ตอนที่ 969
บทที่ 2051 ตอบแทนด้วยร่างกาย / บทที่ 2052 นี่คือสิ่งตอบแทน
October 22, 2026
บทที่ 2051 ตอบแทนด้วยร่างกาย
นี่เป็น…การพบกันครั้งแรกของเธอกับซือเยี่ยหาน…
เมื่อเยี่ยหวันหวั่นที่ถูกสะกดจิตอยู่ย้อนนึกมาถึงตรงนี้ ก็ปวดใจขึ้นมาทันที ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ความทรงจำที่น่าอัศจรรย์แบบนี้ เธอกลับหลงลืมมันไปซะได้ ลืมไปเลย!
แต่สิ่งที่ทำให้เธอปวดใจกว่าเดิมคือ ทำไมครั้งแรกที่ได้พบกับซือเยี่ยหาน เธอถึงไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างสง่างามกันนะ ดีที่สุดคือทำให้เขาตกหลุมรักตัวเองตั้งแต่แรกเห็นอะไรทำนองนั้นไปเลย แต่กลับโผล่มาในสภาพโชกเลือดแบบนี้!
น่าอนาถเกินไปแล้ว…
เมื่อชายหนุ่มสัมผัสได้ว่ามีคนรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของตัวเอง กลิ่นอายที่เดิมทีไร้พิษภัยก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาอึมครึมขึ้นมาทันที
ความเย็นชาอึมครึมนั้นเข้าจู่โจมเยี่ยหวันหวั่นอย่างมืดฟ้ามัวดิน เดิมทีเยี่ยหวันหวั่นก็เสียเลือดไปมากแล้ว แถมยังยืนอยู่บนพื้นหิมะ เพียงครู่เดียวก็รู้สึกหนาวยะเยือกยิ่งกว่าเดิม
หนุ่มหล่อหนอหนุ่มหล่อ แบบนี้…ก็ขู่ขวัญคนเกินไปไหม
ออร่าของชายหนุ่มแกร่งกล้ากดดันคนอย่างยิ่ง ทำให้เยี่ยหวันหวั่นที่เกรงกลัวต่อสิ่งใดพลันเกิดความหวั่นเกรงขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต
“เธอเป็นใคร”
รอจนเยี่ยหวันหวั่นมีปฏิกิริยาตอบสนองอีกครั้ง เทพแห่งความตายก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นอ่อนแรง กุมปากแผลไว้พลางทรุดลงคุกเข่าอยู่บนพื้น สมองของเธอหมุนแล่นอย่างเร็วจี๋แวบหนึ่ง
เนื่องจากที่นี่คือเขตหวงห้ามของอาชูร่า เป็นสถานที่กักตัวนักโทษ หรือว่าคนๆ นี้ก็เป็นคนที่ถูกกักบริเวณไว้ที่นี่เพราะกระทำความผิดเข้างั้นเหรอ
หากว่าถูกลงโทษเพราะมีความผิด บางทีเธออาจจะกล่อมให้แปรพักตร์ได้สินะ?
