บทที่ 1591 อาจารย์ของใคร / บทที่ 1592 เนี่ยอู๋โยวกับเยี่ยหวันหวั่น (1)

บทที่ 1591 อาจารย์ของใคร

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า จากนั้นก็เดินออกจากโซนประกาศภารกิจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยหวันหวั่นเดินตามอาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนมาจนถึงห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง

ในห้องโถง มีชายชราสวมชุดคลุมดิ้นทองท่านหนึ่งนั่งอยู่

“ผู้อาวุโสกง นักเรียนคนนี้ก็คือเยี่ยหวันหวั่นครับ…” อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนยิ้มบอก

สายตาเย็นชาของชายชราที่ถูกเรียกว่าผู้อาวุโสกงหันมาจ้องพิจารณาเยี่ยหวันหวั่น จากนั้นก็พยักหน้า

“เธอคือคนที่จี้ซิวหร่านแนะนำมาเหรอ” ผู้อาวุโสกงมองเยี่ยหวันหวั่น

“ใช่ค่ะ…” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าตอบไปตามตรง

“ฉันกับจี้ซิวหร่านเคยมีบุญคุณต่อกัน ในเมื่อเธอเป็นคนที่จี้ซิวหร่านแนะนำมา งั้นฉันก็จะรับเธอเป็นศิษย์” ผู้อาวุโสกงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฮ่าๆ เยี่ยหวันหวั่น ผู้อาวุโสกงเป็นหนึ่งในสี่ผู้อาวุโสผู้ทรงเกียรติของโรงเรียนชื่อเยี่ยน เธอได้กลายเป็นลูกศิษย์ในนามของผู้อาวุโสกง ช่างโชคดีจริงๆ…”

ขณะนี้เยี่ยหวันหวั่นได้แต่งงงัน นี่มันเรื่องอะไรกัน…

ลูกศิษย์ในนาม? แต่เธอยังไม่ได้บอกว่าจะกราบอาจารย์เลยนะ

จู่ๆ ก็ถูกคนอื่นรับเป็นศิษย์แบบงงๆ นี่มันยังไงกัน?

เยี่ยหวันหวั่นรู้ว่าลูกศิษย์ในนามหมายถึงอะไร ไม่ใช่ศิษย์อย่างเป็นทางการ แต่เป็นเพียงในนามเท่านั้น

“หวังว่าต่อไปเธอจะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนัก และไม่ทำให้ฉันขายหน้า” ครู่หนึ่งผ่านไป ผู้อาวุโสกงถอนหายใจแล้วโบกมือ สั่งให้อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนพาเยี่ยหวันหวั่นออกไป

พอเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ เยี่ยหวันหวั่นยังคงสับสนงุนงง

“เยี่ยหวันหวั่น เธอโชคดีมากที่จี้ซิวหร่านเป็นแนะนำเธอมา หลายปีก่อนผู้อาวุโสกงเคยมีบุญคุณกับจี้หวง…เธอเพิ่งเข้าโรงเรียนชื่อเยี่ยนมาก็ได้อาศัยบารมีของผู้อาวุโสกงแล้ว เป็นโอกาสที่หายากมากนะ…ความจริงลูกศิษย์ของผู้อาวุโสกงมีแต่ทหารรับจ้างระดับ S ขึ้นไปนะ” อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนกระซิบบอกเยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยหวันหวั่นได้แต่เงียบ

เธอไม่ได้อยากกราบอาจารย์เลยนะ…นี่มันมัดมือชกกันชัดๆ…

“แต่ผู้อาวุโสกงมีนิสัยเย็นชาไม่ชอบสุงสิงกับคนอื่น ถึงจะเป็นหนึ่งในสี่ผู้ผู้อาวุโสของโรงเรียนชื่อเยี่ยน แต่ลูกศิษย์ของเขามักโดนลูกศิษย์ของผู้อาวุโสอีกคนกดหัวบ่อยๆ”

“น่าเสียดายจริงๆ” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า อายุปูนนี้แล้ว แล้วยังเป็นผู้ผู้อาวุโสที่มีตำแหน่งอำนาจสูงอีก คงจะฝากความหวังไว้ที่ลูกศิษย์เป็นส่วนใหญ่ ลูกศิษย์ของตัวเองโดนลูกศิษย์คนอื่นกดหัว ลึกๆ ในใจคงรู้สึกไม่ดีแน่ แต่ว่า…แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ

“ตอนนั้นผู้อาวุโสกงเคยมีศิษย์คนหนึ่ง เป็นถึงคนดังเชียวนะ แต่…ไม่นานก็หายตัวไป เมื่อก่อนเคยสร้างสถิติไว้ในโรงเรียนชื่อเยี่ยนด้วยนะ…หลายปีผ่านไปแล้ว ผู้อาวุโสกงก็ยังไม่เลิกตามหาศิษย์ที่หายตัวไปคนนั้น แต่ก็ยังหาไม่เจอซักที…” อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนถอนหายใจ

“ใครเหรอคะ เก่งขนาดนั้นเชียว” เยี่ยหวันหวั่นสงสัย

“ไม่ต้องถามมาก เธอเพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ เดี๋ยวอีกไม่นานก็รู้เอง” อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนกล่าว

……

ผ่านไปครู๋หนึ่ง เยี่ยหวันหวั่นเดินตามอาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนเข้ามาในห้องเรียนห้องหนึ่งซึ่งอยู่ตรงมุมของโรงเรียน

ห้องเรียนนี้เป็นห้องเรียนของทหารรับจ้างระดับ D เป็นสถานที่ที่ทหารรับจ้างระดับ D ใช้เพื่อเรียนรู้ความรู้พื้นฐาน

“ต่อไปเธออยู่ห้องนี้นะ แต่ฉันขอเตือนเธอก่อน ถึงเธอจะเป็นคนที่จี้หวงแนะนำมา แต่ก็ยังต้องเคารพกฎของโรงเรียนชื่อเยี่ยนนะ โดยเฉพาะเธอที่เป็นนักเรียนใหม่ อย่าก่อปัญหาโดยไม่จำเป็น ไม่อย่างงั้นถึงจะเป็นจี้หวงหรือผู้อาวุโสกงก็ไม่แน่ว่าจะปกป้องเธอได้” อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนกำชับเยี่ยหวันหวั่น จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ไม่นาน เยี่ยหวันหวั่นละสายตาจากเขา แล้วเดินเข้าไปในห้องเรียนของทหารรับจ้างระดับ D

เพิ่งจะเดินเข้าห้องเรียนมา เยี่ยหวันหวั่นกลับค้นพบว่าข้างในมีคนเป็นร้อย แต่ละคนต่างนั่งที่ของตัวเอง หน้าห้องมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ น่าจะเป็นอาจารย์ประจำชั้นของพวกเธอ

————————————————————————————-

บทที่ 1592 เนี่ยอู๋โยวกับเยี่ยหวันหวั่น (1)

พอเห็นเยี่ยหวันหวั่นเดินเข้าห้องมา ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก็หันมามองเยี่ยหวันหวั่น

“เพิ่งมาใหม่ทำไมถึงเข้าเรียนสายซะแล้ว” ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว “คราวหน้ามาให้ตรงเวลาหน่อย”

“ค่ะ…” เยี่ยหวันหวั่นทำได้เพียงพยักหน้า