ตอนที่ 926
บทที่ 1963 ก็ฉันมียาถอนพิษไง / บทที่ 1964 ไปชอบใครเข้าอีก
October 22, 2026
บทที่ 1963 ก็ฉันมียาถอนพิษไง
เมื่อเห็นคู่รักหนุ่มหล่อสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า พ่อค้าก็อดไม่ได้ที่จะมองดูซ้ำๆ ไม่ต้องพูดถึงรูปร่างหน้าตาของหญิงสาวเลย แม้แต่ชายหนุ่มที่ให้สวมหน้ากากอนามัย ก็ยังดูออกว่าหล่อเหลาเอาการ
อย่างไรก็ตาม การที่คู่รักนัดเดทกันที่นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ถ้าคู่รักตัวน้อยนี้ ไม่ใช่นายแห่งอาชูร่าแห่งกองกำลังอาชูร่ากับแบดเจอร์แห่งพันธมิตรอู๋เว่ย…
พ่อค้ากล่าวอย่างกระตือรือร้น “ชิ้นละสิบหยวน ถูกมากๆ เลย หนุ่มหล่อ ซื้อให้แฟนสักชิ้นสิ!”
เมื่อได้ยินพ่อค้าพูดคำว่า ‘แฟน’ ซือเยี่ยหานก็ควักแบงก์ร้อยหยวนออกมา แล้วยื่นให้เขาพร้อมกับกล่าวว่า “ไม่ต้องทอนครับ”
เมื่อเยี่ยหวันหวั่นเห็นซือเยี่ยหานจ่ายเงิน ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ตอนนั้นที่มาออกเดทกัน แม้แต่เงินสดเขาก็ยังไม่พกติดตัว แต่ตอนนี้เขาเรียนรู้แล้วว่ามาสถานที่แบบนี้ต้องพกเงินมาด้วย
เมื่อซื้อสายไหมเสร็จ ซือเยี่ยหานยังซื้อขนมถุงน้อยถุงใหญ่ให้หญิงสาวอีกตลอดทาง จนกระทั่งทั้งสองเดินมาจนถึงห้องอาหารสุดหรูแห่งหนึ่ง
“อยากกินอะไรล่ะ?” ซือเยี่ยหานถามเยี่ยหวันหวั่นขณะที่กำลังเปิดดูเมนู
เยี่ยหวันหวั่นกำลังกัดเค้กข้าวไปด้วย และพูดลอยๆ ไปด้วยว่า “ฉันอยากกิน…ช่างเถอะ พูดไปแล้วก็ไม่มีให้กินอยู่ดี!”
ซือเยี่ยหานเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบถามทันที “เธออยากกินอะไรล่ะ? ฉันจะไปหามาให้”
เยี่ยหวันหวั่นเบ้ปาก “ไม่ต้องหรอกค่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก! มันหากินไม่ได้!”
ซือเยี่ยหานยังยืนกรานที่จะรู้ให้ได้ “แล้วมันคืออะไรล่ะ”
“ก็คุณไง…” เยี่ยหวันหวั่นกล่าวออกมาในที่สุด
ซือเยี่ยหานพูดไม่ออก
เยี่ยหวันหวั่นเอามือยันข้อศอกไว้บนโต๊ะและกะพริบตาปริบๆ “โอ๊ย ฉันหมายความว่า คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเราสองคนโดนกู่พิศวาส คุณแน่ใจนะว่าไม่อยากถอนพิษกับฉันน่ะ?”
แววตาของซือเยี่ยหานดูสงบนิ่ง เขารินน้ำชาพลางกล่าวว่า “เธอไม่ได้มียาถอนพิษหรอกเหรอ?”
“โอ้ย! แค่กๆๆ…คุณรู้ได้ยังไง…ใครบอกคุณว่าฉันมียาถอนพิษ?” ดวงตาของเยี่ยหวันหวั่นเบิกโพลงขึ้นมาทันที
เชี่ย! อย่าบอกนะว่าเป็น…เนี่ยอู๋หมิง?
