บทที่ 1837 ฆ่าเขาเถอะ / บทที่ 1838 นึกไม่ถึงว่าจะเป็นนาย

บท​ที่​ ​1837​ ​ฆ่า​เขา​เถอะ

“​สวี​่​อี้​ ​ผม​ว่า​คุณ​คงจะ​กลัว​พวก​ฉิน​รั่ว​ซี​มากกว่า​ ​คุณ​แค่​ขัดแย้ง​กับ​เบื้องบน​ ​ไม่​กี่​วัน​ก็​ออก​ไป​ได้​แล้ว​ ​คุณ​ไม่เป็นไร​ ​แต่​ใน​ใจ​คุณ​ไม่​อยาก​ให้​หัวหน้า​ตระกูล​กลับมา​เสีย​เหลือเกิน​ ​พอ​ถึง​ตอนนั้น​คุณ​ตบ​ๆ​ ​ก้น​จากไป​ก็​ไม่มีปัญหา​ ​แต่​อาจารย์​ผม​ล่ะ​จะ​ทำ​ยังไง​”

สือ​อี​ตะคอก​เสียงเย็น

“​สือ​อี​ ​นายก​็​แค่​ทหาร​หยาบ​ ​มี​แค่​แขนขา​ที่​พัฒนา​แต่​สมองกลับ​ว่างเปล่า​ ​ไม่เข้าใจ​เหรอ​ว่า​อะไร​ที่​เรียกว่า​สถานการณ์​ ​รอ​ให้​ฉัน​ได้​ออก​ไป​ก่อน​เถอะ​ ​ฉัน​ต้อง​คิด​หาวิ​ธี​ช่วย​คุณหนู​หวัน​หวั่น​อยู่​แล้ว​”​ ​สวี​่​อี้​หัวเราะเยาะ

เวลานี้​เป่ย​โต​่​วกับ​ชี​ซิง​สบตา​กัน​ ​สอง​คน​นี้​เหมือน​บัณฑิต​เจอ​ทหาร​จริงๆ​ ​แม้​มีเหตุผล​ก็​คุย​กัน​ไม่รู้​เรื่อง

มี​อะไร​น่า​ทะเลาะ​กัน​นักหนา​ ​ก็​แค่​คุก​ผุ​ๆ​ ​เท่านั้น​ ​ถ้า​อยาก​จะ​ออก​ไป​ก็​ง่ายดาย​เหมือน​ปอกกล้วยเข้าปาก

“​สือ​อี​ ​นาย​รู้จัก​เอ​ริก​ไหม​”​ ​หลัง​ผ่าน​ไป​นาน​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​หันไป​มอง​สือ​อี​ที่นั่ง​อยู่​ด้าน​ข้าง​และ​เอ่ย​ขึ้น

เมื่อ​ได้ยิน​ดังนั้น​สือ​อีก​็​พยักหน้า​ ​“​คุณ​เอ​ริก​เหรอ​…​คน​นี้​ผม​รู้จัก​ ​เป็น​ผู้สนับสนุน​ของ​พวก​ฉิน​รั่ว​ซี​แล้วก็​ซือ​หมิง​หลี​่​ ​แต่​ไม่เคย​เห็น​หน้า​มาก​่อน​ ​ลึกลับ​มาก​ครับ​…​อาจารย์​คง​ไม่ได้​กลัว​เอ​ริก​คน​นั้น​หรอก​นะ​ ​ผม​เชื่อ​ว่า​ถ้า​คุณชาย​เก้า​กลับมาก​จะ​ต้อง​จับตัว​เขา​ได้​แน่​”

“​คุณ​เอ​ริก​?​ ​”​ ​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​คุก​ ​เสียง​ที่​ตกใจ​ของ​สวี​่​อี้​ก็​ดัง​ขึ้น​ ​“​ฝ่าย​ฉิน​รั่ว​ซีกับ​ซือ​หมิง​หลี​่​ยัง​มี​ผู้สนับสนุน​ด้วย​เหรอ​…​ไม่เคย​ได้ยิน​มาก​่อน​…​คุณหนู​หวัน​หวั่น​ ​นี่​มัน​เรื่อง​อะไร​กัน​”

หัว​คิ้ว​ของ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ขมวด​เล็กน้อย​ ​ตั้งแต่​จับตัว​เธอ​มาที​่​นี่​ ​ไม่​จะ​เป็น​ฉิน​รั่ว​ซีก​็​ดี​ ​หรือ​คุณ​เอ​ริก​คน​นั้น​ก็ดี​ ​ถึง​ตอนนี้​ก็​ยัง​ไม่เคย​ปรากฏตัว​ออกมา​…

