บทที่ 1551 เล่นสนุกไปงั้นๆ / บทที่ 1552 ส่งจดหมายกลางดึก

บทที่ 1551 เล่นสนุกไปงั้นๆ

ทำไมถึงห้ามเธอเข้าใกล้นายแห่งอาชูร่า…

ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังสงสัย จี้ซิวหร่านก็บอกว่า “เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฉัน”

เอ่อ…

นึกไม่ถึงว่าจี้ซิวหร่านจะตอบอย่างนี้ เยี่ยหวันหวั่นถึงกับสำลักน้ำลายไอติดกันหลายครั้ง

จี้หวงคงไม่ได้…หึงหรอกใช่ไหม?

จากที่รู้จักกันมา ไม่ว่าเวลาไหนจี้ซิวหร่านก็มักจะทำตัวสบายๆ อยู่เสมอ เธอก็เลยไม่ได้นึกถึงเรื่องที่จี้ซิวหร่านหึงหวงเลยซักนิด

ยิ่งไปกว่านั้นไป๋เฟิ่งใช่คู่หมั้นของเขาซะที่ไหน เป็นแค่คนรักแบบลับๆ เท่านั้น คู่หมั้นของเขาก็คือเนี่ยอู๋โยวไม่ใช่เหรอ?

แต่เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้รู้เรื่องของไป๋เฟิ่งกับจี้ซิวหร่านมาก เลยไม่กล้าพูดมาก ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ เท่านั้น

เวลานี้เอง ‘เนี่ยอู๋โยว’เดินมาทางพวกเขา เยี่ยหวันหวั่นรีบฉวยโอกาสหนี “คือว่า ฉันยังมีธุระ ไปก่อนล่ะนะ!”

เอ่ยจบก็ลากชีซิงกับเป่ยโต่วที่กำลังสวาปามของกินจนปากมันแผล็บออกไปทันที

มองจากที่ไกลๆ ‘เนี่ยอู๋โยว’กำลังยืนอยู่ต่อหน้าจี้ซิวหร่านด้วยอิริยาบถอ่อนหวาน และพูดคุยอะไรบางอย่างกับเขาอยู่…

……

บนรถ เยี่ยหวันหวั่นเห็นชีซิงถอนหายใจโล่งอกก็อดกระดกคิ้วไม่ได้ “ทำไมทำหน้าเหมือนยกภูเขาออกจากอกอย่างงั้นล่ะ?”

เป่ยโต่วกัดเค้กที่ถือออกมาจากงานเลี้ยง พลางบอกว่า “ยังต้องถามอีกเหรอ? คืนนี้จี้หวงกับนายแห่งอาชูร่าปรากฏตัวพร้อมกัน หนุ่มรูปงามสองคนอยู่ตรงหน้า พี่เฟิ่งห้ามใจไม่ให้กระโจนเข้าใส่ได้ เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก ต้องเหลือเชื่อขนาดนี้เลยเหรอ?

ชีซิงทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไปหลายครั้ง สุดท้ายก็บอกว่า “พี่เฟิ่ง สองคนนั้นไม่ใช่คนที่พันธมิตรอู๋เว่ยจะมีเรื่องด้วยได้

คราวที่แล้วที่พี่ส่งดอกไม้ให้จี้หวงแล้วก็แอบย่องเข้าไปในอาชูร่ากลางดึกเป็นพฤติกรรมที่อันตรายเกินไปแล้ว โชคดีที่ยังกลับมาอย่างปลอดภัย จี้หวงเองก็ไม่ได้เอาเรื่องอะไร แต่ไม่ใช่ว่าจะโชคดีแบบนี้ทุกครั้งไป”

เห็นชีซิงทำท่าจะบ่นต่อ เยี่ยหวันหวั่นรีบโบกมืออย่างเบื่อหน่าย “เข้าใจแล้วๆ คราวก่อนก็แค่ว่างจนเบื่อ อยากหาอะไรสนุกๆ ทำเท่านั้นเอง! ไม่เห็นต้องกังวลขนาดนี้! นายดูตัวเองสิ เพิ่งจะอายุสิบปีกว่า ใครไม่รู้จะคิดว่านายอายุเจ็ดแปดสิบแล้วนะ!”

ชีซิงอึ้ง

ทำเรื่องอันตรายขนาดนั้นเพราะว่างจนเบื่อ?

ของอย่างงี้เล่นสนุกตามใจได้เหรอ?

ชีซิงขมวดคิ้ว “พี่เฟิ่ง…”

เยี่ยหวันหวั่นกล่าว “หยุด! ฉันรับปาก! รับปากว่าจะไม่ก่อเรื่องแล้ว! พวกนายวางใจได้เลย!”

ชีซิงเห็นเยี่ยหวันหวั่นยืนยันหนักแน่น มองเธออยู่นาน ในที่สุดก็ยอมเชื่อ

ชีซิงหยุดบ่นในที่สุด เยี่ยหวันหวั่นถอนหายใจอย่างโล่งอก

หึๆ…

ไม่ก่อเรื่องเหรอ? จะเป็นไปได้ไง!

แผนการของเธออุตส่าห์ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว!

เธอไม่รู้ว่าคืนนี้จี้หวงใช้กำลังเพราะอะไร แต่คนบางคนน่ะ…

“อ้อ ใช่สิ เป่ยโต่ว ชีซิง อีกเดี่ญวพวกนายช่วยเอาเสี่ยวไป๋กับเสี่ยวเฮยไปส่งที่บ้านฉันที!” เยี่ยหวันหวั่นลูบคางแล้วบอก

เพราะรู้ว่าพี่เฟิ่งชอบเจ้าสองตัวนั้น เป่ยโต่วกับชีซิงเลยพยักหน้าโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

เยี่ยหวันหวั่นกลับมาถึงบ้านผีสิง

ไม่นาน เป่ยโต่วกับชีซิงก็เอาเจ้าบีรุสกับต้าไป๋มาส่ง

ไม่รู้ว่าชีซิงสัมผัสบางอย่างได้หรือยังไง เขาจ้องเยี่ยหวันหวั่นเหมือนไม่ค่อยไว้ใจ “พี่เฟิ่ง พี่จะไม่ทำอะไรอีกจริงๆ ใช่ไหม”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “ไม่แน่นอนๆ!”

ชีซิงทำท่าจะพูดอะไร เยี่ยหวันหวั่นกลอกตาไปมา แล้วบอกว่า “ถ้าพวกนายสองคนไม่ไว้ใจฉัน คืนนี้นอนกับฉันก็ได้นะ”

————————————————————————————-