ในเวลานี้ ชายหนุ่มทอดมองเธอจากมุมสูง สายตาจับจ้องไปที่ตราปักบนชุดของเธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “พันธมิตรอู๋เว่ยงั้นเหรอ”
เยี่ยหวันหวั่นแข็งค้างไปเล็กน้อย ร้องในใจว่าจบเห่แล้ว รีบบังตราปัก ‘อู๋เว่ย’ ตัวเบ้อเริ่มสองคำบนชุดไว้
เป็นความผิดของเธอเอง ที่อวดดีเกินไปเพราะอายุยังน้อย จึงแอบแทรกซึมเข้ามาในฐานทัพของคนอื่นโดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนชุดเลยสักนิด ตอนนี้ถึงได้ถูกคนอื่นจับได้แบบนี้
เยี่ยหวันหวั่นแทบจะโอบกอดความคิดว่าตายแน่ๆ เอาไว้แล้ว แล้วพลันกัดฟัน หลับตาลง น้ำตาไหล ร่วงลงมาทันที
จากนั้น ร่างกายเยี่ยหวันหวั่นก็สั่นระริก ราวกับผกาขาวน้อยดอกหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางสายลม พลางเอ่ยขึ้นอย่างน่าเวทนาว่า “ใช่…ฉันเป็นคนของพันธมิตรอู๋เว่ย...แต่ว่า…แต่ว่าฉันถูกบังคับนะ…แบดเจอร์ไป๋เฟิง นางมารร้ายแห่งพันธมิตรอู๋เว่ยคนนั้น เห็นว่าฉันฝีมือดีเลยใช้คนในครอบครัวฉันมาข่มขู่ บีบให้ฉันเข้าร่วมกลุ่ม บีบบังคับให้เป็นอันธพาล…ฉันไม่มีทางเลือก…มีแต่ต้องขายชีวิตให้เธอ…”
เยี่ยหวันหวั่นในช่วงวัยนั้นดูนุ่มนิ่มว่าง่ายมาก ขอแค่ไม่แสดงความหยาบคายออกมา ลักษณะภายนอกก็สามารถเสแสร้งและปกปิดได้เป็นอย่างดีแล้ว แลดูใสซื่อมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้บาดเจ็บไปทั้งตัว จึงดูน่าสงสารไร้พิษสงยิ่งขึ้นไปอีก
คำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่นไม่มีช่องโหว่ใดๆ เลย แต่หากว่าใช้กับคนพวกนั้นของอาชูร่าแล้ว ก็ยังดูโง่เง่าเกินไปอยู่ดี
เพราะว่าคนของอาชูร่าไม่มีทางสนใจว่าเธอจะถูกบังคับให้เข้าร่วมหรือไม่
ยิ่งไปกว่านั้นคือคนที่อยู่ตรงหน้าดูข่มขวัญคนถึงขนาดนี้ มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่มีทางเชื่อเธอ และไม่มีทางเห็นใจเธอด้วย
พอเห็นแบบนี้แล้ว คงได้แต่ใช้ผลประโยชน์เข้าแลกแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นแอบเงยหน้าเหลือบมองแวบหนึ่ง เห็นเพียงว่าชายหนุ่มมองดูเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่คล้ายว่าจะมีท่าทางใจอ่อนเลยจริงๆ
โชคดีที่เธอพกของมีค่าอย่างหนึ่งติดตัวมาด้วย!
เยี่ยหวันหวั่นไม่มีทางเลือกแล้ว อดทนต่อความเจ็บปวดไว้แล้วควานหาของในอกเสื้ออยู่นาน “พี่ชาย ถ้าหากวันนี้พี่ยอมช่วยชีวิตฉัน…ฉันจะ…”
เยี่ยมเลย หาเจอแล้ว!
เยี่ยหวันหวั่น ‘หยิบ’ ของสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ…เซาปิ่ง[1]!
เวรแล้ว! เซาปิ่ง! ทำไมถึงเป็นเซาปิ่งไปได้!
แล้วสมบัติที่เธอฉกมาจากตระกูลเสิ่นเมื่อวันก่อนล่ะ พกติดตัวไว้ชัดๆ นี่นา…
ซวยแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเพราะหิว เลยเอาแลกกับเซาปิ่ง.…
คำพูดจากปากของเยี่ยหวันหวั่นเลี้ยวโค้งกลับไป สุดท้ายก็ทำตาละห้อย เปลี่ยนคำพูดไปเสียดื้อๆ “ฉันจะ…ตอบแทนด้วยร่างกาย…”
—————————————————-
บทที่ 2052 นี่คือสิ่งตอบแทน
เมื่อเยี่ยหวันหวั่นที่ถูกสะกดจิตอยู่ย้อนนึกมาถึงตรงนี้ ก็อยากฆ่าตัวตายเสียแล้ว
ตอนนั้นเธอมอมแมมไปทั้งตัว แถมยังถือเซาปิ่งโง่ๆ ชิ้นหนึ่งไว้ในมือ พูดกับซือเยี่ยหานว่าจะ ‘ตอบแทนด้วยร่างกาย’ ช่างโง่เง่าจริงๆ!