ภายใน​คุก​ ​สือ​อีกั​บส​วี่​อี้​เกิด​การโต้เถียง​กัน​หลายครั้ง​ ​แต่​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​คร้าน​จะ​สนใจ

ผู้อาวุโส​ใหญ่​กับ​ผู้อาวุโส​สาม​หลับตา​พักผ่อน​ ​ไม่ได้​พูด​อะไร​มาก​ ​แต่​เป่ย​โต​่​วก​ลับ​หมด​ความอดทน​ทีละน้อย​ ​ไม่เข้าใจ​สักนิด​ว่า​ทำไม​พี่​เฟิง​ถึง​ไม่ยอม​เปิดศึก​ฆ่า​เสียที​ ​อยู่​ใน​สถานที่​บ้า​ๆ​ ​อย่างนี้​ฟัง​สอง​คน​นี้​พ่น​น้ำลาย​ใส่​กันที่​นี่​ทำไม

หลังจาก​ผ่าน​ไปราว​สอง​สาม​ชั่วโมง​ ​ประตู​คุก​ก็​ถูก​เปิด​ออก

“​หึ​ ​คุณหนู​หวัน​หวั่น​ตกลง​คุณ​จะ​บอก​หรือเปล่า​”

หัวหน้า​บอดี้การ์ด​ลับ​เดิน​เข้ามา​ใน​คุก​และ​เปิดไฟ​ใน​คุก​ ​ก่อนที่จะ​จ้องมอง​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ด้วย​สีหน้า​หมด​ความอดทน

“​แก​แม่ง​น่ารำคาญ​ชะมัด​ ​นี่​ยัง​ไม่ชัด​อีก​เรอะ​”​ ​เป่ย​โต​่ว​เอ่ย

ถ้า​ไม่ใช่​เพราะ​พี่​เฟิง​ไม่ได้​ออกคำสั่ง​ ​เขา​จะ​พุ่ง​เข้าไป​ต่อย​เจ้าหัว​หน้า​ตูด​หมานี​่​ที่​เดียว​จอด​ไป​เลย

“​ดี​ ​ผม​ก็​อยาก​จะ​ดู​ว่า​พวกคุณ​จะ​ปากแข็ง​ได้​สัก​กี่​น้ำ​!​”

สิ้น​เสียง​ของ​หัวหน้า​บอดี้การ์ด​ลับ​ ​บอดี้การ์ด​กลุ่ม​หนึ่ง​ก็​ก้าว​มาด​้าน​หน้า​มาด​้วย​ความ​รวดเร็ว​ ​เปิด​กรงขัง​ออก​และ​ลาก​ตัว​สือ​อี​ออกมา​เป็น​คน​แรก

“​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ ​ถ้า​คุณ​ไม่​พูด​ ​ผม​ก็​จะ​ฆ่า​ลูกศิษย์​ของ​คุณ​ ​และ​ถ้า​คุณ​ยัง​ไม่ยอม​พูด​อีก​ ​ผม​ก็​จะ​ฆ่า​ทีละ​คน​!​”​ ​หัวหน้า​บอดี้การ์ด​ลับ​เผย​สีหน้า​ที่​เปี่ยม​ไป​ด้วย​ความโหดเหี้ยม

“​นาย​ฆ่า​พวกเขา​ก็ได้แต่​อย่า​ฆ่า​พวกเรา​”​ ​เป่ย​โต​่ว​เอ่ย

ชี​ซิง​ ​“​…​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ ​“​…​”

ผู้อาวุโส​ใหญ่​ ​“​…​”

ผู้อาวุโส​สาม​ ​“​…​”

เวลา​นั้น​สมาชิก​บอดี้การ์ด​ลับ​กลุ่ม​หนึ่ง​ก็​พา​พวก​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​รวมถึง​สวี​่​อี้​เดิน​ออกมา​จาก​คุก

“​คุณหนู​หวัน​หวั่น​…​พวกเขา​อยากรู้​อะไร​กัน​แน่​ครับ​”​ ​สวี​่​อี้​เดิน​ข้างๆ​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ ​พลาง​ขมวดคิ้ว​แน่น

“​ไม่ต้อง​ห่วง​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​เอ่ย​เสียง​เบา

ไม่​เปิดโอกาส​ให้​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​พูด​อะไร​ต่อ​ ​หัวหน้า​บอดี้การ์ด​ลับ​ก็​คว้า​ลำคอ​ของ​สือ​อี​มา​ ​“​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ ​ถ้า​คุณ​ยัง​ไม่​พูด​อีก​ ​ลำคอ​ของ​ลูกศิษย์​คุณ​ได้​หัก​แน่​”

“​อะ​…​อาจารย์​…​ชะ​…​ช่วย​ผม​ด้วย​…​”