บทที่ 1559 พวกคุณอย่าทะเลาะกันนะ / บทที่ 1560 คนงามล้วนแต่เป็นเมฆลอยล่อง

บทที่ 1559 พวกคุณอย่าทะเลาะกันนะ

ถ้าพวกเป่ยโต่วกับชีซิงเห็นจี้ซิวหร่านอยู่ที่นี่ เธอต้องถูกพูดถึงจนชั่วฟ้าดินสลายแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ของเธอกับจี้ซิวหร่านจะให้คนนอกรู้ไม่ได้ด้วย

“ผมหลบหน่อยดีกว่า” จี้ซิวหร่านเอ่ยปาก สายตาหยุดอยู่ที่ตู้เก็บของหลังใหญ่นั้น

เมื่อเห็นจี้ซิวหร่านเปิดประตูตู้ออก เยี่ยหวันหวั่นตะโกนเสียงดัง “อย่านะ…”

ตู้ล็อกอยู่ เปิดจากด้านในไม่ได้ แต่เปิดจากด้านนอกได้

ตอนที่จี้ซิวหร่านเปิดประตูตู้เก็บของออก ดวงตาที่อ่อนโยนเหมือนลมเย็นก็สบเข้ากับดวงตาที่มุทะลุและเย็นเยือกเหมือนน้ำแข็งคู่นั้น…

เยี่ยหวันหวั่นร้องครวญพลางหลับตา

นี่มัน…ชีวิตของคนบาป!

“พี่เฟิง! พี่เฟิง! เอ๊ะ? ทำไมประตูบ้านพี่ถึงพังล่ะ”

เยี่ยหวันหวั่นกุมหน้าผาก ได้แต่ผลักจี้ซิวหร่านเข้าไป จากนั้นมองผู้ยิ่งใหญ่สองคนที่อยู่ด้านในอย่างร้อนรน “ลำบากทั้งสองคนแล้ว ฉันจะไล่คนไปเดี๋ยวนี้แหละ! พะ…พวกคุณ…อยู่กันอย่างสงบล่ะ…”

อย่าสู้กันด้านในเชียว…

เธออยากจะร้องไห้เหลือเกิน…

จี้ซิวหร่านเหลือบมองชายหนุ่มคนด้านข้างแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างสบายๆ “ได้สิ”

สมกับเป็นจี้ซิวหร่าน! ถึงจะเห็นผู้ชายคนอื่นในตู้ก็ยังยิ้มได้! ไม่มีปฏิกิริยาแปลกๆ แม้แต่น้อย!

นี่เธอไปยั่วยุบุคคลที่น่ากลัวแบบไหนเข้ากันแน่!

ส่วนนายของอาชูร่า เขามองเธอด้วยสายตาคมกริบเชือดเฉือน ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง

เยี่ยหวันหวั่นรีบปิดประตูตู้เก็บของ

พริบตาที่เธอปิดประตูตู้ เป่ยโต่วกับชีซิงก็เดินเข้ามา

เป่ยโต่วหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟา แล้วยกน้ำชาที่เมื่อครู่จี้ซิวหร่านเพิ่งดื่มขึ้นมาดื่มอึกๆ ไม่ได้สังเกตเรื่องทำนองว่าชายังอุ่น หรือเพิ่งมีคนมาแม้แต่น้อย

“พี่เฟิง ทำไมประตูพี่ถึงพังล่ะ เมื่อเย็นตอนพวกผมมายังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ แต่ไม่เป็นไร เรื่องติดตั้งประตูผมเชี่ยวชาญ ไว้ผมช่วยพี่ซ่อมทีหลัง! เชื่อมือผมได้!” เป่ยโต่วที่ซ่อมประตูจนมีประสบการณ์เอ่ยปากอย่างภาคภูมิใจ

“ทำไมพวกนายสองคนกลับมาอีกล่ะ” เยี่ยหวันหวั่นจ้องทั้งสองพลางขบกราม

เป่ยโต่วเอ่ยตอบ “แน่นอนว่าเพราะมีเรื่องเร่งด่วนสำคัญมากน่ะสิ!”

เยี่ยหวันหวั่นปากยิ้มใจไม่ยิ้ม “เหอะๆ ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตละก็ ฉันจะอัดนายให้ตาย!”

“เรื่องเกี่ยวกับชีวิตพี่เฟิง จะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตได้ยังไง!” เป่ยโต่วพูดไปด้วยตบมือไปด้วย “ทุกคนเข้ามาเลย!”

พูดจบ คนสิบกว่าคนก็กรูกันเข้ามาจากข้างนอก

เยี่ยหวันหวั่นกวาดตามองผ่านๆ ทั้งหมดคือ…ผู้ชายหนุ่มแน่นหน้าตาหล่อเหลา…

มีหลากบุคลิกหลายสไตล์ แถมระดับความหน้าตาดีสูงกว่ากลุ่มที่เป่ยโต่วรีบร้อนหามาเมื่อครั้งก่อนหลายเท่า

ดูท่าทาง ครั้งนี้น่าจะเสียแรงกายไปไม่น้อยกว่าจะหาคนพวกนี้มาได้

เยี่ยหวันหวั่นนวดหัวคิ้วอย่างปวดหัวเหลือทน “มาอีกแล้ว! บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามาลำบากเรื่องนี้อีก อีกอย่างสถานการณ์ของฉันคราวนี้ นายหาคนมาก็เปล่าประโยชน์!”

เป่ยโต่วพลันเขยิบเข้าไปใกล้เยี่ยหวันหวั่น ก่อนบอกว่า “จะเปล่าประโยชน์ได้ยังไง! ว่ากันว่าของนั่นส่งผลถึงร่างกายพี่การหลั่งฮอร์โมนเอยอะไรเอย ทำให้พี่เสียการควบคุมได้ง่ายขึ้น พี่ดูสิ การกระทำช่วงนี้ของพี่ก็พิสูจน์แล้วว่าจริง! อย่าให้ถึงตอนนั้นพิษกู่ยังไม่ได้แก้ ชีวิตก็เสียไปก่อนแล้วสิ!

พี่เฟิง พี่ก็ใช้แก้ขัดไปก่อนเถอะ พี่จะได้ไม่ทนไม่ไหวจนรนหาที่ตาย! จี้หวงกับนายของอาชูร่าพี่ไม่ต้องคิดถึงเลย นะ!”

แม้ชีซิงไม่ได้เอ่ยวาจา แต่ก็คงเห็นด้วยกับความคิดของเป่ยโต่ว