ตอนที่ 900
บทที่ 1911 สมกับที่เป็นพี่ชายน้องสาวกันจริงๆ / บทที่ 1912 ช่วยสุภาพหน่อยได้ไหม?
October 22, 2026
บทที่ 1911 สมกับที่เป็นพี่ชายน้องสาวกันจริงๆ
หลังจากฟังมาครึ่งค่อนวัน ถึงแม้เยี่ยหวันหวั่นจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เนี่ยอู๋หมิงกล่าวสักเท่าไร แต่กลับรู้สึกว่าคำพูดของเขาค่อนข้างมีน้ำหนัก…
“อีกอย่างนะ เธอลืมของที่ฉันขายให้เธอ ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกไปแล้วเหรอ?” หลังพูดจบ ใบหน้าของเนี่ยอู๋หมิงก็ปรากฏแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอีกครั้ง
เยี่ยหวันหวั่นจะลืมของที่ซื้อมาจากแผงของเนี่ยอู๋หมิงได้ยังไง เพราะมันทำให้เธอดูมีออร่าเปล่งประกายในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของตระกูลเยี่ย
“งานหัตถกรรมพวกนั้นเป็นฝีมือของฉันทั้งนั้นแหละ ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะ ฉันเลยรู้เรื่องพวกนี้ดี นี่เป็นแหวนเป็ดแมนดารินแน่นอน เธอวางใจเถอะ” เนี่ยอู๋หมิงกล่าว
“เอาล่ะ…” เยี่ยหวันหวั่นไม่มีอะไรจะพูด แต่ที่เนี่ยอู๋หมิงกล่าวไว้ก็ไม่ผิดเลย ในเรื่องนี้เนี่ยอู๋หมิงค่อนข้างรอบรู้มากกว่าผู้อาวุโสใหญ่มาก ยังไงซะ เนี่ยอู๋หมิงก็สามารถทำงานฝีมือด้วยตัวเองได้ อีกทั้งฝีมือของเขานั้นดีถึงขั้นหาตัวจับยาก ความจริงข้อนี้ไม่สามารถหักล้างได้
“แต่ก็นะ…พูดกันตามตรง แหวนเป็ดแมนดารินของผู้ชายนั้นทำได้ประณีตมาก แต่พอเทียบกับแหวนของเธอแล้ว แหวนของเธอดูสวยกว่า อีกอย่างฝีมือแกะสลักต้นไม้ต้นนี้ก็ดูพิถีพิถันมาก…น้องสาว ฉันให้เธอร้อยนึง ขายให้ฉันเถอะนะ” เนี่ยอู๋หมิงกล่าวพลางหัวเราะแหะๆ
เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็เหลือบตามองเนี่ยอู๋หมิงทันที “ไม่ขาย”
“เธอดูความขี้งกของตัวเองสิ ฉันเกลียดเธอจริงๆ” เนี่ยอู๋หมิงเหลือบตามองเยี่ยหวันหวั่น
เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก อะไรที่ทำให้เขามั่นใจจนกล่าวหาว่าเธอขี้งก ถึงเธอจะขี้งกจริง แต่เมื่อเทียบกับเนี่ยอู๋หมิงแล้ว เธอใจป้ำกว่าเขามาก…ช่างสมกับที่เป็นพี่ชายน้องสาวกันจริงๆ…
หลังจากส่งเนี๋ยอู๋หมิงกลับไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ติดต่อจี้ซิวหร่านอีกครั้ง
ย้อนกลับไปในปีนั้น เธอเป็นคู่หมั้นของจี้ซิวหร่าน หากนี่คือแหวนเป็ดแมนดารินจริงๆ แล้วละก็ แหวนวงนี้ต้องเป็นแหวนของจี้ซิวหร่านอย่างแน่นอน
ไม่นานนัก จี้ซิวหร่านก็มาถึงที่นัดหมายอย่างตรงเวลา
ชายหนุ่มแอบอมยิ้มกรุ้มกริ่ม และนั่งลงข้างๆ เยี่ยหวันหวั่นอย่างเป็นธรรมชาติ
“มีเรื่องด่วนเหรอ” จี้ซิวหร่านจ้องมองเยี่ยหวันหวั่น มุมปากของเขา ยังคงมีรอยยิ้มราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ
“อันนี้…เป็นของคุณรึเปล่าคะ” เยี่ยหวันหวั่นหยิบแหวนของผู้ชายขึ้นมาแล้ววางลงข้างกายของจี้ซิวหร่าน
จี้ซิวหร่านเหลือบมองแหวนด้วยหางตาแล้วอมยิ้ม แล้วกล่าวว่า “จะเป็นของผมได้ยังไง ตอนงานประมูลผมเคยบอกคุณแล้วว่า ผมสวมแหวนวงนั้นแค่วงเดียว และนายแห่งอาชูร่าก็ประมูลไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ใช่ของคุณเหรอคะ…”
เยี่ยหวันหวั่นทำหน้างุนงงถึงขีดสุด ตกลงแล้วนี่มันเรื่องอะไรกันแน่!
แหวนเป็ดแมนดารินของผู้หญิงเป็นของเธอ ส่วนแหวนเป็ดแมนดารินของผู้ชาย ต้องไม่ใช่ของซือเยี่ยหานแน่นอน เพราะซือเยี่ยหานไม่รู้ที่มาของแหวน และคุณสมบัติของแหวนวงนี้เลย…กระทั่งตอนนี้ แม้แต่จี้ซิวหร่านก็ยังปฏิเสธ…
เป็นไปได้ไหมว่า…ตัวเองเคยไปสวมแหวนเป็ดแมนดารินคู่กับคนอื่นอีก?!
ในขณะนี้ สมองของเยี่ยหวันหวั่นกำลังประมวลความน่าเหลือเชื่อที่สุดแห่งปี แม้แต่ลมหายใจก็ยังปฏิเสธเธอทั้งหมด ว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริงแน่นอน
หากเนี่ยอู๋โยวเคยสวมแหวนเป็ดแมนดารินกับผู้ชายคนอื่น เกรงว่าคงเป็นข่าวฉาวไปทั่วทั้งรัฐอิสระนานแล้ว…
อีกอย่าง เนี่ยหลิงหลงกับเนี่ยอู๋โยวตัวปลอม ต้องพูดจายุแยงตะแคงรั่วให้จี้ซิวหร่านได้ยินแน่นอน นี่เท่ากับเป็นการหักหน้าจี้หวงอย่างแรง…
นี่ไม่ใช่แหวนแม่ลูก แต่ก็ตามหาเจ้าของแหวนเป็ดแมนดารินที่เป็นผู้ชายไม่เจอเช่นกัน…
“เอ่อคือ…แล้วคุณรู้จักแหวนสองวงนี้ไหมคะ”
เยี่ยหวันหวั่นยื่นแหวนเป็ดแมนดารินให้จี้ซิวหร่าน
“ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยครับ แต่ดูจากลวดลายและขนาด น่าจะเป็นแหวนคู่รักเป็ดแมนดาริน ทำไมเหรอ คุณจะให้ผมเหรอ” ดวงตาของจี้ซิวหร่านฉายแววอ่อนโยน พร้อมกับเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก
เข้าใจผิด นี่เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว…
—————————————————————-
บทที่ 1912 ช่วยสุภาพหน่อยได้ไหม?