บทที่ 2157 คุณเก้า ช่วยฉันที / บทที่ 2158 พึ่งแกงั้นเหรอ

บท​ที่​ ​2157​ ​คุณ​เก้า​ ​ช่วย​ฉันที

“​ไร้สาระ​ ​ฉัน​จริงจัง​นะ​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ปรายตา​มอง​นักพรต​ใจ​บริสุทธิ์​แวบ​หนึ่ง

“​เถ้าแก่​…​ประเด็น​ไม่ได้​อยู่​ที่​คุณ​จริงจัง​หรือไม่​จริงจัง​!​ ​คุณ​นี่​งมงาย​เกินไป​แล้ว​ ​กู่​หมื่น​พิษ​ไม่​กล้ำกราย​อะไร​กัน​ ​ถ้า​มี​ของ​แบบนี้​จริงๆ​ ​คุณ​ก็​เอา​มา​ให้​พวกเรา​สักหน่อย​สิ​ ​ราคา​เท่าไร​พวกเรา​ก็​ซื้อ​!​”​ ​อี้​จือฮ​วา​เอ่ย

“​พวก​นาย​ว่ายัง​ไง​นะ​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ขมวดคิ้ว​แน่น​ทันที

“​ไม่มี​ของ​งมงาย​แบบนี้​อยู่​จริง​หรอก​ ​กู่​ต่อให้​ร้ายกาจ​แค่ไหน​ ​กิน​พิษ​เข้าไป​ก็​ตาย​อยู่ดี​”​ ​หนุ่ม​กรรมกร​ต่างชาติ​เอ่ย

“​หัวหน้า​ของ​พวก​นาย​…​มี​กู่​ชนิด​นี้​อยู่​ไม่ใช่​เหรอ​ ​เขา​บอกว่า​เป็น​กู่​ที่​เจ้า​คนตาย​ให้​เขา​มา​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​บอกอ​อก​ไป

“​ฮะ​”

พอ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​พูด​จบ​ ​อี้​จือฮ​วากับ​พวก​นักพรต​ใจ​บริสุทธิ์​ก็​มองหน้า​กัน​เหลอ​หลา

“​เวร​เอ้ย​ ​เจ้า​คนตาย​ ​นาย​มัน​บัดซบ​ ​มี​ของดี​แบบนี้​…​ทำไม​ไม่เอา​ออกมา​ให้​เร็ว​กว่านี​้​ ​นาย​ให้​หัวหน้า​ ​ก็​ควรจะ​ให้​พวกเรา​ด้วย​สิ​!​”​ ​นักพรต​ใจ​บริสุทธิ์​ลุกขึ้น​มาทัน​ที​ ​พลาง​จ้อง​หนุ่ม​ภูเขาน้ำแข็ง​แล้ว​เอ่ย​ด้วย​ความตื่นเต้น

“​ใช่​ๆ​ ​นายกับ​หัวหน้า​แล้งน้ำใจ​เกินไป​แล้ว​ ​มี​ของดี​แบบนี้​แต่​ไม่ยอม​แบ่ง​กัน​เลย​…​นาย​เจ๋ง​ชะมัด​ ​แม้แต่​กู่​หมื่น​พิษ​ไม่​กล้ำกราย​นายก​็​ยัง​เพาะ​ขึ้น​มา​ได้​!​”​ ​อี้​จือฮ​วารีบ​เอ่ย​ออกมา

สีหน้า​ของ​หนุ่ม​ภูเขาน้ำแข็ง​ปรากฏ​ความสงสัย​ขึ้น​มา​เล็กน้อย​แล้ว

“​เจ้า​คนตาย​ ​นาย​บอก​ความจริง​มา​ ​สรุป​แล้ว​นาย​มี​กู่​ชนิด​นี้​ไหม​ ​ได้​ให้​หัวหน้า​ไปรึ​เปล่า​”​ ​นักพรต​ใจ​บริสุทธิ์​มอง​หนุ่ม​ภูเขาน้ำแข็ง​แล้ว​เอ่ย​ถาม

