ตอนที่ 963
บทที่ 2039 ตีลูกชายฉัน งั้นเธอก็สมควรตาย / บทที่ 2040 เปิดเผยความจริงให้กระจ่าง
October 22, 2026
บทที่ 2039 ตีลูกชายฉัน งั้นเธอก็สมควรตาย
อย่าว่าแต่พวกเนี่ยอู๋หมิงเลย แม้กระทั่งนายหญิงตระกูลเนี่ยและหัวหน้าตระกูลต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ
โดยเฉพาะนายหญิงตระกูลเนี่ย ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่คาดคิดเลยว่า เยี่ยหวันหวั่นจะก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นในวันนี้
“เธอ…ตบฉันเหรอ?!”
หลังจาก ‘เนี่ยอู๋โยว’ ได้สติกลับมา ก็จ้องเยี่ยหวันหวั่นอย่างเยียบเย็น
‘เพียะ!’
พอสิ้นเสียงของ ‘เนี่ยอู๋โยว’ เยี่ยหวันหวั่นก็สลับมือ ตบหน้า ‘เนี่ยอู๋โยว’ ไปอย่างรุนแรงอีกฉาดหนึ่ง
“ที่ตบเธอ ไม่ใช่จุดประสงค์หลักด้วยซ้ำ” เยี่ยหวันหวั่นมอง ‘เนี่ยอู๋โยว’ พลางเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “เป็นแค่ขั้นตอนเล็กๆ ระหว่างส่งเธอไปหาความตายไงล่ะ เธอตีลูกชายฉัน งั้นเธอก็สมควรตายแล้ว”
“ผู้นำไป๋ เธอเห็นที่นี่เป็นอะไรกัน?” เนี่ยหลิงหลงที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสียงเย็น
สิ้นเสียงของเนี่ยหลิงหลง นักสู้หลายสิบคนของตระกูลเนี่ยก็พากันเข้ามาล้อมที่นี่ไว้
“ฉันอยากเห็นนักว่าใครมันจะกล้าลงมือ!”
ผู้อาวุโสสามตะโกนออกมา
“พี่เฟิง เราอย่าก่อเรื่องวุ่นวายเลยนะ ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านตระกูลเนี่ย…”
เป่ยโต่วที่อยู่ข้างๆ กระซิบบอกเยี่ยหวันหวั่น
พวกเขาพันธมิตรอู๋เว่ยมากันแค่ร้อยกว่าคน อีกเดี๋ยวถ้าตระกูลเนี่ยโกรธขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าพวกเขาจะหนีทัน
“ถึงฟ้าถล่มลงมา ฉันก็จะแบกไว้เอง” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย
“พี่เฟิง แบบนั้นไม่สู้พี่ทุบท้องฟ้าให้เป็นโพรงเสียเถอะ…” เป่ยโต่วพึมพำ
“ผู้นำไป๋ นี่เธอจงใจจะสร้างปัญหาให้ตระกูลเนี่ยของฉันงั้นเหรอ”
ในเวลานี้ หัวหน้าตระกูลเนี่ยลุกขึ้นมาแล้ว สายตาทอดมองไปที่ร่างของเยี่ยหวันหวั่น
เยี่ยหวันหวั่นก็พลันมองไปที่หัวหน้าตระกูลเนี่ย ส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ไม่ได้จะสร้างปัญหาให้ตระกูลเนี่ยหรอกค่ะ ตรงกันข้ามเลยต่างหาก แค่ไม่อยากให้ตระกูลเนี่ยถูกใครบางคนหลอกตุ๋นจนเปื่อยเท่านั้น”
“เหอะๆ” หัวหน้าตระกูลเนี่ยหัวเราะเสียงเย็น “ผู้นำไป๋มาในวันนี้ ก็เพื่อมาหาเรื่องตระกูลเนี่ยของฉันด้วยความจองหอง แล้วยังจะมาพูดจาแบบนี้อีก ช่างเข้าใจยากซะจริงๆ”
“ตอนนี้ยังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยตอบ
“แย่แล้ว…”
ไม่เปิดโอกาสให้หัวหน้าตระกูลเนี่ยได้เปิดปากพูดอีก เนี่ยอู๋หมิงรีบก้าวเข้ามาประชิดตัวเยี่ยหวันหวั่นอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันถามทีเถอะน้องสาว เธอทำอะไรอยู่ ไม่ตรงตามแผนที่พวกเราวางไว้เลยนะ เธอก่อเรื่องแบบนี้ ต่อไปฉันก็ปกป้องเธอไม่ได้แล้วนะ…”
พอได้ยินดังนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็เหลือบมองเนี่ยอู๋หมิงแวบหนึ่ง “พี่ก็เจริญจริงๆ หลานตัวเองถูกตีแท้ๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าพี่จะทนนิ่งเฉยได้”
เนี่ยอู๋หมิงผงะไป “คนที่ตีเขาคือแม่ของเขา ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ ฉันรู้ว่าเธอกับถังถังรักใคร่ผูกพันกัน แต่ว่า เธอทำแบบนี้ก็วู่วามเกินไปแล้วนะ!”
“แม่กับผีน่ะสิ ฉันสิถึงจะเป็นแม่ของถังถัง!” เยี่ยหวันหวั่นว่าเสียงเย็น
“หา” เนี่ยอู๋หมิงมีสีหน้างุนงง “หมายความว่ายังไง?”
เวลานี้ ทุกคนในงานต่างก็มองไปที่เยี่ยหวันหวั่น เธอเป็นแม่ของคุณชายน้อยถังถังงั้นเหรอ?
“พูดจาเหลวไหล!”
ใบหน้าของหัวหน้าตระกูลเนี่ยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“น้องสาว เธอหมายความว่ายังไงกันแน่…แม่อะไรกัน เธอพูดมาให้ชัดเจนสิ! หรือว่าถังถังจะไม่ใช่คนตระกูลเนี่ย แต่เป็นลูกชายของเธองั้นเหรอ” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยด้วยความร้อนรน
เยี่ยหวันหวั่นหมดคำพูดกับสมองของเขาแล้ว
“ทุกท่านคะ เห็นกันแล้วใช่ไหม นี่ก็คือโฉมหน้าของผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ยยังไงละ”
‘เนี่ยอู๋โยว’ เอ่ยขึ้น
“น่าขำ เธอมันก็แค่ตัวปลอมคนหนึ่ง ยังนึกว่าตัวเองคือเนี่ยอู๋โยวตัวจริงงั้นหรือไง” เยี่ยหวันหวั่นโต้กลับ
“ฉันคือตัวปลอมงั้นเหรอ”
‘เนี่ยอู๋โยว’ ยิ้มเยาะ “ผู้นำไป๋ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเธอเกิดบ้าอะไรขึ้นมา แต่วันนี้…เธออย่าฝันเลยว่าจะได้ออกไปจากบ้านตระกูลเนี่ย!”
“หวันหวั่น มีใครจงใจบงการหนูให้ทำแบบนี้ใช่ไหม?”
นายหญิงตระกูลเนี่ยพลันลุกขึ้นมา มองไปที่เยี่ยหวันหวั่นพลางขมวดคิ้วเอ่ยถาม