บทที่ 1555 ทนไว้! / บทที่ 1556 ชาตินี้ไม่เสียใจแล้ว

บทที่ 1555 ทนไว้!

“งั้นเหรอ ผู้นำไป๋ลองดูได้”

เมื่อเผชิญหน้ากับการท้าทายของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นปลดปล่อยความโกรธออกไป

อุบายคนงามเป็นท่าไม้ตายในคืนนี้ของเธอ ทำไมสุดท้ายเขากลับเอาไปใช้ก่อนได้เนี่ย!

พัฒนาการของพล็อตเรื่องไม่สมเหตุสมผลสักนิด!

ไม่ได้ ทนไว้ๆๆ!

อำนาจการควบคุมของคืนนี้จะต้องอยู่ในมือเธอ ห้ามถูกผู้ชายคนนี้แย่งไป

เยี่ยหวันหวั่นสูดหายใจลึก ไม่มองแผ่นอกกึ่งเปลือยเปล่าของใครบางคน สะกดจิตตัวเองว่าสิ่งที่ลูบอยู่เป็นแค่ก้อนหินก้อนหนึ่ง ฝืนทนไว้พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเหมือนพระเข้าฌาน “นายของอาชูร่า คุณหมายความว่ายังไง ช่วยสงวนตัวเองด้วย! ต่อให้คุณทำแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ฉันไป๋เฟิงถ้าชอบใครหัวใจจะมั่นคงกับเขา ในสายตาและหัวใจมีแค่เขาคนเดียว ความสวยงามอื่นในสายตาฉันเป็นแค่เมฆล่องลอย ฉันไม่ใช่คนประเภทที่หลงใหลเพราะสิ่งสวยงาม คนอื่นบอกว่าฉันปล่อยเนื้อปล่อยตัว แต่ความจริงฉันเป็นคนซื่อสัตย์…อุ๊บ…”

พูดยังไม่ทันจบ ริมฝีปากของเธอก็ถูกประทับจูบอย่างร้อนแรงอีกครั้ง…

‘ซื่อ! สัตย์! ปู่! แก! สิ!’

เยี่ยหวันหวั่นดีดตัวขึ้นมา ออกแรงโถมเข้าไปตรงๆ

วินาทีถัดมา เสียง ‘ตุบ’ ดังขึ้น ทั้งสองคนล้มลงบนโซฟาด้านหลัง

เยี่ยหวันหวั่นใช้แรงกดชายหนุ่มลงบนโซฟา สุดท้ายกระดุมหลายเม็ดก็ถูกเธอปลดออกจนหมด เธอส่งเสียงร้องแง่งๆ ก่อนจะกัดลงไปที่กระดูกไหปลาร้าของชายหนุ่ม ทิ้งรอยประทับเล็กๆ สีแดงเข้มไว้

ชายหนุ่มร้องในลำคอ ก้นบึ้งดวงตาที่เกือบจะโหดเหี้ยมกลับอ่อนโยนลงถึงขีดสุดและยอมตามใจ…

ชายหนุ่มใช้มือหนึ่งประคองเอวของหญิงสาว หลีกเลี่ยงไม่ให้เธอเผลอกลิ้งหล่นลงจากโซฟา “ผู้นำไป๋ดูปากจะไม่ตรงกับใจ”

เยี่ยหวันหวั่นไม่สนใจที่ตัวเองถูกตอกหน้าอยู่ทุกเวลา เธอหัวเราะหึๆ ก่อนเอ่ย “หึ หรือว่านายของอาชูร่าใกล้ตายแล้วไม่ร้อนใจเลยสักนิด? ที่แท้ก็มั่นใจในเสน่ห์ตัวเอง ไม่มีใครที่คุณจัดการไม่ได้สินะ คุณนึกว่าฉันเป็นคนอย่างที่คุณจินตนาการเหรอ ฉันจะบอกคุณให้! คุณพูดถูกแล้ว…”

เยี่ยหวันหวั่นพูดพลาดกัดลงไปที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม

ภายใต้ร่างกายอ่อนนุ่มของหญิงสาวและอุณหภูมิที่อบอุ่นหอมกรุ่น แนวป้องกันทั้งหมดของเขาในคืนนี้พังทลายลงโดยสมบูรณ์…

วินาทีถัดมา ชายหนุ่มรวบเอวของหญิงสาว ออกแรงทีเดียว ตำแหน่งของคนทั้งสองก็สลับกันในพริบตา

อยู่ต่อหน้าริมฝีปากที่โน้มลงมาของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้ลืมธุระ เธอเบี่ยงตัวหลบน้อยๆ “ว่ากันว่านายของอาชูร่าจะเว้นระยะห่างจากผู้หญิง ฉันว่า นายของอาชูร่าก็ปากไม่ตรงกับใจนะ”

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ผู้นำไป๋ ฉันเป็นนายของอาชูร่า แต่ก็เป็นผู้ชายปกติ”

ได้ยินชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสมเหตุสมผล เยี่ยหวันหวั่นพลันโมโห “งั้นหมายความว่า ความหมายของนายแห่งอาชูร่าคือ ตอนนี้ที่คุณทำกับฉันเป็นแค่ปฏิกิริยาทางร่างกายของผู้ชายปกติเท่านั้น งั้นเหรอ?”

สีหน้าของชายหนุ่มพลันชะงัก ไม่เอ่ยปากไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ดูจากสีหน้ากลับยอมรับแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นแค่นหัวเราะ “นายของอาชูร่า ขออภัยที่ฉันเตือน วันไนต์สแตนด์ถอนพิษกู่ไม่ได้หรอก”

กู่พิศวาสเป็นราชาในบรรดากู่ ไม่ได้ถอนง่ายขนาดนั้น การถอนกู่จำเป็นต้องเติมเต็มเงื่อนไขที่ว่าต่างฝ่ายต่างรักกันจากใจจริง

อธิบายกลับกันก็คือ ถ้าสุดท้ายคลายกู่ได้ ก็แสดงว่าเขากำลังพูดโกหก!

ชายหนุ่มได้ยินคำพูดนี้ แววตาก็ขรึมลงเล็กน้อย อุณหภูมิในดวงตายิ่งเย็นลงทุกที “ก่อนที่ผู้นำไป๋จะเตือนฉัน ควรเตือนตัวเองหรือเปล่า ในเมื่อรักปักใจกับจี้หวงแล้ว คืนนี้ทำไมต้องทำเกินจำเป็นด้วย”

————————————————————————————

บทที่ 1556 ชาตินี้ไม่เสียใจแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นกัดฟัน เอ่ยปากอย่างยิ้มแย้ม “คุณพูดถูก ฉันยึดมั่นรักปักใจกับจี้หวง ต่อให้มีดงหนุ่มหล่อมากมายเข้ามา ตั้งแต่ต้นจนจบหัวใจฉันก็ไม่เปลี่ยนแปลง

แต่นี่จะทำเกินจำเป็นไปได้ยังไงล่ะ ยังไงคุณก็เป็นอาชูร่า ต่อให้ถอนพิษกู่ไม่ได้ ถ้าได้นอนด้วยสักครั้ง ชีวิตนี้ก็ไม่เสียใจแล้ว!”

พริบตาที่สิ้นเสียง ความเย็นชาในดวงตาของชายหนุ่มระเบิดออกแทบจะทันที แววตาที่จ้องมองหญิงสาวเหมือนอยากกลืนกินเธอลงไปทั้งเป็น