บทที่ 167

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 167 เห็นว่าพวกเราตระกูลเจียงรังแกง่ายนักเหรอ / บทที่ 168 ต้องมีสักคนสองคนที่ยังโง่อยู่ บทที่ 167 เห็นว่าพวกเราตระกูลเจียงรังแกง่ายนักเหรอ / บทที่ 168 ต้องมีสักคนสองคนที่ยังโง่อยู่ โดย Ink Stone_Romance บทที่ 167 เห็นว่าพวกเราตระกูลเจียงรังแกง่ายนักเหรอ

เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่ถัดออกไปสองสามก้าว มองดูเฉินเมิ่งฉีนั่งทรุดตัวอยู่ตรงนั้นอยู่อย่างเงียบๆ

ผ่านไปพักหนึ่ง เธอขยับออกไปทีละก้าว ด้วยใบหน้าเจ็บปวดใจ เอ่ยพูดช้าๆ “เมิ่งฉี…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…ทำไมเธอถึงทำเรื่องแบบนี้…

แล้วพี่ชายของฉันล่ะ? เป็นเพราะพี่ไม่มีประโยชน์แล้ว เลยถูกเธอเตะทิ้งใช่ไหม?

หรือว่า…สำหรับเธอแล้วตอนนี้พี่ชายก็เป็นตัวสำรองด้วยเหมือนกัน เพราะเขายังมีประโยชน์อยู่ใช่ไหม?”

ได้ยินแบบนี้ เฉินเมิ่งฉีได้สติตื่นขึ้นมาทันที

ไม่คิดเลยว่าเยี่ยหวันหวั่นจะพูดแทงใจเธอได้อย่างแม่นยำจริงๆ รีบเอ่ยแก้ตัวอย่างร้อนรน “ฉันเปล่า! หวันหวั่นเชื่อฉันนะ! ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด! ฉันจะทำแบบนี้กับพี่มู่ฝานได้ไง! ฉันช่วยเขาจากใจจริง!”

ได้เห็นเฉินเมิ่งฉีที่ยังคงเสแสร้งแม้จะมีหลักฐานมัดตัว ทุกคนต่างมองเธอด้วยสีหน้าดูหมิ่นเหยียดหยามชัดเจนยิ่งขึ้น

ถึงขนาดนี้แล้ว ก็มีแต่เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาดคนนี้ที่ยังเชื่อคำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจของเฉินเมิ่งฉี

ที่แท้นี่ก็คือลูกไม้ประจำของเฉินเมิ่งฉี เห็นใครมีอำนาจก็จะไปคบกับคนนั้น แต่พอเห็นสถานการณ์แย่ลงก็รีบหาตัวสำรองอื่นทันที

ห่างไปไม่ไกล เจียงเยียนหรานมองเห็นเยี่ยหวันหวั่นจัดการฉินเมิ่งฉีมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่เฉินเมิ่งฉีกลับยังไม่รู้ตัว แล้วยังรีบอธิบายให้เขาฟังด้วยความร้อนใจ เธอพลันรู้สึกหมดคำจะพูด

เวลานี้ ซ่งจื่อหางทิ้งเฉินเมิ่งฉีแล้ว ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลวิ่งมาอยู่ตรงหน้าของเจียงเยียนหราน “เยียนหราน…ขอร้องเธอได้โปรดให้อภัยฉัน…ฉันไม่รู้…ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้…ฉันโดนผู้หญิงคนนั้นหลอก…ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะมีแผนการแบบนี้…ฉันโดนผู้หญิงไร้ยางอายอย่างเขาหลอกล่อมาตั้งแต่ต้น…เธอได้โปรดอภัยให้ฉันสักครั้งเถอะ…”

เวลานี้คุณแม่ซ่งโมโหซ่งจื่อหางแทบคลั่งแล้ว โดนผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งปั่นหัวเล่น ตระกูลซ่งโดนเขาทำขายหน้าแทบไม่เหลืออะไรแล้ว

“เยียนหรานเอ๋ย หนูก็เห็นแล้วว่าเป็นเพราะผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้หลอกล่อจื่อหาง ถือว่าเห็นแก่ป้า ให้อภัยเขาสักครั้งเถอะนะ ผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่เคยทำผิด! หลานก็เห็นว่าป้าตีป้าด่าเขาให้แล้ว ต่อไปเขาไม่กล้าทำอีกเด็ดขาด จะต้องใช้ชีวิตกับหนูอย่างซื่อสัตย์แน่นอน! หนูกลับไปอธิบายให้พ่อหนูฟังสักหน่อยเถอะนะ เรื่องบริษัทจะช้าไม่ได้แล้วจริงๆ!”

