ตอนที่ 977
บทที่ 2067 โหมดบ้าคลั่ง / บทที่ 2068 จอมมารคืนชีพ
October 22, 2026
บทที่ 2067 โหมดบ้าคลั่ง
เวลานี้ เยี่ยหวันหวั่นที่อยู่ระหว่างการสะกดจิตถูกความหวานชื่นทำให้จิตใจสั่นไหวแล้ว
ที่แท้ในในปีนั้นสไตล์การพูดคำหวานของใครบางคนก็อ้อมค้อมสิบแปดตลบแบบนี้…
….
ความทรงจำวาบผ่านเข้ามาในสมองราวกับโคมม้าหมุน อีกทั้งความทรงจำทั้งหมดในครั้งนี้ก็ชัดเจนและละเอียดเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่จุดเล็กจุดน้อยบางอย่างก็ถี่ถ้วนเป็นพิเศษ มองออกเลยว่าสำหรับเธอแล้วความทรงจำในส่วนนี้สำคัญมาก และสลักลึกเป็นพิเศษ
หรือว่าครั้งนี้ความทรงจำจะฟื้นฟูกลับคืนมาทั้งหมดเลย
แต่ว่า ในขณะที่เธอคิดแบบนี้ เธอก็ข้ามมาที่สหพันธ์วิทยายุทธ์อีกครั้ง ในช่วงที่พูดคุยกับคุณตา ในสมองก็พลันปวดแปลบขึ้นมาเป็นพักๆ…
ในฉากมีเพียงเงาร่างอันพร่าเลือนของคุณตาที่ส่ายไหวอยู่ตรงหน้า นึกบทสนทนาทั้งหมดระหว่างเธอกับคุณตาไม่ออกเลย ยิ่งเธอพยายามจะนึกย้อนความทรงจำเท่าไร ความเจ็บปวดก็รุนแรงขึ้นเท่านั้น…
เยี่ยหวันหวั่นรับรู้ได้รางๆ ว่า ความทรงจำในช่วงเวลานี้ เกรงว่าคงจะเป็นส่วนที่เธอสะกดเอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด และทำให้เธอในตอนนั้นเจ็บปวดเกินจะรับไหว ถึงขั้นที่อยากจะลืมเลือนสาเหตุทั้งหมด
เทียบกับสองครั้งก่อนแล้ว การสะกดจิตในครั้งนี้ใช้เวลานานที่สุด เมื่อเยี่ยหวันหวั่นตื่นขึ้นมา ก็เป็นช่วงเย็นแล้ว
แม้ในความทรงจำจะยาวนานขนาดนั้น แต่ความจริงแล้วก็เป็นเวลาครึ่งค่อนวันเท่านั้น
“อา…” ความรู้สึกเจ็บแปลบในสมองทำให้เยี่ยหวันหวั่นหลั่งเหงื่อท่วมศีรษะ จึงรีบลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้เอนหลัง
“ตื่นแล้วเหรอ” ผู้อำนวยการเฒ่าลูบเครา มองเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่บนเก้าอี้ ด้วยท่าทางพอใจมาก
การสะกดจิตครั้งนี้ใช้เวลานานที่สุด เห็นได้ชัดว่าได้ผลไม่เลวเลย
เยี่ยหวันหวั่นปาดเหงื่อ จิตใจสับสนเล็กน้อย ดูเหมือนจะยังเรียกสติกลับมาจากห้วงความทรงจำไม่ได้ ผ่านไปสักพักถึงได้พยักหน้าตอบ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง
“นึกว่าครั้งนี้จะจำทุกอย่างได้แล้วซะอีก…”
เธอยังย้อนความทรงจำกลับไปไม่ถึงช่วงของถังถังลูกรักเลย และยังมีเรื่องนั้นที่เธอใส่ใจที่สุดอีกด้วย…
ผู้อำนวยการเฒ่าเปิดปากเอ่ยอย่างจริงจังว่า “สาวน้อย เป็นคนจะโลภทุกอย่างไม่ได้ ถ้าทำให้เธอสามารถนึกทุกเรื่องออกภายในครั้งเดียว ต่อให้เธอเป็นเทพเซียน ก็รับไม่ไหวหรอกนะ”
เยี่ยหวันหวั่นลุกขึ้นมา พลางคิดๆ ดู แค่สามารถย้อนทวนไปถึงช่วงที่รักใคร่หวานซึ้งกับซือเยี่ยหานได้ ก็เป็นกำไรมหาศาลแล้ว
คะแนนเกียรติยศที่จ่ายไปครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่าแล้ว!
“ผู้อำนวยการคะ ขอบคุณมาก! ครั้งหน้าฉันจะมาหาคุณใหม่นะคะ!” เยี่ยหวันหวั่นพูด จากนั้นก็ยิ้มละไมแล้วเอ่ยต่อรองผ่อนผันอีก “ผู้อำนวยการคะ ท่านดูสิ ฉันช่วยเหลือท่านตั้งหลายครั้งแล้ว ท่านลดราคาให้ฉันบ้างไม่ได้เหรอคะ”
ผู้อำนวยการเฒ่าถลึงตาใส่เธออย่างดุดันแวบหนึ่ง “ฉันหักขาเธอให้ได้นะ”
“แค่กๆ รบกวนแล้ว…” เยี่ยหวันหวั่นแอบบ่นอุบอิบ จากนั้นก็เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว
เธอโชดดีจริงๆ ความทรงจำในครั้งนี้ต่อเนื่องลื่นไหล ทางฝั่งซือเยี่ยหานสรุปแล้วไม่มีปัญหาเลย!
ทว่า ในตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นยังไม่รู้ว่า โลกภายนอกได้พลิกหมุนกลับตาลปัตรแล้ว ที่รักในความทรงจำที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง หัวใจของสาวน้อยพองโตได้เข้าสู่โหมดบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์แล้ว…
….
ณ คฤหาสน์ออนเซ็น
สีหน้าของซือเยี่ยหานค่อนข้างว่างเปล่าในทันที “เธอคือ…เนี่ยอู๋โยว...”
“แค่ก...ใช่…ใช่แล้ว…” ท่าทางของพี่เก้าที่อยู่ตรงข้ามกันทำให้หลินเชวียสั่นสะท้านอยู่บ้าง
เนื่องจากตอนนี้ท่าทางของซือเยี่ยหานน่ากลัวเกินไป แม้แต่เจียงหลีเฮิ่นก็ไม่กล้าปากดีแล้ว สุดท้ายเนื่องจากต้านทานรัศมีกดดันข่มขวัญคนเช่นนี้ไม่ไหว จึงหัวเราะฮ่าๆ แล้วเผ่นแน่บไปทันที “อันที่จริง…ถูกหลอกก็ไม่เป็นไรหรอกน่า เป็นชู้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ เรื่องเล็กน้อยเอง…ปลงเถอะนะ!”
“นั่นสิ อาเยี่ย นายก็อย่าเสียใจเกินไปเลย แผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทราหรอก!” เซี่ยเชียนชวนกระแอมไอทีหนึ่ง พยายามเอ่ยปลอบสองสามประโยค แล้วก็รีบจากไปเช่นกัน