บทที่ 1595 ไม่ใช่คนซื่อสัตย์ / บทที่ 1596 รังแกนักเรียนใหม่

บทที่ 1595 ไม่ใช่คนซื่อสัตย์

ภายใต้ความจนใจเยี่ยหวันหวั่นก็ได้แต่ต้องขึ้นไป

“หลี่ซิน…”

ในห้องเรียน เยี่ยหวันหวั่นตะโกนเรียกหลี่ซินที่อยู่ไม่ไกล

ได้ยินดังนั้นหลี่ซินหันตัวมองเยี่ยหวันหวั่น “อะไร…”

“มานี่…มานั่งที่ฉัน…” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มบางให้หลี่ซิน

แต่รอยยิ้มนี้ของเยี่ยหวันหวั่นกลับทำให้หลี่ซินสั่นเทา ส่ายหน้าวืดรัวโดยสัญชาตญาณ

“รีบมา…ที่ฉันไม่มีคนนั่ง” เยี่ยหวันหวั่นเห็นหลี่ซินไม่ขยับเขยื้อนก็พูดต่อ

“ไม่ๆๆๆ…ไม่ละ รุ่นน้อง ที่ฉันก็ดีมากแล้ว…” หลี่ซินเอ่ยปาก

“ฉันมาหาคุณเพราะธุระ” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย

“รุ่นน้อง เธอหาฉันจะมีธุระอะไรได้…เธอคงไม่ได้ชอบฉันใช่ไหม…รุ่นน้อง ฉันมีคนที่ชอบแล้ว ลูกฉันเรียกฉันว่า ‘ปะป๋า’ ได้แล้ว…” หลี่ซินรีบเอ่ย

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

ยังไม่รอให้เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยปากต่อ ครูฝึกชื่อเยี่ยนก็ก้าวเข้ามาก่อน

“วันนี้ นักเรียนใหม่ไม่น้อยเข้าโรงเรียนเป็นวันที่สอง ฉันต้องบอกกฎจำนวนหนึ่งของทหารรับจ้างระดับต่ำที่โรงเรียนชื่อเยี่ยนกับทุกคน” ครูฝึกชื่อเยี่ยนกวาดสายตามองทั่ว “ทหารรับจ้างระดับ D ทุกเดือนจะต้องรับภารกิจสามครั้ง ระดับภารกิจไม่กำหนด ถ้าทำภารกิจสามครั้งไม่สำเร็จจะถูกขับออกจากโรงเรียนชื่อเยี่ยน”

“ภารกิจบังคับ…”

เยี่ยหวันหวั่นมีท่าทีครุ่นคิด

ภารกิจบังคับที่ว่าโรงเรียนจะมอบหมายให้แต่ละคนโดยตรงและแต่ละคนจะต้องไปทำให้สำเร็จ ห้ามปฏิเสธ และถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จภายในระยะเวลาที่กำหนดก็จะนับว่าล้มเหลว

ถ้าล้มเหลวติดต่อกันสองครั้งก็จะถูกถอดชื่อออกจากโรงเรียนชื่อเยี่ยน หรือถ้าจงใจไม่ทำภารกิจให้สำเร็จก็จะโดนเหมือนกัน

“ภารกิจของพวกคุณจะประกาศออกมาเร็วนี้ๆ เตรียมตัวให้ดีแล้วกัน” ครูฝึกชื่อเยี่ยนเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

…

หลังผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ครูฝึกก็หันตัวจากไป

เยี่ยหวันหวั่นลุกขึ้นเดินไปถึงด้านหลังหลี่ซินแล้วคว้าไหล่ของหลี่ซินไว้ “นายหนีทำไม”

“แล้วเธอจะไล่ตามทำไม…” หลี่ซินกล่าว

“นายไม่วิ่งแล้วฉันจะไล่ตามนายทำไม” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วแน่น

“เธอไม่ไล่ตามแล้วฉันจะวิ่งหนีทำไม” หลี่ซินทำใจกล้าเถียง

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก นายชนะแล้ว…

“ฉันหานายเพราะมีธุระ” เยี่ยหวันหวั่นลากหลี่ซินกลับมาถึงที่นั่ง

“รุ่นน้อง…จริงๆ เล๊ย มีธุระก็อย่ามาหาฉันเลย ฉันก็ไม่ใช่คนซื่อสัตย์สักหน่อย เธอหาคนซื่อสัตย์มาทำธุระซื่อสัตย์เถอะ…” หลี่ซินส่ายหน้ารัว

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “อย่าเหลวไหล…ฉันมีภารกิจอยากปล่อย”

“ภารกิจ?” ได้ยินดังนั้นหลี่ซินชะงักเล็กน้อย ยังไม่เข้าใจว่าเยี่ยหวันหวั่นหมายความว่ายังไง

“ถูกต้อง” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าสีหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม “นายพูดไม่ใช่เหรอว่าพี่ใหญ่คนนั้นของนายเมื่อก่อนจบจากโรงเรียนชื่อเยี่ยน”

“ใช่ ถูกต้อง” หลี่ซินพยักหน้า

“เอาแบบนี้ นายช่วยฉันพาพี่ใหญ่นายมา ทางฉันมีภารกิจที่ราคาไม่เลวอยู่ภารกิจหนึ่งอยากให้พี่ใหญ่นายไปทำ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

“ภารกิจอะไร ราคาเท่าไร” หลี่ซินพลันสนใจขึ้นมา

“นี่นายอย่าถามเลย แต่ว่าขอแค่พาคนมาได้ก็มีผลประโยชน์ให้ ฉันให้นายเท่านี้” เยี่ยหวันหวั่นชูห้านิ้ว

“ห้าหมื่น!?” หลี่ซินเอ่ยอย่างตกใจ

แต่เยี่ยหวันหวั่นกลับส่ายหน้า

“ห้าพัน?” หลี่ซินสงสัย