บทที่ 1417 มาเลย! โชว์ทักษะการแสดงสิ! / บทที่ 1418 หน้าตาดีแล้วดีเลิศนักเหรอ!

บทที่ 1417 มาเลย! โชว์ทักษะการแสดงสิ!

หลินเชวียที่ซ่อนอยู่ในที่ลับเห็นซือเยี่ยหานจากไปเดิมทีก็คิดจะเข้าไปพูดคุยกับเขา แต่นึกไม่ถึงว่าเพิ่งเตรียมจะเข้าไป ก็เห็นเยี่ยหวันหวั่นปะทะเข้ากับซือเยี่ยหานแล้ว เขาจึงรีบร้อนเบรกเท้าและหลบซ่อนตัว จากนั้นก็ตามอยู่ข้างหลังอย่างระมัดระวัง…

ไม่นานเยี่ยหวันหวั่นก็ตามชายหนุ่มเข้าห้องหนังสือห้องหนึ่ง

หลินเชวียตามมาหลบข้างประตูใกล้กับซอกประตูติดๆ

หลังซือเยี่ยหานเข้าห้องมาก็นั่งลงบนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่หน้าโต๊ะหนังสือ จากนั้นก็ช้อนตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ผู้นำไป๋มีธุระอะไรโปรดบอกมาตามตรง”

เยี่ยหวันหวั่นสบกับสีหน้าราบเรียบของชายหนุ่ม หัวใจผุดความรู้สึกเจ็บแปลบที่คุ้นเคยออกมาอีกครั้ง

ถ้าบอกว่าเมื่อครู่นี้คนมากเกินไปไม่สะดวก ตอนนี้เขาก็ไม่มีเหตุผลให้ยังต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเธอแล้วหรือเปล่า

เยี่ยหวันหวั่นสูดหายใจลึกทำให้ตัวเองใจเย็นลง จากนั้นจึงหัวเราะเสียงเบาแล้วเอ่ยปาก “ท่านนายแห่งอาชูร่าหน้าตาเหมือนสหายเก่าฉันคนหนึ่ง เลยทำให้ฉันแปลกใจมากจริงๆ…”

ชายหนุ่มเอ่ยปากสีหน้าไร้อารมณ์ “คนหน้าตาเหมือนกันบนโลกเดิมก็มีมากมายอยู่แล้ว”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินดังนั้นก็หรี่ตาเล็กน้อย “โอ้ งั้นเหรอ งั้นขอบังอาจถามนายแห่งอาชูร่าหนึ่งประโยค เมื่อกี้ในคฤหาสน์ ทำไมคุณต้องปกป้องพันธมิตรอู๋เว่ยฉันด้วย ข้อศอกเนี่ย…ใกล้เบี้ยวหักแล้วมั้ง[1]”

ชายหนุ่มเหลือบมองเธออย่างเย็นชา “ตราบใดที่ฉันบรรลุถึงเป้าหมาย ขั้นตอนก็ไม่สำคัญ รอหนี้ตระกูลเยียนจ่ายครบหมด พันธมิตรอู๋เว่ยก็ยังต้องส่งส่วยทุกเดือน”

ความหมายแท้จริงของประโยคนี้ก็คือ เป้าหมายวันนี้ของเขาก็คือมารับส่วยเก็บเงิน ขอแค่ได้เงินก็พอ

มองชายหนุ่มไม่มีพิรุธใดๆ บนสีหน้า ไฟดวงน้อยในในใจเยี่ยหวันหวั่นก็ลุกพึ่บพั่บ

ตานี่แม่งโชว์ทักษะการแสดงกับเธออยู่เหรอ

หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ นอกจากเธอตาบอดจึงจะเชื่อคำโกหกของอีกฝ่ายโอเคไหม

เยี่ยหวันหวั่นย่อมไม่เชื่อง่ายดายขนาดนั้น ได้ อยากโชว์ทักษะการแสดงนักใช่มะ

พูดถึงการโชว์ทักษะการแสดง เธอยังไม่กลัวว่าจะแพ้ใคร!

เยี่ยหวันหวั่นเดินทีละก้าวเข้าใกล้โต๊ะทำงานช้าๆ “งั้น…ถ้าฉันไม่มีเงิน จะไม่ส่งล่ะ”

วินาทีที่สิ้นเสียง เยี่ยหวันหวั่นเดินไปถึงตรงหน้าโต๊ะแล้ว สองมือค้ำโต๊ะกดตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

ซือเยี่ยหานช้อนสายตา มองหญิงสาวที่อยู่ห่างแค่ช่วงแขน ขอแค่เขายื่นมืออกไปก็สามารถกอดเธอได้แล้ว…

“ผู้นำไป๋ลองดูได้” ชายหนุ่มเอ่ยปากเสียงเย็น

ได้ยินน้ำเสียงข่มขู่เตือนของอีกฝ่าย เยี่ยหวันหวั่นก้มหน้า นิ้วจิกแน่นเล็กน้อย วินาทีถัดมาหญิงสาวกลับช้อนตาขึ้น ในดวงตาคู่กระจ่างงดงามเต็มไปด้วยรอยยิ้มน่าหลงใหล น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเอื้อนเอ่ยออกมาทีละคำ “งั้นเหรอ”

พริบตาที่เยี่ยหวันหวั่นพูดจบก็โน้มเข้าใกล้ข้างหูของชายหนุ่ม ทั้งสองพลันห่างกันแค่คืบลืมหายใจ

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นข้างหูเขาพร้อมกับลมหายใจอบอุ่นอ่อนโยน “ท่านนายแห่งอาชูร่า เงินนี่น่ะไม่มีแน่นอน…ไม่สู้…ให้ฉันมอบร่างกายให้คุณล่ะ”

ชั่ววินาทีที่สิ้นเสียง แผ่นหลังของชายหนุ่มพลันแข็งตึงถึงขีดสุด ก้นบึ้งของดวงตามืดทึมไร้แสง

หลินเชวียที่หลบอยู่ที่ประตูเห็นฉากนี้เกือบร้องอุทาน รีบปิดปากของตัวเองไว้

เชี่ยๆๆ! เด็กสาวนี่หน้าซื่อใจเสือ หน้าซื่อใจเสือเกินไปแล้ว!

ใช้กระบวนท่านี้!

ก็ไม่รู้ว่าพี่เก้าจะทนไหวหรือเปล่า…

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็เห็นใจพี่เก้าจัง…

เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะเสียงเบา มองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มแย้มแฝงความยั่วยุนี้

เธอจะบีบให้เขาเผยพิรุธให้ได้!

———————————————————————————————