น้ำเสียงประนีประนอมของคุณแม่ซ่ง ทำให้เจียงเยียนหรานขมวดคิ้ว เม้มริมฝีปาก พลางเอ่ย “คุณป้าซ่ง ขอโทษด้วยค่ะ เรื่องบริษัทไม่ใช่เรื่องที่หนูจะตัดสินใจได้ ส่วนเรื่องการหมั้นหมาย ความจริงก็เป็นอย่างที่ซ่งจื่อหางพูด เป็นเพียงการล้อเล่นของพวกผู้ใหญ่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นเพราะหนูที่มองไม่ชัดเจนเอง”

เห็นท่าทีแน่วแน่ของเจียงเยียนหราน คุณแม่ซ่งหน้าเครียดขึ้นมา “เยียนหราน เธอจะตัดเยื่อใยกันแบบนี้จริงเหรอ? ฉันกับจื่อหางมาขอโทษเธอขนาดนี้แล้ว เธอยังรั้นไม่ยอมปล่อยวาง! เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อย ถึงขนาดต้องทำลายมิตรภาพหลายปีระหว่างสองตระกูลเลยใช่ไหม?”

วินาทีที่คำพูดของคุณแม่ซ่งจบลง พลันมีเสียงเกรี้ยวโกรธดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม “เยียนหราน หน้าลูกเป็นอะไรไป?”

เห็นเพียงเจียงไห่เฉาปรี่เข้ามาอย่างกระวนกระวายใจ ด้านหลังตามมาด้วยซ่งเสี้ยวเวยบิดาของซ่งจื่อหาง

เจียงเยียนหรานเห็นผู้เป็นพ่อ ก็ตกใจอยู่บ้าง จิตใต้สำนึกสั่งให้ยกมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าที่บวมแดงของตัวเอง “พ่อมาได้อย่างไรคะ? หนูไม่เป็นอะไร…”

เจียงไห่เฉาได้เห็นลูกสาวที่ตนทะนุถนอมประคองไว้ในอุ้งมือตั้งแต่เล็กจนโต แม้แต่จะสัมผัสก็ยังไม่กล้าสัมผัส แต่กลับมาโดนคนอื่นตบหน้า ตะวาดด้วยความโมโหสุดขีด “ใครตบลูก! เฉียนหรูหลานใช่ไหม! เขากล้าตบลูกอย่างนั้นเหรอ!”

คุณแม่ซ่งไม่คิดว่าเจียงไห่เฉาจะมา รีบอธิบายอย่างตื่นตระหนก “พี่เจียง ทำไมพี่ถึงมาด้วยตัวเองได้ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ตั้งใจ ความจริงแล้วทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ความจริงไม่จำเป็นต้องระดมคนจำนวนมากขนาดนี้…”

เจียงไห่เฉากอดลูกสาวเอาไว้ในอ้อมอก เวลานี้ความโกรธพุ่งถึงขีดสุดแล้ว “อ้อ เรื่องเล็กน้อย? ลูกสาวฉันโดนลูกชายเธอรังแกจนจะฆ่าตัวตาย นี่เรียกว่าเรื่องเล็กน้อยเหรอ! คืนนั้นหลังจากฉันกับภรรยาได้รับโทรศัพท์ก็รีบมาที่โรงเรียนด้วยความกลัวจนลนลาน หากไม่ใช่เพราะมีคนช่วยชีวิตเยียนหรานไว้ ตอนนี้พวกเราคงจะได้เห็นศพของเยียนหรานแทน นี่ยังเรียกว่าเรื่องเล็กน้อย? ที่แท้แล้วสำหรับพวกเธอ ชีวิตของเยียนหรานเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย! เฉียนหรูหลาน ซ่งเสี้ยวเวย พวกนายเห็นว่าพวกเราตระกูลเจียงรังแกได้ง่ายนักหรือไง!”

………………………………..

บทที่ 168 ต้องมีสักคนสองคนที่ยังโง่อยู่

“พี่เจียง ฉันไม่ได้หมายความแบบนี้ พี่บอกว่าเยียนหรานจะฆ่าตัวตาย…นี่…ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย…” คุณแม่ซ่งตกใจ

ซ่งเสี้ยวเวยได้ยินแบบนี้สีหน้าพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ใบหน้าเครียดคล้ำมองจ้องลูกชายและภรรยา ทั้งแม่ทั้งลูกทำงานไม่สำเร็จ แต่กลับมาทำให้เสียการอีก!