บทที่ 1755 โหมดตัวร้ายทำงาน / บทที่ 1756 คนชั่วคบหาคนชั่ว

บทที่ 1755 โหมดตัวร้ายทำงาน

แต่ชีซิงที่อยู่ด้านข้างกระซิบเอ่ยกับเป่ยโต่ว “ถ้าบันทึกคำพูดนี้แล้วพี่เฟิงใช้เป็นหลักฐานส่งมอบให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง คนอื่นได้ยินบันทึกเสียงนี้จะคิดยังไง”

“ไม่รู้สิ” เป่ยโต่วส่ายหน้า

“บันทึกเสียงอย่างนี้มีแต่จะถูกทำเป็นหลักฐานจากการใช้กำลังบังคับสารภาพ แต่ถ้าหวงหมิงคุนกับเหลียงเหม่ยเซวียนพูดออกไปโดยใช้วิธีพูดคุยกันก็จะสมบูรณ์แบบ” ชีซิงอธิบาย

…

“ทำตามที่ฉันพูดจากนั้นพวกคุนก็จะได้หลับสบายแล้ว เข้าใจไหม” ผู้อาวุโสสามมองหวงหมิงคุนกับเหลียงเหม่ยเซวียน จากนั้นก็ให้คนปล่อยพวกเขาลง

หวงหมิงคุนกับเหลียงเหม่ยเซวียนเวลานี้ แนวป้องกันในใจพังทลายไปนานแล้ว

“หะ…หวงหมิงคุน คุณว่าเรื่องที่พวกเราให้คนไปฆ่าเยี่ยเส่าอันทิ้ง แล้วป้ายความผิดให้เยี่ยมู่ฝานกับเยี่ยเส่าถิงในตอนนั้น…คงจะไม่ถูกเปิดโปงหรอกใช่ไหม”

เหลียงเหม่ยเซวียนอดทนต่อความง่วงสุดกำลัง ขณะเอ่ยถามพ่อบ้านหวงที่อยู่ด้านข้าง

หวงหมิงคุนพูด “วางใจเถอะ…ไม่หรอก เรื่องนี้ไร้จุดอ่อน ไม่มีใครสังเกตหรอก เจ้าโง่เยี่ยมู่ฝานกับเยี่ยเส่าถิงสองคนนั่น พวกมันสมควรโดนแล้ว ครอบครัวพวกนั้นโง่กันทั้งบ้าน

ครอบครัวนี้คิดๆ แล้วก็น่าขำ ตอนนั้นเยี่ยเส่าอันติดเงินพนันมหาศาล เลยยักยอกเงินก้อนโตของบริษัทไป ทั้งยังปกปิดตาแก่เยี่ยหงเหวยนั่นแถมไปมาหาสู่กับคนของแก๊งมาเฟีย แล้วต่อมากลับใส่ร้ายเยี่ยเส่าถิง…

เยี่ยเส่าอันร่วมมือกับเยี่ยอีอีและกู้เย่วเจ๋อ ประสานจากทั้งในและนอกป้ายสีเยี่ยหวันหวั่น…แถมยังฉีดยาพิษใส่เยี่ยหวันหวั่นแล้วอัดวิดีโอ…ผลคือเยี่ยเส่าถิงเต็มใจถูกใส่ร้ายจริงๆ เพราะลูกสาวคนนั้น คุณว่าคนอย่างนี้โง่หรือเปล่า”

เมื่อสิ้นเสียงของหวงหมิงคุน ผู้อาวุโสสามก็หัวเราะน้อยๆ และปิดเครื่องบันทึกเสียง

“ได้แล้วใช่ไหม เร็ว…ให้ฉันนอนเร็ว!” เหลียงเหม่ยเซวียนกรีดร้อง

คงเพราะทรมานมากเกินไปจริงๆ การแสดงของสองคนนี้จึงไม่เลว ครั้งเดียวก็อัดผ่านแล้ว

“หึๆ ไม่เลว” ผู้อาวุโสสามกวาดตามองเหลียงเหม่ยเซวียนกับหวงหมิงคุน พยักหน้ายิ้มบอก “นี่ก็ถูกแล้ว พูดแบบนี้แต่แรกจะทรมานแบบนี้ไปทำไม”

“เชี่ย ผู้อาวุโสสาม โคตรเจ๋ง!”

เห็นประสบความสำเร็จอย่างสูง เป่ยโต่วเดินไปข้างผู้อาวุโสสามและชูนิ้วโป้งให้ผู้อาวุโสสามทันที “ผู้อาวุโสสามเจ๋งกว่าผู้อาวุโสใหญ่เยอะเลย!”

ผู้อาวุโสสามที่เดิมทีไม่คิดจะสนใจเป่ยโต่ว ได้ยินคำพูดนี้ก็มีชีวิตชีวาทันที “เหลวไหล ผู้อาวุโสใหญ่ตาแก่ไม่ยอมตายนั่นเทียบกับฉันได้เหรอ เขาเคยชนะฉันตอนไหนกัน”

“แล้ว…จะจัดการหวงหมิงคุนกับเหลียงเหม่ยเซวียนยังไง ให้พวกเขานอนหลับเหรอ” เป่ยโต่วเอ่ยปากถาม

“นอนหลับ? ”

ผู้อาวุโสสามเหล่มองเป่ยโต่ว “สมองแกขึ้นสนิมเหรอ กรอกยานอนหลับต่อ อีกสี่ชั่วโมงค่อยให้พวกเขาหลับ”

“ทำไมต้องรอสี่ชั่วโมงเหรอ” เป่ยโต่วงุนงงเล็กน้อย

ผู้อาวุโสสามหัวเราะเย็น “เพราะอีกสี่ชั่วโมงเป็นขีดจำกัดของมนุษย์ ถ้าไม่นอนอีกพวกเขาจะตาย ผู้นำย้ำว่าห้ามก่อเรื่องถึงชีวิต ฉันก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของผู้นำอย่างเคร่งครัด”

เป่ยโต่วเดาะลิ้น “เคร่งครัดมากจริงด้วย!”

ไม่ขาดสักวินาที…

ผู้อาวุโสสามพูดจบก็หยิบบันทึกเสียงที่อัดเสร็จแล้วและหันตัวออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่เหลียวหลังกลับ

ผู้อาวุโสสามพาหลักฐานกลับไปก่อนด้วยกันกับเป่ยโต่วอย่างรวดเร็ว

ผู้อาวุโสสามเอ่ยยอมรับผิดด้วยสีหน้าจริงใจ “ผู้นำ เพราะผู้นำเรียกร้องว่าห้ามถึงชีวิต ผมเลยไม่ลงมือไม่ยั้งไม่ได้ ได้แต่ต้องทำถึงขั้นนี้”

ฟังบันทึกเสียงรวมไปถึงขั้นตอนที่เรื่องราวสำเร็จจากฝั่งผู้อาวุโสสาม อารมณ์เธอก็ยากจะบรรยาย ลูบคางพึมพำกับตัวเอง “วิธีแก้ปัญหานี่…ดูเป็นตัวร้ายไปหน่อยหรือเปล่า รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นกองกำลังโจรชั่วชอบกลเลยแฮะ…”

เป่ยโต่วที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้ายากอธิบาย “พี่เฟิง…พวกเราก็เป็นกองกำลังโจรชั่วอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นฟังจบก็เหม่อก่อนจากนั้นก็ทนไม่ไหวหลุดหัวเราะออกมา