ตอนที่ 908
บทที่ 1927 ไปด้วยตัวเอง / บทที่ 1928 นี่พยายามจะฆ่าภรรยาตัวเองเหรอ?
October 22, 2026
บทที่ 1927 ไปด้วยตัวเอง
“นายว่าไงนะ?”
เยี่ยหวันหวั่นดีดตัวขึ้นมาทันที
มิน่าละ ไอ้เด็กบ้าเป่ยโต่วถึงไม่กล้ามารายงานเธอด้วยตัวเอง!
ของจากพันธมิตรอู๋เว่ยของพวกเขา กลับถูกคนอื่นมาปล้นไป และหัวหน้าโจรก็ถูกปล้นอีก ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าคงจะกลายเป็นเรื่องตลกของรัฐอิสระ
ภายใต้สถานการณ์ที่เธอเกือบจะแน่ใจแล้วว่านายแห่งอาชูร่าก็คือซือเยี่ยหาน เธอยังคงแน่ใจกับภารกิจในครั้งนี้ สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือหาหนทางกลับมาไม่ได้ แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่าฝ่ายตรงข้ามจะยึดของๆ เธอไปแล้ว!
“สมควรตาย…”
ภารกิจนำของไปส่งในครั้งนี้ได้ประกาศมานานแล้ว แต่ไม่มีใครกล้ารับเพราะมันยากเกินไป อีกอย่างตามกฎแล้ว ถ้าหากของหายไป จะต้องถูกหักคะแนนเกียรติยศถึงหนึ่งหมื่นห้าพันคะแนน!
นั่นไม่เท่ากับการย้อนกลับไปก่อนการปล่อยเหรอ!
เยี่ยหวันหวั่นกุมหน้าอกไว้แน่น เธอโกรธจนปวดไปทั้งหัวใจ…
โกรธเขาที่สุด! แล้วนายสารเลวนั่นยังหน้าไม่อาย มาบอกว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้วอีก!
นี่เป็นสิ่งที่สามีตัวเองควรทำเหรอ?
ต่อให้…ต่อให้เธอหลอกเขาว่ายังอยู่ที่ประเทศจีน ก็คงจะไม่โหดร้ายกับเธอขนาดนี้!
“ฉันจะไปเอง” เยี่ยหวันหวั่นกล่าวพลางลุกขึ้นยืน
“ไม่ได้นะพี่ ไม่ได้เด็ดดาด มันอันตรายเกินไป” ชีซิงรีบร้อนมาขวางเยี่ยหวันหวั่นเอาไว้
“หลีกไป” เยี่ยหวันหวั่นออกคำสั่ง
เดิมทีเธอตั้งใจจะเล่นกับใครบางคนต่อไป แต่เธอต้องเผชิญกับอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่า และความซับซ้อนนี้ทำให้ชีวิตของเธอยุ่งเหยิง ทำให้เธอหมดความอดทนอีกต่อไป
เธอต้องไปจัดการกับใครบางคน!
“พี่เฟิง! พี่เฟิง…”
จนกระทั่งเยี่ยหวันหวั่นจากไป เป่ยโต่วจึงโผล่หัวออกมาจากที่ซ่อนอย่างระมัดระวัง “เวรแล้วๆ เหล่าชี เราจะทำยังไงกันดีวะ…”
“ฉันกำชับแกแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแกต้องคุ้มกันของให้ดี?” ชีซิงกล่าวด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดีนัก
“ฉันรู้แล้วน่า ต่อให้ฉันเสียชีวิตน้อยๆ นี้ไป ฉันก็จะไม่ให้ใครมาแย่งของไปจากเงื้อมมือของพันธมิตรอู๋เว่ยได้นะเว้ย!”
“แล้วมันเกิดอะไรขึ้น?” ชีซิงถามด้วยความงุนงง
ในสายตาของชีซิง เป่ยโต่วไม่ได้รับอันตราย แต่ของได้หายไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะรักษาของไว้
“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจนะ ฝ่ายนั้นขโมยของไป จากนั้นก็ปล่อยคนของเราออกมา พวกนั้นไม่ได้แตะต้องตัวพวกเราแม้แต่ปลายเล็บ…”
“แกคิดว่าอาชูร่าเป็นองกรณ์การกุศลเหรอไง?” ชีซิงแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เชื่อคำพูดของเป่ยโต่วแม้แต่น้อย
“แต่เรื่องจริงมันเป็นแบบนี้นี่นา!”
“หยุดพล่ามได้แล้ว ไปตามผู้อาวุโสและหัวหน้าทั้งหมดมา!”
ครั้งนี้เกรงว่าพันธมิตรอู๋เว่ยกับอาชูร่าจะประกาศศึกกันอย่างจริงๆ จังๆ เสียแล้ว…
……
ณ สำนักงานใหญ่อาชูร่า
หลินเชวียจ้องไปที่กล่องกำมะหยี่สีดำ และกล่องนิรภัยสีดำบนโต๊ะของนายแห่งอาชูร่า ในใจรู้สึกเศร้าสร้อย
ครานี้ทั้งสองคนทำเรื่องใหญ่แล้ว
แต่จะโทษพี่เก้าก็ไม่ได้ ตอนแรกเขาอดทนแล้ว แต่พันธมิตรอู๋เว่ยกลับส่งคนมาขอแหวนของจี้หวง แถมยังบอกว่าเงื่อนไขแล้วแต่เขาจะเสนออีก
ดังนั้น…จึงทำให้ใครบางคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้ว…
ที่ด้านหน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ชายผู้หนึ่งนั่งอยู่เงียบๆ ราวกับปีศาจที่คลานออกมาจากนรกขุมที่ลึกที่สุด
มือข้างหนึ่งของกดลงบนขมับอย่างแรง ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนดูน่ากลัว…
หลินเชวียมองดูด้วยความจนใจ “ปวดหัวอีกแล้วเหรอครับ”
ร่างกายของเขาเพิ่งฟื้นฟูได้ไม่นาน พอกลับมาถึงรัฐอิสระก็ทำงานต่อทั้งวันทั้งคืน บวกกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ในช่วงนี้ นี่ไม่ใช่ว่าต้องเริ่มทนทุกข์ทรมานอีกครั้งหรอกเหรอ…
“อยากให้ตามคุณหมอมาไหมครับ” ความจริงหลินเชวียรู้ดีว่าจิตใจของเขากำลังบาดเจ็บ และต้องการคนมาเยียวยา ต่อให้โทรเรียกหมอมาก็ไม่มีประโยชน์
“ออกไป” ชายหนุ่มโบกมือไล่เขา
—————————————————
บทที่ 1928 นี่พยายามจะฆ่าภรรยาตัวเองเหรอ?
หลินเชวียอยากจะพูดให้คำแนะนำกับเขาไม่กี่ประโยค แต่เขาไม่สามารถทนต่อแรงกดดันต่ำของใครบางคนได้ จึงทำได้เพียงหลบไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากหลินเชวียจากไปได้ไม่นาน ก็มีเงาสีดำหลบเข้ามาใกล้มุมกำแพงอย่างเงียบเชียบ