บทที่ 1729 ขี่ช้างจับตั๊กแตน / บทที่ 1730 อาณาจักรที่พี่เยี่ยพิชิต

บทที่ 1729 ขี่ช้างจับตั๊กแตน

เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้คัดค้านเกี่ยวกับที่เยี่ยมู่ฝานพูด เหลียงเหม่ยเซวียนระมัดระวังมากจริงๆ อยากจะหาหลักฐานของเธอไม่ง่ายเลย

“ตอนนี้ฉันมั่นใจว่าเหลียงเหม่ยเซวียนกับพ่อบ้านหวงสองคนร่วมมือกันใส่ร้ายพวกพี่” หลังเยี่ยหวันหวั่นครุ่นคิดชั่วครู่จึงเอ่ยกับเยี่ยมู่ฝาน

“พ่อบ้านหวง!?”

“ก่อนหน้านี้ฉันสะกดรอยตามเหลียงเหม่ยเซวียน พบว่าเธอคบชู้กับพ่อบ้านหวง…อีกอย่างนะ การตายของเยี่ยเส่าอันหนีไม่พ้นพวกเขา พวกเขานั่นแหละที่ทำ” เยี่ยหวันหวั่นอธิบาย

“เชี่ย…ฉันก็รู้สึกว่ายัยชั่วเหลียงเหม่ยเซวียนนั่นกับเจ้าแก่หวงมีปัญหาสักอย่าง เล่นหูเล่นตากันทั้งวัน ทั้งสองคนคบชู้กันจริงๆ ด้วย…หวันหวั่น ใช้ได้นี่ สืบเรื่องนี้ออกมาได้” เยี่ยมู่ฝานชูนิ้วโป้งให้เยี่ยหวันหวั่น

“ให้เวลาฉันอีกหน่อย ฉันจะต้องล้างมลทินให้พวกพี่ได้แน่” เยี่ยหวันหวั่นจ้องเยี่ยมู่ฝานและเอ่ยปาก

“เชี่ย หวันหวั่น แกต้องไวหน่อยนะ ไม่มีเวลาแล้วจริงๆ นี่เดี๋ยวก็จะเปิดศาลแล้ว ถึงตอนนั้นไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าฉันกับพ่อบริสุทธิ์ ผลที่ตามมาไม่กล้าคิด จริงสิ แกได้เอาเป็ดย่างมาให้ฉันไหม ปากฉันใกล้จะเสียต่อมรับรสแล้ว” เยี่ยมู่ฝานพูดถึงครึ่งหนึ่ง ก็เปลี่ยนประเด็นและจ้องเยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยหวันหวั่นหมดคำพูด

“ไม่ได้เอามา” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วเอ่ย “รอตอนพี่ออกไป อยากกินเป็ดย่างมากขนาดไหนก็ได้กินน่า”

“ออกไปแล้วฉันจะยังกินเป็ดย่างเหรอ” เยี่ยมู่ฝานเบ้ปาก

“หมดเวลาแล้ว”

ไม่ปล่อยโอกาสให้เยี่ยหวันหวั่นพูดต่อ เยี่ยมูฝานก็ถูกคนพาออกไปจากที่นี่

เวลามีจำกัด เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้รั้งอยู่ หันตัวออกไปจากสถานที่คุมขัง

หลังจากให้ทนายกลับไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ขับรถกลับไปยังคฤหาสน์ทะเลทองคำ

เพิ่งเข้าประตูมาเยี่ยหวันหวั่นก็เห็นเหลียงหวั่นจวิน ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสสาม รวมถึงชีซิงทั้งสี่คนกำลังเล่นไพ่พิชิตแลนลอร์ด ส่วนเป่ยโต่วก็กำลังค้อมตัวยืนอยู่ข้างหลังชีซิง

“ชีซิง ลงอันนี้…นายมีระเบิดทำไมไม่ระเบิด ลงโจ๊กเกอร์ใหญ่สิ…กลัวอะไร โจ๊กเกอร์เล็กก็อยู่ในมือนายนี่…” เสียงของเป่ยโต่วดังไม่หยุด

ชีซิงขมวดหัวคิ้วน้อย เหล่มองอีกฝ่าย “อย่าพูดได้ไหม ฉันคือแลนลอร์ด”

ไม่นาน เหลียงหวั่นจวินกับผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสสามที่ล่วงรู้ไพ่แลนลอร์ดของชีซิงทั้งหมดผ่านปากเป่ยโต่วก็กำราบชีซิงลงกับพื้นได้อย่างราบรื่น สุดท้ายชีซิงก็พ่ายแพ้ตานี้ไป

“ชีซิง ความจริงการเล่นของนายมีปัญหานิดหน่อยนะ” เป่ยโต่วเอ่ยอย่างครุ่นคิด

ชีซิงเอ่ย “ไสหัวไป”

“ผะ…หวันหวั่น เธอกลับมาแล้ว”

ผู้อาวุโสใหญ่จ้องเยี่ยหวันหวั่นที่เพิ่งเข้าบ้านมา เขาเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ

พอเห็นเยี่ยหวันหวั่นกลับมา เหลียงหวั่นจวินก็ลุกขึ้น เก็บกวาดหนึ่งรอบ “หวันหวั่น ลูกรับแขกนะ แม่จะไปซื้อของอีกรอบ ตอนเย็นทุกคนกินข้าวที่บ้าน”

“ได้ค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าให้เหลียงหวั่นจวิน

หลังเหลียงหวั่นจวินจากไป เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พาพวกเป่ยโต่วชีซิงสี่คนออกจากคฤหาสน์

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หน้าบ้านตระกูลเยี่ย

เยี่ยหวันหวั่นหยิบภาพถ่ายของเหลียงเหม่ยเซวียนกับพ่อบ้านหวงมาแบ่งให้ทั้งสี่คนดูอย่างชัดเจน