ตอนที่ 875
บทที่ 1861 พวกเราถูกลักพาตัวแล้ว / บทที่ 1862 หน้าด้านไร้ยางอาย
October 22, 2026
บทที่ 1861 พวกเราถูกลักพาตัวแล้ว
เมื่อเห็นเยี่ยหวันหวั่นดูสงบ ซือป๋ออี้ก็ขมวดคิ้ว คนที่อยู่ตรงหน้าเขา อย่างไรก็เป็นผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ยที่มีชื่อเสียงอันโหดร้าย…
“นายคิดว่าพวกเรามากันมือเปล่า…ไม่เตรียมอะไรมาสักอย่างเลยเหรอไง?” เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะ
ในตอนนี้ สืออีกับผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆ ต่างก็มองไปที่เยี่ยหวันหวั่น
“เธอหมายความว่ายังไง” ซือป๋ออี้ถามอย่างเย็นชา
“ในคฤหาสน์ของนาย ฉันได้เตรียมระเบิดเวลาติดตั้งไว้นานแล้ว ทันทีที่พวกเราตายก็จะมีคนกดรีโมท แล้วคฤหาสน์นี้ก็จะเละเป็นผุยผงทันที…ถึงตอนนั้น ใครก็อย่าหวังจะมีชีวิตรอด” เยี่ยหวันหวั่นตอบพร้อมเสียงหัวเราะ
“ฮ่าๆๆ ผู้นำไป๋…กลัวว่าเธอกำลังขู่ฉันน่ะสิ?” ซือป๋ออี้เยาะเย้ย
“งั้นเหรอ…”
ทันใดนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็หันไปมองรั้วคฤหาสน์
ในขณะนี้ก็เห็นว่าสมาชิกหลายคนของพันธมิตรอู๋เว่ยยืนอยู่บนกำแพง แต่ละคนถือรีโมทสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือ
เยี่ยหวันหวั่นได้เตรียมการเอาไว้นานแล้วก่อนที่จะมาคฤหาสน์แห่งนี้
ที่รัฐอิสระไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอาวุธปืน แต่ที่นี่ไม่ใช่รัฐอิสระ…
แน่นอนว่า สิ่งที่บอกว่าเป็นระเบิดเวลานั้น เป็นการหลอกซือป๋ออี้ รีโมทนั่นก็เป็นของปลอม แต่เยี่ยหวันหวั่นมั่นใจได้ว่าเขาไม่มีความกล้าที่จะเดิมพันแน่นอน
นอกจากนี้เยี่ยหวันหวั่นยังรู้ตั้งแต่แรก ว่ามีมือปืนอยู่ในบริเวณที่ไกลออกไป…
ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามายังคฤหาสน์แห่งนี้ เป่ยโต่วก็สังเกตุเห็นมือปืนหลายคนแอบคุ้มกันพวกเขาอยู่ลับๆ
ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ นี่เป็นลูกน้องของซือเยี่ยหานอย่างแน่นอน
แค่คนของซือป๋ออี้คิดจะทำสิ่งผิดปกติใดๆ กระสุนของมือปืนต้องเร็วกว่าพวกเขาเป็นแน่
“ฮ่าๆๆ…สมกับเป็นผู้นำไป๋จริงๆ…เก่งมาก เก่งมากจริงๆ…” ซือป๋ออี้จ้องเยี่ยหวันหวั่นด้วยแววตาดุร้าย
ซือป๋ออี้ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงไซเรนดังขึ้น
เมื่อเสียงไซเรนดังขึ้น นักแม่นปืนระยะไกลก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทันที
“หมอบ!”
เยี่ยหวันหวั่นตะโกนสั่งเป่ยโต่ว ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆ ทันที
แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทุกคนต่างก็หมอบลงพื้นด้วยสัญชาติญาณ
ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ประตูคฤหาสน์ก็ถูกกระแทกออก และตำรวจที่ติดอาวุธหนักหลายสิบนายก็พุ่งเข้ามาจากด้านนอก
“วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!”
ตำรวจตะโกนสั่งเสียงดังเมื่อเห็นคนของสมาคมอู๋เทียนถืออาวุธปืน
“อะไรวะ…?!”
เมื่อเห็นตำรวจจีนพร้อมอาวุธครบมือ ซือป๋ออี้ก็ถึงกับตะลึงค้าง!
ตอนนี้พวกเขาถูกล้อมไว้หมดแล้ว…หากต่อต้าน ผลที่ตามมาคือหายนะอย่างไม่ต้องสงสัย…
แทบจะไม่ต้องคิด ซือป๋ออี้รีบสั่งให้คนของสมาคมอู๋เทียนนับสิบคนทิ้งอาวุธปืนทันที
“ยกมือไว้บนศีรษะ หมอบลง เร็วๆ!”
ตำรวจหลายนายร่วมกันตะโกนเสียงดัง
คนหลายสิบคนที่นำโดยซือป๋ออี้ก็นั่งยองกับพื้นแล้วเอามือจับศีรษะไว้ทันที
“บอส คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ผมตกใจแทบแย่!”
ทันใดนั้น ประธานโจวแห่งซิงเฉินเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็วิ่งเข้ามาจากด้านหลัง
“สหายตำรวจ เธอเป็นบอสของพวกเรา…บอสของเรากับเพื่อนของเธอถูกลักพาตัวมา…” ประธานโจวรีบพูดอย่างลนลาน