ตอนที่ 998
บทที่ 2109 เป่ยโต่วและชีซิงในสมัยนั้น / บทที่ 2110 พ่อนายอาจจะตายไปแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 2109 เป่ยโต่วและชีซิงในสมัยนั้น
คบเพลิงในมือของหนูน้อย เมื่ออยู่ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดมาดูคล้ายจะมอดดับลงได้ทุกเมื่อ
หนูน้อยกวัดแกว่งคบเพลิง ก้าวถอยหลังไป ถอยไปจนถึงตัวของเด็กชาย ถึงได้มองเห็นหน้าตาของเด็กชาย
ดวงตาคู่โตนั้นดูมีชีวิตชีวามาก ผิวขาวเนียน แต่น่าเสียดายที่ตรงหางตาถูกข่วนจนเป็นแผล เพียงแต่ โชคดีที่ไม่ได้ข่วนโดนลูกตา ประกอบกับอากาศหนาวเย็น น่าจะไม่มีอันตรายอะไร
“พวกเราเดินเข้าไปที่ถ้ำกัน มีคุณตาของฉันอยู่…”
หนูน้อยเอ่ยพลางมองเด็กชาย
“ฉัน…ฉันเดินไม่ไหวแล้ว…” เด็กชายส่ายหน้า คิดจะลุกขึ้นมา แต่กลับไม่เป็นผล
หนูน้อยย่อตัวลงทันที มือข้างหนึ่งคว้าแขนของเด็กชายไว้ มืออีกข้างถือคบเพลิงกวัดแกว่งใส่หมาป่าที่พร้อมจะโผเข้าใส่ได้ทุกเมื่อ
“อู๋โยว”
ทันใดนั้น ชายชราก็ย่างเท้าเดินออกมาจากด้านในถ้ำ มองหนูน้อยอย่างไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง
“คุณตารีบช่วยพวกเราทีค่ะ!”
พอมองเห็นชายชรา หนูน้อยก็มีท่าทางตื่นเต้น
ชายชราไม่พูดมากอีก รีบสาวเท้าเข้าไปอยู่ข้างกายหนูน้อย
มองเห็นหมาป่าคำรามเสียงต่ำๆ แล้วกระโจนเข้าใส่ชายชรา
‘ฟิ้ว!’
เห็นชายชราตวัดขาออกไปทีหนึ่ง เตะหมาป่ากระเด็นออกไปกว่าสิบเมตร ฟุบอยู่บนพื้น และเงียบสนิทไปแล้ว
“กลับเถอะ”
ชายชรายื่นมือไปอุ้มเด็กหญิงเข้าสู่อ้อมแขน
“คุณตา มีเขาด้วย…” หนูน้อยชี้ไปที่เด็กชาย
ชายชราเหลือบมองเด็กชายแวบหนึ่ง จากนั้นก็อุ้มเด็กชายขึ้นมาด้วย และพาเข้าไปในถ้ำ
….
“นายชื่ออะไรน่ะ” หนูน้อยมองเด็กชายตัวน้อยพลางเอ่ยถาม
พอเด็กชายได้ยินก็ส่ายหน้า
“นายมาอยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไง พ่อแม่ของนายล่ะ” หนูน้อยยังคงถามต่อ
เด็กชายจมลงสู่ความเงียบงัน คล้ายจะไม่อยากจะตอบคำถามนี้
“คุณปู่…ผมขอไปกับพวกคุณด้วยได้ไหม ผมไม่มีบ้าน…”
ผ่านไปเนิ่นนาน เด็กชายที่เงียบมาโดยตลอด จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา
“คุณตา…”
หนูน้อยจ้องมองชายชรา พลางเขย่าแขนของชายชราไม่หยุด
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราก็หลับตาลง แล้วตอบเสียงเรียบๆ ว่า “อืม”
ในเวลานี้ เยี่ยหวันหวั่นมองไปที่เด็กชายคนนั้น เด็กชายคนนี้…หรือว่าจะเป็นผู้นำคนปัจจุบันของกลุ่มสหพันธ์วิทยายุทธ์
รอยแผลเส้นหนึ่งตรงหางตานั้น ดูเหมือนจะบ่งบอกตัวตนของเขาได้อย่างชัดเจนแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง ที่แท้ตัวเองกับผู้นำคนปัจจุบันของกลุ่มสหพันธ์วิทยายุทธ์ ยังมีความเกี่ยวข้องกันแบบนี้ด้วย
เพียงแต่ เยี่ยหวันหวั่นกลับไม่เข้าใจเลยว่า ทั้งที่มีความเกี่ยวข้องกันแบบนี้ ทำไมหลังจากที่เด็กชายคนนี้โตขึ้นมา ถึงได้มาตามล่าตัวเองล่ะ
ในระหว่างนั้น สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ความจริงที่อยู่แค่เอื้อม กลับทำให้เยี่ยหวันหวั่นปวดหัวเหมือนจะระเบิด ดูเหมือนว่าปัญหาจะอยู่ที่ตัวเอง คล้ายว่าจะไม่อยากนึกถึงความจริงใดๆ เลย
ฉากเปลี่ยนไปในทันใด
หนูน้อยเติบโตเป็นเด็กสาว ผอมเพรียวงามสง่าแล้ว
ในย่านสลัมแห่งหนึ่ง ณ รัฐอิสระ
เด็กสาวเดินอยู่บนถนน จู่ๆ ก็ถูกเดินชนทีหนึ่ง
ไม่ไกล เด็กหนุ่มที่ค่อนข้างซอมซ่อคนหนึ่ง แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เด็กสาว กลอกตาใส่ พร้อมกับทำสีหน้ายั่วยุ
แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มก็วิ่งหายไปแล้ว
เด็กสาวมีสีหน้าเย็นชา ไล่ตามเด็กหนุ่มไป จนไปถึงตรอกเปลี่ยวเส้นหนึ่ง
“ฉันขโมยเงินของผู้หญิงคนหนึ่งมาได้ ฮ่าๆๆ!”