บทที่ 1521 ลูกโง่ของเจ้าของที่มาอีกแล้ว / บทที่ 1522 ล้วนเป็นคนใหญ่คนโตมีหน้ามีตา

บทที่ 1521 ลูกโง่ของเจ้าของที่มาอีกแล้ว

“พี่เฟิง ต้องคนมาไม่ดี คนดีไม่มาแน่นอน! ตระกูลเสิ่นมาคิดบัญชีแหง!” เป่ยโต่วรีบร้อนเอ่ยปาก

“ตระกูลเสิ่นมากี่คน” เยี่ยหวันหวั่นมองผู้อาวุโสสาม

“ไม่มากครับ เจ็ดแปดคน” ผู้อาวุโสสามตอบ

เจ็ดแปดคน…นั่นน่าจะไม่ถึงขั้นมาคิดบัญชีตัวเอง ถ้าอยากคิดบัญชีจริงๆ งั้นโจมตีโดยตรงก็ได้แล้ว

อีกอย่าง เศรษฐีท้องถิ่นตระกูลเสิ่น เจอหน้าก็ให้แท่งทอง…น่าจะไม่ถึงขั้นคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นมั้ง…

“ได้ ฉันรู้แล้ว” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “อีกห้านาทีพาคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นมาที่ห้องทำงานฉัน”

“รับทราบครับ” ผู้อาวุโสสามพยักหน้าแล้วจึงถอยออกไป

ตั้งแต่ที่เยี่ยหวันหวั่นเมาเหล้าครั้งก่อน ผู้อาวุโสสามก็ไม่สงสัยในตัวเยี่ยหวันหวั่นอีกแล้ว ในใจมองเยี่ยหวันหวั่นเป็นผู้นำพันธมิตร เชื่อมั่นอย่างไร้เงื่อนไข

หลังหลี่ซือจากไป เยี่ยหวันหวั่นก็เปลี่ยนเป็นชุดสีดำ สวมหมวกสไตล์ขุนนางฝรั่งเศสสีดำ ริมฝีปากคลุมผ้าตาข่ายสีดำ

ก่อนหน้านี้คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นเจอเธอที่ตระกูลเนี่ยแล้ว เยี่ยหวันหวั่นจึงยังไม่สามารถให้อีกฝ่ายจำตัวเองได้ และต้องให้ถังถังซ่อนตัวอยู่อีกด้านห้ามปรากฏตัว

ผ่านไปห้านาที คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นก็พาผู้ชายเจ็ดแปดคนเข้ามาในห้องทำงานของเยี่ยหวันหวั่น

“คุณก็คือผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ยนี่เอง!”

คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นหลบอยู่ด้านหลังพวกผู้แข็งแกร่งที่มาด้วย เผยดวงตามองไปยังเยี่ยหวันหวั่น

“คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นมาเยี่ยมเยียนถึงที่ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไร” เสียงของเยี่ยหวันหวั่นเย็นชาเล็กน้อย

“หึ ผู้นำพันธมิตร…ปีนั้นคุณแย่งเงินของตระกูลเสิ่นฉัน วันนี้เห็นหน้าฉันในใจต้องร้อนตัว กลัวมากเลยสินะ!” คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นหลบอยู่หลังกลุ่มคน ตะโกนเอ่ยเสียงดัง

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก แม่งเถอะ ก็ไม่รู้ว่าใครกลัวใคร…พาผู้แข็งแกร่งมามากมายขนาดนั้นมาทำหน้าที่คุ้มครองตัวเองละสิ ตัวเองหลบอยู่หลังคนอื่น ยังบอกว่าเธอกลัว?

“คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นมาวันนี้ หรือว่าแค่อยากมาถามฉันว่ากลัวไหมเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นอ้าปากเอ่ย

“หึ ผู้นำไป๋…ความจริง คุณก็ไม่จำเป็นต้องกลัวเกินไป ตระกูลเสิ่นไม่มีอะไรเลยนอกจากเงิน…เรื่องที่คุณแย่งเงินตระกูลเสิ่น ตระกูลเสิ่นฉันจำไม่ได้สักนิด” คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นเอ่ย

เป่ยโต่วเอ่ย “ไม่มีใครจำได้แต่มาถึงนายก็พูดเรื่องแย่งเงินบ้านนาย ฉันว่านายจำแม่นกว่าใครเลยมั้ง!”

“คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นมีธุระอะไรกันแน่ พูดมาตามตรงเลยดีกว่า ไม่ต้องอ้อมค้อม” เยี่ยหวันหวั่นค่อนข้างจนปัญญาในใจ ลูกโง่เจ้าของที่นี่มาทำไมกันแน่เนี่ย

เวลานี้คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นโบกมือ ให้ผู้แข็งแกร่งที่ตามมาด้วยเปิดทาง

“ฮิๆ ตระกูลเสิ่นฉันให้ความสำคัญกับมารยาทที่สุด วันนี้มาเยี่ยมเยียน พบหน้าทุกท่านเป็นครั้งแรก จะขาดของขวัญพบหน้าไม่ได้” ทันใดนั้นคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นหยิบแท่งทองออกมาส่งให้ชีซิง “มา รับไว้ ไม่ต้องเกรงใจ”

ชีซิงพูดไม่ออก

ชีซิงหันไปมองเยี่ยหวันหวั่นทันที เมื่อเห็นเยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าจึงค่อยรับแท่งทองมา “ขอบคุณคุณชายเสิ่น”

“มา มีของนายด้วย” คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นยัดแท่งทองใส่มือเป่ยโต่วหนึ่งแท่ง

“พี่เสิ่น!” เป่ยโต่วมองคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่น “พี่เสิ่น พี่เกรงใจอย่างนี้ทำไม หลังจากนี้เป็นต้นไป…พวกเราคือพี่น้องกันแล้ว พี่คือพี่ใหญ่ ผมคือน้องเล็ก…มีเรื่องอะไร พี่เสิ่นสั่งน้องเล็กได้เต็มที่ เบอร์โทรศัพท์พี่เสิ่นเบอร์ฯ อะไร…นี่เบอร์ฯ ของผมนะ…”

เยี่ยหวันหวั่นจ้องเป่ยโต่วพลางอดกุมหน้าผากไม่ได้ ขายหน้าชะมัด…

“มา ผู้นำไป๋ นี่ของคุณ” จากนั้นคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นก็เดินขึ้นหน้ามาส่งแท่งทองให้เยี่ยหวันหวั่นหนึ่งแท่ง

—————————————————————————————-

บทที่ 1522 ล้วนเป็นคนใหญ่คนโตมีหน้ามีตา

เยี่ยหวันหวั่นรับแท่งทองอย่างยิ้มแย้ม “คุณชายเสิ่นเกรงใจเกินไปแล้วจริงๆ…จริงสิ ฉันยังมีเพื่อนสนิทอีกสองคนอยู่ด้วย…”