตัวเองจนลมหายใจสุดท้าย

คิดมาถึงตรงนี้ นัยน์ตาเยี่ยหวั่นหวันเริ่มเปียกชื้น

การแสดงออกแบบนี้คนอื่นที่มองมาคงคิดว่าตกใจกลัวจนร้องไห้

เป็นอย่างที่คิด มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นมาจากด้านข้าง เป็นเด็กหนุ่มชุดดำที่เมื่อกี้ลงมือทรมานอยู่ ชื่อหลิวอิ่ง

เป็นการรวมตัวกันของเหล่าศัตรูจริงๆ

คนนี้ดูแล้วอายุน้อย แต่เป็นมือหนึ่งที่เก่งกาจที่สุดข้างกายซือเยี่ยหานเลย ใช้วิธีการโหดเ**้ยมมาก เรื่องลับมากมายเขาเป็นคนจัดการ

เหมือนชาติที่แล้ว หลิวอิ่งเกลียดที่เธอเป็นตัวหายนะอยู่ข้างกายซือเยี่ยหานเข้ากระดูก ทั้งยังเคยพูดตักเตือนอย่างไม่กลัวตายเลย

ความสัมพันธ์ของเยี่ยหวั่นหวันและเขาเหมือนน้ำกับไฟที่ไม่เข้ากัน

ซือเยี่ยหานมองหญิงสาวที่สองมือสองเท้าเกี่ยวพันเขาอยู่ สายตาชะงักไปหน่อย จากนั้น ยื่นมือใหญ่ลูบหลังศีรษะหญิงสาว หรี่สองตามองไปทางเสือขาว “สลอเดอร์”

เสือขาวโดนคำเตือนของเจ้านาย นัยน์ตาของสัตว์ป่าที่ยากแก่การฝึกสอนนั้นแดงฉานดุร้าย ยังคงคำรามเสียงต่ำ สายตาที่มองเยี่ยหวั่นหวันเหมือนว่าวินาทีต่อไปอยากจะกระโจนเข้าไปฉีกเธอเป็นชิ้นๆ

ทั้งคนและเสือคุมเชิงกันแบบนี้อยู่นาน หลังจากนั้นไม่กี่นาที ในที่สุดเสือขาวก็ก้าวเดินจากไปอย่างไม่ยินดีภายใต้สายตาที่เย็นชาของเจ้านาย

เสือขาวตัวนี้แม้แต่ซือเยี่ยหานก็ยังไม่สามารถควบคุมได้หมด และไม่แปลกที่ชาติที่แล้วเยี่ยหวั่นหวันจะกลัวขนาดนี้

แต่ก็ใช้เวลานานมากกว่าเธอจะรู้ว่า บางครั้งใจคนนั้นน่ากลัวกว่าสัตว์ป่าเยอะเลย

หลังเสือขาวออกไปแล้ว ซือเยี่ยหานก็ส่งสายตาเย็นชาไปยังสวี่อี้ “ไปลงโทษตัวเอง”

สวี่อี้ที่กำลังยืนนิ่งอยู่ได้ยินเสียงก็รีบตอบรับ “ครับ!”

เขารู้ นี่เป็นโทษสถานเบาสุดแล้ว

ประโยคเมื่อกี้ที่พูดออกไปโดยไม่คิดของเยี่ยหวั่นหวัน “คุณหิวไหม” นั้นช่วยชีวิตทุกคน และช่วยชีวิตเธอด้วย

นี่น่าจะเป็นปฏิกิริยาที่ผิดปกติของเธอหลังตกใจกลัว ไม่อย่างนั้นคนหนึ่งนิสัยจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ได้หรือ?

……………………………………………………………………………….

บทที่ 142 สายโทรศัพท์กลางดึก

กลางดึก ณ คลับระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่ง