“ไอ้สารเลวเนี่ยอู๋หมิงมันก็มาเสนอขายให้คุณด้วยเหรอคะ!” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถามอย่างโกรธเคือง หลังจากคิดๆ ดูแล้ว นี่คือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว
พอพูดจบ เธอถึงรู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“เอ๊ะ ไม่ใช่ละ เนี่ยอู๋หมิงบอกฉันว่ายาถอนพิษจะมีประสิทธิภาพดีในผู้หญิงเท่านั้น แล้วเขาขายคุณยังไง? เป็นไปได้ไหมว่าคนตายได้พัฒนาสูตรยาที่ให้ผู้ชายกินแล้วถอนพิษได้?” เยี่ยหวันหวั่นถามด้วยความสงสัย
“เปล่า” ซือเยี่ยหานชำเลืองมองเยี่ยหวันหวั่น จากนั้นก็กล่าวว่า “เพราะถ้าฉันซื้อยาถอนพิษ ฉันก็จะหาวิธีให้เธอกินให้ได้ วิธีนี้พิษของฉันก็จะถูกถอนไปด้วย”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไปครู่หนึ่งถึงจะตระหนักได้ว่า เนี่ยอู๋หมิงจะต้องมาหาซือเยี่ยหาน แล้วบอกเขาว่ายาถอนพิษนี้ ต้องให้ฝ่ายหญิงกินถึงจะถอนกู่พิศวาสได้ จากนั้นก็มาคะยั้นคะยอซือเยี่ยหานให้บังคับเธอกินยาถอนพิษก็พอ
“เนี่ยอู๋หมิง! ปู่นายสิ!” ภาพลักษณ์เยี่ยหวันหวั่นในลุคนางฟ้าตัวน้อยถูกเนี่ยอู๋หมิงทำลายไปจนหมดสิ้น
“คุณซื้อมาแล้วเหรอคะ?” จู่ๆ เยี่ยหวันหวั่นก็ปิดสองตาด้วยความรู้สึกกลัวอันตราย
ซือเยี่ยหานมองหญิงสาวที่สายตาของเธออ่านได้ว่า ‘ถ้าคุณกล้าบอกว่าซื้อแล้ว ฉันจะกัดคุณให้ตาย’ พลางกล่าวว่า “เปล่า”
จนในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็สงบลงเล็กน้อย “ฮึ่ม เขามาหาฉันแล้ว แต่ฉันไม่ได้ซื้อ คุณก็ห้ามซื้อของจากเขาเด็ดขาดเลยนะได้ยินไหม?”
“ทำไมเธอถึงไม่ซื้อยาถอนพิษล่ะ” ซือเยี่ยหานหยุดคิดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม
“แล้วทำไมฉันต้องซื้อด้วยล่ะ ในเมื่อฉันเองก็มี!” เยี่ยหวันหวั่นยกมือของซือเยี่ยหานขึ้นมา แล้วงับไปที่มือของเขาด้วยฟันซี่เล็กๆ ของเธอ
อาการเจ็บๆ คันยิบๆ ที่มือเหมือนจะลามไปถึงหัวใจ…
ผลลัพธ์ของประโยคนี้ ไม่ได้น้อยไปกว่าคำสัญญาที่ว่าจะรักกันตลอดไป ตราบเท่าที่ขุนเขาและทะเลยังคงอยู่ เราสองคนรักกัน ฉันชอบแค่คุณ ฉันรักคุณ…
เยี่ยหวันหวั่นกำลังหยอกล้อเล่นกับเขาอย่างมีความสุข ทันใดนั้นดวงตาที่เฉียบแหลม ก็หันไปเห็นคนรู้จักเดินเข้ามา
“ฉิบหาย! ชิวสุ่ย?”
เยี่ยหวันหวั่นคิดไม่ถึงว่า จะมาเจอชิวสุ่ยที่ไม่ได้เจอกันมานานในสถานที่แบบนี้ และไม่รู้ว่าทำไม แค่เธอเห็นชิวสุ่ยก็รู้สึกได้ถึงลางไม่ดี…
——————————————————————————-