บทที่ 1431 ผู้หญิงคนนี้มีสิทธิ์อะไร / บทที่ 1432 กินเนื้อน้อยๆ หน่อย

บทที่ 1431 ผู้หญิงคนนี้มีสิทธิ์อะไร

ได้ยินดังนั้นผู้นำและคุณนายตระกูลจี้ก็ต่างพากันส่ายหน้า คำพูดที่เนี่ยหลิงหลงพูดไม่ผิดแม้แต่น้อย

หลายวันก่อนหลังเนี่ยอู๋โยวถูกตามตัวกลับตระกูลเนี่ย อีกฝ่ายก็ไม่เคยมาเหยียบตระกูลจี้สักก้าว ยิ่งไม่เคยมาหาจี้ซิวหร่านรำลึกถึงความหลัง

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อนเนี่ยอู๋โยวแทบจะมาที่คฤหาสน์จี้ทุกวัน แม้แต่ตอนกินข้าวสองตาก็จ้องจี้ซิวหร่านตลอดเวลา ไม่เคยถอนสายตา

มุมปากจี้ซิวหร่านแฝงรอยยิ้มยากบรรยาย มองเนี่ยหลิงหลงผ่านๆ หนึ่งทีทว่าไม่พูดอะไรแม้แต่น้อย

เวลานี้เยี่ยหวันหวั่นที่นั่งอยู่ข้างๆ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จี้ซิวหร่านนี่เป็นสารเลวของแท้!

ตอนนี้ตัวเองยังนั่งอยู่ที่นี่ แต่เขาถึงกับเจ๊าะแจ๊ะกับพี่สาวน้องสาวตระกูลเนี่ย!

ยังดีที่เธอไม่ใช่ผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ยไป๋เฟิง ไม่งั้นบนหัวคงกลายเป็นทุ่งหญ้าไซบีเรียแล้วจริงๆ…

“เฮ้อ ถังถังก็เป็นเด็กน่าสงสาร ถูกพี่สาวคลอดก็ทิ้งไว้ที่บ้าน ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยได้รับความรักของพ่อแม่ นี่ก็แล้วไป แต่จนป่านนี้แล้วแม้แต่พ่อแท้ๆ ของถังถังเป็นใครก็ยังไม่รู้เลย…” ดวงตาเนี่ยหลิงหลงปกคลุมด้วยม่านหมอก เหมือนรักสงสารถังถังมาก

“พวกเธอพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกันมาก” จี้ซิวหร่านยิ้มเอ่ย

ได้ยินดังนั้นเนี่ยหลิงหลงผงกหัวแล้วเอ่ย “บนโลกนี้คนที่ฉันสำนึกในบุญคุณมากที่สุดก็คือพี่อู๋โยว ถ้าไม่มีพี่อู๋โยว…ฉันอาจจะตายไปนานแล้ว…ฉันย่อมหวังให้พี่อู๋โยวมีความสุขจากใจจริง…ตอนนี้ดีแล้ว พี่อู๋โยวกลับมาแล้ว…แล้วก็มีถังถังอยู่ด้วย”

“หลิงหลง หลายปีมานี้พี่อู๋โยวหนูไม่อยู่บ้าน เป็นหนูที่เลี้ยงดูถังถังด้วยตัวเองมาโดยตลอด ถึงตอนนี้แม้แต่แฟนยังไม่มีเวลาหา ลำบากหนูแล้วจริงๆ” คุณนายจี้มองเนี่ยหลิงหลงด้วยสีหน้าเปี่ยมความปวดใจ

“เพื่อพี่สาวต่อให้ต้องโสดตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไรค่ะ” เนี่ยหลิงหลงมีสีหน้าน่าเอ็นดู

“พี่อู๋โยวหนูมีน้องสาวที่เอาใจใส่และฉลาดเฉลียวแบบนี้อย่างหนูก็เป็นโชคดีของเธอแล้ว” ผู้นำตระกูลจี้ยิ้มเอ่ย

“ลุงจี้คะ หนูแค่ทำเรื่องที่น้องสาวควรทำก็เท่านั้นเอง อีกอย่างถ้าไม่มีพี่สาว หลิงหลงก็คงตายไปนานแล้ว ได้เป็นน้องสาวของพี่อู๋โยวจึงจะเป็นโชคดีของหนู” เนี่ยหลิงหลงเอ่ย

“คุยเรื่องอื่นกันเถอะ” นิ้วของจี้ซิวหร่านเคาะที่วางแขนเก้าอี้เบาๆ

“ได้ เชื่อฟังพี่ซิวหร่าน” เนี่ยหลิงหลงพยักหน้า แต่หางตากลับเห็นเยี่ยหวันหวั่นที่นั่งอยู่ด้านข้าง คิ้วเธอขมวดน้อยๆ ทันที

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมอยู่ที่บ้านตระกูลจี้…

“คุณหนู…”

เวลานี้หนึ่งในสาวใช้ที่สวมชุดแดงเข้ามากระซิบเบาๆ ข้างหูเนี่ยหลิงหลง “ก่อนหน้านี้ได้ยินคนตระกูลจี้พูดว่าจักรพรรดิจี้พาเธอมาค่ะ…”

ได้ยินคำพูดของสาวใช้ สีหน้าของเนี่ยหลิงหลงกลับมืดครึ้มลงทันใด ดวงตาทอแววเย็นเยียบน่าหวาดกลัว

จี้ซิวหร่านถึงกับพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาถึงตระกูลจี้ แถมยังให้ผู้หญิงคนนั้นกินข้าวด้วยกันกับผู้นำตระกูลและคุณนายจี้!?

พิจารณาอีกรอบ หน้าตาของผู้หญิงคนนี้ก็ดูคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนยังไงยังงั้น

แต่เนี่ยหลิงหลงกลับไม่ได้คิดมาก เมื่อหันตัวกลับมาความอึมครึมบนใบหน้าก็หายไปแล้ว แทนที่ด้วยใบหน้าว่านอนสอนง่าย

“พี่หลิงเฟย พี่สาวท่านนี้คือ?” เนี่ยหลิงหลงหันไปถามจี้หลิงเฟย

“เพื่อนของซิวหร่านน่ะ” จี้หลิงเฟยเอ่ยปาก

“เพื่อน…”

ภายนอกเนี่ยหลิงหลงไม่ได้เปิดเผยอะไร แต่ในดวงตากับฉาบเมฆทึบ

จี้ซิวหร่านไม่เคยคบเพื่อนเพศหญิงมาก่อน หลายปีมานี้ผู้หญิงที่อยากเข้าใกล้จี้ซิวหร่านมีมากมายนับไม่หวาดไม่ไหว แต่กลับยังไม่เคยมีสักคนที่สามารถเข้าใกล้ตัวจี้ซิวหร่านได้เพียงสักนิด

อย่าว่าแต่คนอื่น กระทั่งตัวเธอเอง จี้ซิวหร่านก็หลีกเลี่ยงพบเจอบ่อยๆ ท่าทีที่มีต่อเธอก็เรียบเฉยมาก…

ผู้หญิงคนนี้มีสิทธิ์อะไรถึงทำให้จี้ซิวหร่านพามาบ้านตระกูลจี้กินข้าวกับพ่อแม่คนในครอบครัวได้กัน!

————————————————————————————–