บทที่ 1497 ช่วยฉันสั่งดอกไม้หนึ่งช่อ / บทที่ 1498 กุหลาบขาว 999 ดอก

บทที่ 1497 ช่วยฉันสั่งดอกไม้หนึ่งช่อ

ตอนเย็นวันถัดมา ชิวสุ่ยก็กลับมา

“ชิวสุ่ย เธอกลับมาแล้ว” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มพลางมองไปยังชิวสุ่ยที่เค้าประตูเข้ามา

ชิวสุ่ยเดินมาจูงมือของเยี่ยหวันหวั่นอย่างรีบเร่งเคร่งเครียดก่อนมองเธอขึ้นลง “เสี่ยวเฟิง เธอไม่เป็นไรนะ ร่างกายเป็นยังไงบ้างแล้ว”

เยี่ยหวันหวั่นยักไหล่ “ไม่มีปัญหาอะไรนะ สบายดีมาก”

ชิวสุ่ยได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ “ยังดีที่สามเดือนนี้น่าจะปลอดภัยดี…เสี่ยเฟิง เธอไม่ต้องกังวล รัฐอิสระใหญ่ขนาดนี้มีคนมีความสามารถมากมาย ด้วยกำลังของพันธมิตรอู๋เว่ยพวกเราจะต้องหาวิธีการได้แน่นอน ฝั่งจักพรรดิจี้ก็กำลังช่วยอยู่เหมือนกัน

“อีกอย่างที่ร้อนใจไม่เพียงมีแค่พวกเรา ยังมีอาชูร่าด้วย พวกเขาไม่มีทางมองดูผู้นำอาชูร่าตายแน่!” ชิวสุ่ยเอ่ยปาก

เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเอ่ย “ชิวสุ่ย ฉันรู้แล้ว วางใจเถอะ ฉันก็ไม่ได้ตายง่ายขนาดนั้น”

ชิวสุ่ยพยักหน้าด้วยสีหน้าเป็นห่วง พูดจบก็เอ่ยเตือน “จริงสิ เสี่ยวเฟิง ถึงครั้งก่อนเพราะโดนกู่สถานการณ์เลยบีบบังคับ แต่ว่า…เพื่อเลี่ยงไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดโดยไม่จำเป็น เธอแสดงท่าทีกับฝั่งจี้หวงหน่อยดีกว่านะ! อย่าสร้างความบาดหมางกับเขาเลย!”

โอ้ สถานการณ์บีบบังคับ?

ถึงเยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าตัวเองตอนนั้นก็ไม่ได้อยู่ในส่วนที่ถูกบังคับอะไรก็เถอะ…

แต่ชิวสุ่ยก็พูดมีเหตุผล จำเป็นต้องอธิบายกับทางฝั่งจี้หวงหน่อยจริงๆ เธอจึงพยักหน้าเอ่ย “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปปลอบขวัญ”

“งั้นก็ดี…” ชิวสุ่ยไว้วางใจในทักษะการปลอบคนของไป๋เฟิงมากจึงวางใจแล้ว

ชิวสุ่ยเพิ่งไปไม่นาน ชีซิงกับเป่ยโต่วก็เข้ามาหารือเรื่องราวกับเธอ

ผ่านไปสักพักหลังหารือเรื่องราวกันเสร็จ ชีซิงกับเป่ยโต่วเตรียมจะเดินออกไปก็กลับถูกเยี่ยหวันหวั่นเรียกไว้ก่อน

เยี่ยหวันหวั่นยกมือ “เฮ้ เดี๋ยวก่อน!”

เป่ยโต่วกับชีซิงหยุดฝีเท้า เป่ยโต่วหันหน้ามาถาม “พี่เฟิง ยังมีเรื่องอะไรเหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นควงปากกาหมึกซึมในมือเผยสีหน้าครุ่นคิด จากนั้นก็เอ่ยปากกำชับ “เป่ยโต่ว นายไปช่วยฉันสั่งดอกไม้หนึ่งช่อ”

ตอนนี้น่าจะเริ่มแผนการของเธอได้แล้ว…

เป่ยโต่วเกาหัวไม่เข้าใจ “สั่งดอกไม้?”

“ใช่ ฉันเอา…อืม ดอกกุหลาบแล้วกัน!” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“หา? พี่เฟิง พี่ซื้อกุหลาบมาทำเพื่อ พี่ชอบของฉูดฉาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร” เป่ยโต่วถามอย่างไม่เข้าใจ

เยี่ยหวันหวั่นมุมปากกระตุกเล็กน้อยก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันไม่ได้ชอบ กุหลาบของอย่างนี้ก็ต้องเอามาให้คนอยู่แล้วสิ”

เป่ยโต่วได้ยินดังนั้นก็พลันมีสีหน้าตกใจ “ให้คน? พี่เฟิงจะส่งให้ใครน่ะ!”

พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเป่ยโต่วพลันวัยวาว “เชี่ย! พี่เฟิง ผมรู้แล้ว คงไม่ได้จะให้…ผู้นำอาชูร่าหรอกมั้ง! พี่เฟิง ในที่สุดพี่ก็ลงมือแล้ว!”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินดังนั้นก็มองเขาอย่างเรียบนิ่งแวบหนึ่ง “เปล่า”

เป่ยโต่วตะลึงงัน จากนั้นก็หน้าสลด “พี่เฟิงพี่ไม่ได้ถูกใจชายเถื่อนคนไหนอีกใช่ไหม ไม่ได้ให้ผู้นำอาชูร่า แล้วให้ใคร”

ชีซิงก็ชำเลืองสายตาอย่างสงสัย

เยี่ยหวันหวั่นกวาดมองเป่ยโต่วกับชีซิงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “จี้หวง”

เป่ยโต่วนิ่งเงียบ

ชีซิงพูดไม่ออก

เป่ยโต่วตกใจจนนิ่งค้างอยู่ครึ่งค่อนวันจึงได้สติกลับมา สุดท้ายก็แทบจะร้องไห้แล้ว “เชี่ย! จะ…จักพรพรรดิจี้? พี่เฟิงพี่ฆ่าผมเถอะ! นับว่าผมช่วยพี่แล้ว รัฐอิสระมีคนตั้งมากมาย พี่ช่วยไล่ตามที่ระดับความยากต่ำหน่อยได้ไหม”