บทที่ 1665 ปีศาจหลังเมา / บทที่ 1666 ค่าพลังต่อสู้ที่เป็นของเนี่ยอู๋โยว

บทที่ 1665 ปีศาจหลังเมา

“เธอพูดว่าไงนะ” ผู้อาวุโสกงตกตะลึงยังนึกว่าตัวเองหูฝาดไปแล้ว

“อาจารย์ หนูจำกระบวนท่าได้แล้วค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นพูดซ้ำ

“เหลวไหล!” ผู้อาวุโสกงขมวดคิ้วแน่น “กระบวนท่านี้ วาดหนังวาดใจยากวาดกระดูก ทุกกระบวนทุกท่วงท่าต้องใช้ใจวิเคราะห์ จะเป็นในแวบเดียวได้ยังไง!”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก ตัวเธอเป็นอัจฉริยะวิทยายุทธก็ยังผิดเหรอ

“กลับไปขยันฝึกซ้อม สามเดือนให้หลังเธอแค่ต้องจำกระบวนท่าได้ทั้งหมดก็พอ ถึงตอนนั้นอาจารย์จะมาเธอ” ผู้อาวุโสกงเอ่ย

ภายใต้ความจนใจ เยี่ยหวันหวั่นได้แต่ตอบรับ

หลังออกจากที่พักของผู้อาวุโสกงก็เป็นเวลาเย็นแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่เศรษฐีท้องถิ่นตระกูลเสิ่นเปิดภายในโรงเรียนชื่อเยี่ยนตัวคนเดียว

เพิ่งเข้ามาในร้านกาแฟ เยี่ยหวันหวั่นก็เห็นหลี่หานเฟิง

ในร้านกาแฟที่กว้างใหญ่ไร้กลิ่นอายผู้คน มีเพียงหลี่หานเฟิงคนเดียว

หลี่หานเฟิงถือภาพหนึ่งใบ มองอย่างใจลอย เมื่อเยี่ยหวันหวั่นเดินมาถึงตัวเขา หลี่หานเฟิงก็ยังคงไม่สังเกตเห็น

เยี่ยหวันหวั่นพินิจมองภาพนั้นด้วยความสงสัย

บนภาพ เป็นเด็กสาวที่มีสีหน้าเย็นชาถึงขีดสุด ดวงตาเสมือนไม่มีความรู้สึกของมนุษย์สักเพียงเสี้ยว ทั้งตัวคนราวกับน้ำแข็งก้อนหนึ่ง

“แฟนรุ่นพี่เหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นอมยิ้มเอ่ย

วินาทีถัดมาหลี่หานเฟิงก็เก็บภาพเข้าในอกเสื้อทันทีแล้วมองเยี่ยหวันหวั่น

“เธอมาได้ยังไง” หลี่หานเฟิงขมวดคิ้วเอ่ย

เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะน้อยๆ ก่อนนั่งลงตรงข้ามหลี่หานเฟิง “รุ่นพี่มาได้ ทำไมฉันจะมาไม่ได้ คิดถึงแฟนอยู่เหรอ”

“อย่าพูดเหลวไหล…นั่นคือรุ่นพี่อู๋โยว” หลี่หานเฟิงชำเลืองมองเยี่ยหวันหวั่นแวบหนึ่ง

“เนี่ยอู๋โยว!”

ได้ยินดังนั้นเยี่ยหวันหวั่นตะลึงทันควัน เด็กสาวในภาพก็คือตัวเธอ!?

“ถูกต้อง” หลี่หานเฟิงเอ่ย

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

ในตอนนี้เองในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมพ่อแม่และพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองถึงจำเธอไม่ได้…

นี่แม่ง แม้แต่ตัวเธอยังจำไม่ได้เลยโอเคไหม!

นึกไม่ถึงว่าตอนตัวเองอยู่ในรัฐอิสระจะกลับเป็นโลลิน้อยที่เย็นชาขนาดนี้…เทียบกับสไตล์ในตอนนี้ของเธอ ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิงเลยนะ…

เยี่ยหวันหวั่นสงสัยจริงๆ ว่าตัวเองโตมายังไงกันแน่ ถึงต่างกับหลายปีก่อนคนละเหว…

“ดื่มหน่อย”

หลี่หานเฟิงผลักเครื่องดื่มไปใกล้เยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่คิดมาก กำลังกระหายน้ำพอดีจึงดื่มเครื่องดื่มหมดรวดเดียว

“นี่มัน…น้ำอะไร” เยี่ยหวันหวั่นหน้าแดงเล็กน้อย

“ค็อกเทล ดีกรีสูง” หลี่หานเฟิงตอบ

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก หลี่หานเฟิงปู่นายสิ!

‘เพล้ง!’

เสียงหนึ่งดังก้อง

เห็นแค่ว่าร่างกายหลี่หานเฟิง ปลิวออกไปจากที่นั่งราวกับว่าวที่สายป่านขาด

เวลานี้เยี่ยหวันหวั่นอยู่ในสภาพเมาโดยสมบูรณ์ มุมปากยกขึ้นน้อยๆ สีหน้าชั่วร้ายแปลกๆ

…

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เยี่ยหวันหวั่นจึงค่อยฟื้นคืนสติและลืมตา

ภายในร้านกาแฟเละเทะยุ่งเหยิง โต๊ะม้านั่งไม้ล้มระเนระนาด เคาน์เตอร์ก็พังเป็นชิ้นๆ

พนักงานร้านบางคนจ้องมองเยี่ยหวันหวั่นเหมือนเห็นผีไม่ปาน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก