ตอนที่ 1004
บทที่ 2121 สะกดรอยตามน้องเขยจนเจอ / บทที่ 2122 นอกในร่วมมือกัน
October 22, 2026
บทที่ 2121 สะกดรอยตามน้องเขยจนเจอ
ซือเยี่ยหานยืนยันไม่ได้ว่า คนที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้จะเป็นหรือตายกันแน่ เขารับประกันไม่ได้
พอได้ยินคำพูดนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ความจริงแล้ว จี้ซิวหร่านเคยสะกดจิตเธอมาก่อน ทำลายความทรงจำทุกอย่างของเธอที่เกี่ยวข้องกับจี้ซิวหร่านด้วยตัวเอง
ถึงแม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นจะไม่เข้าใจว่าจี้ซิวหร่านทำแบบนี้ทำไม แต่อย่างน้อยก็มีอย่างหนึ่งที่หัวใจของเยี่ยหวันหวั่นรับรู้ได้
ตั้งแต่อดีตจนถึงตอนนี้ จี้ซิวหร่านไม่เคยทำร้ายเธอเลย ตั้งแต่เธอมาที่รัฐอิสระ จี้ซิวหร่านก็คอยให้ความช่วยเหลือเธอมาโดยตลอด มากมายเหลือเกินจริงๆ
ถ้าไม่มีจี้ซิวหร่าน บางทีเธอคงต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในรัฐอิสระ
ลึกลงไปในหัวใจ เยี่ยหวันหวั่นไม่ยอมรับความเป็นไปได้ที่ว่าจี้ซิวหร่านถูกฆ่าตายไปแล้ว สำหรับเยี่ยหวันหวั่นแล้ว จี้ซิวหร่านนั้นลึกลับเหลือเกิน ตัวเขาราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกกลุ่มหนึ่ง ทำให้คนอื่นมองเห็นไม่ชัดเจน คาดเดาไม่ออก คนแบบนี้ จะเกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง
เยี่ยหวันหวั่นไม่ทันได้พูดอะไรกับซือเยี่ยหาน ก็มีคนของพันธมิตรอู๋เว่ยมารายงานด้านนอกประตูว่า “ผู้นำครับ…ผมไม่มีเจตนามารบกวนนะครับ…แต่ว่า คุณท่านเนี่ยอู๋หมิงมาครับ…”
“คุณท่าน…เนี่ยอู๋หมิงเหรอ”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไปเล็กน้อย เนี่ยอู๋หมิงกลายเป็นคุณท่านไปตั้งแต่เมื่อไหร่…
“ผู้นำครับ เนี่ยอู๋หมิงพี่ชายของผู้นำให้พวกเราเรียกเขาว่าคุณท่าน…พวกเราก็จนปัญญาเหมือนกันครับ”
เสียงของสมาชิกพันธมิตรอู๋เว่ยที่อยู่นอกประตูฟังดูจนปัญญาอยู่บ้าง
….
“น้องสาว ฉันเข้าไปเลยนะ!”
ทันใดนั้น เสียงของเนี่ยอู๋หมิงก็ดังมาจากด้านนอกประตู จากนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก
“น้องเขย ยุ่งอยู่เหรอ”
เนี่ยอู๋หมิงก้าวเข้ามาในห้อง มองเยี่ยหวันหวั่นแวบหนึ่งก่อน จากนั้นก็มองไปที่ซือเยี่ยหาน
คำถามประโยคนี้ มีความนัยอยู่บ้าง…
“พวกเธอคุยธุระกันก่อนเถอะ ฉันยังมีเรื่องบางอย่างต้องไปจัดการต่อ”
เมื่อเห็นเนี่ยอู๋หมิงมา ซือเยี่ยหานก็ค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเอ่ยกับเยี่ยหวันหวั่น
“ได้”
เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้ารับ
เมื่อเห็นซือเยี่ยหานหันหลังเตรียมจากไป เนี่ยอู๋หมิงก็รีบร้องเรียก “น้องเขย ทำไมพอเห็นพี่เขยก็กลับไปเร็วขนาดนี้เลยล่ะ…กินข้าวเย็นด้วยกันไหม”
เยี่ยหวันหวั่นสบถอยู่ในใจ พี่เขยบ้าอะไรล่ะ!
ขณะที่เนี่ยอู๋หมิงพูดอยู่ ซือเยี่ยหานก็เดินไปไกลแล้ว
“พูดมา!”
เยี่ยหวันหวั่นจ้องมองเนี่ยอู๋หมิงอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ทุกครั้งที่ไอ้หมอนี่มาไม่เคยมีเรื่องอะไรดีๆ เลย
“น้องสาว แกยังจำได้ไหม ที่ก่อนหน้านี้แกบอกว่า แกจะตามหาคนที่หายตัวไปพวกนั้น” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยขึ้นมา
“แล้วไงล่ะ”
เยี่ยหวันหวั่นปรายตามองเนี่ยอู๋หมิงแวบหนึ่ง จำได้แล้วยังไง เนี่ยอู๋หมิงจะออกแรงช่วยเหลือเธองั้นเหรอ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เกินไปแล้ว
“ฉันจะบอกเธอว่า…”
เนี่ยอู๋หมิงมองไปรอบๆ ด้วยท่าทางระมัดระวังอยู่หลายครั้ง แล้วกดเสียงให้ต่ำลง “ฉันหาที่นั่นเจอแล้ว!”
“พี่หาที่ที่ขังตัวคนพวกนั้นเจอแล้วเหรอ”
พอได้ยินเนี่ยอู๋หมิงพูดแบบนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็เผยสีหน้าประหลาดใจ เป็นไปไม่ได้น่า