“​ไม่​”​ ​หนุ่ม​ภูเขาน้ำแข็ง​ส่ายหน้า

“​ฉัน​ก็​ว่า​แล้ว​ ​จะ​มี​กู่​แบบ​นั้น​อยู่​ได้​ยังไง​!​ ​ถ้า​มี​จริงๆ​ ​สวะ​หมา​คง​ทุ่มเงิน​ซื้อ​ไป​นาน​แล้ว​ ​คุณ​ไม่เห็น​เหรอ​ว่า​สวะ​หมา​พก​อุปกรณ์​ทดสอบ​พิษ​ไป​ไหน​มา​ไหน​ด้วย​ ​เพราะ​กลัว​ว่า​จะ​มี​ใคร​วางยาพิษ​เขา​”​ ​นักพรต​ใจ​บริสุทธิ์​พยักหน้า

ในเวลานี้​ ​สีหน้า​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​แปรเปลี่ยน​ไป​เล็กน้อย​ ​พลาง​จ้องมอง​หนุ่ม​ภูเขาน้ำแข็ง​ ​“​นาย​…​ไม่ได้​ให้​กู่​หมื่น​พิษ​ไม่​กล้ำกราย​กับ​เนี่ย​อู๋​หมิง​จริงๆ​ ​เหรอ​?​!​”

“​ไม่​”​ ​หนุ่ม​ภูเขาน้ำแข็ง​ส่ายหน้า

พอสิ​้น​เสียง​ของ​หนุ่ม​น้ำแข็ง​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​นึกถึง​ท่าทาง​ผิดปกติ​ต่างๆ​ ​ใน​วันนี้​ของ​เนี่ย​อู๋​หมิง​ ​สีหน้า​ก็​พลัน​ซีดเผือด​ ​จากนั้น​ก็​ลุกขึ้น​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไปนอก​บ้าน​ตระกูล​เนี่ย​ทันที

….

ท้องฟ้า​ร้อง​ครืน​ๆ​ ​ละอองฝน​โปรยปราย​ลงมา​อย่างรวดเร็ว

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​กระหน่ำ​โทร​เข้า​มือถือ​ของ​เนี่ย​อู๋​หมิง​อย่าง​บ้าคลั่ง​ ​ทว่า​ ​ไม่มี​คนรับ​สาย​เลย

ผ่าน​ไปราว​ครึ่ง​ชั่วโมง​ ณ​ ​โขดหิน​ขนาดใหญ่​ใน​มุม​หนึ่ง

มองเห็น​เนี่ย​อู๋​หมิง​นั่ง​พิง​อยู่​ข้าง​โขดหิน​ ​แน่นิ่ง​ไม่ไหว​ติง​เลย​สักนิด​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ตะลึงงัน​อยู่​ที่​เดิม​ ​น้ำตาไหล​ออกมา​อย่าง​ไม่​อาจ​ควบคุม​ได้

ฝนตก​หนัก​ขึ้น​เรื่อยๆ​ ​จน​แยกแยะ​ระหว่าง​น้ำฝน​กับ​น้ำตา​ไม่​ออก​แล้ว

“​พี่​!​!​!​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​พลัน​กอด​เนี่ย​อู๋​หมิง​ไว้

ที่แท้​ก็​ไม่มี​กู่​หมื่น​พิษ​ไม่​กล้ำกราย​อะไร​แบบ​นั้น​อยู่​…

เนี่ย​อู๋​หมิง​โกหก​เธอ​…

ในที่สุด​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​ ​ทำไม​วันนี้​เนี่ย​อู๋​หมิง​พูด​จู้จี้​ไม่​หยุด

“​พี่​ ​พี่​ฟื้น​ขึ้น​มาหา​ฉัน​เลย​นะ​!​!​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​นั่ง​อยู่​ข้างๆ​ ​เนี่ย​อู๋​หมิง​ ​ไม่ว่า​เธอ​จะ​ตะโกน​ดัง​แค่ไหน​ ​เนี่ย​อู๋​หมิง​ก็​ไม่​ตอบสนอง​อะไร​เลย

“​พี่​ ​พี่​ตาย​ไม่ได้​นะ​…​อย่า​ตาย​นะ​!​ ​ฉัน​ขอร้อง​นะ​พี่​ ​ฉัน​คุกเข่า​ให้​พี่​เลย​ ​ฉัน​จะ​โขก​หัว​ให้​พี่​ด้วย​!​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​คุกเข่า​ลง​ข้างๆ​ ​เนี่ย​อู๋​หมิง​ทันที​ ​“​พี่​อยาก​ให้​ฉัน​โขก​หัว​ให้​พี่​ไม่ใช่​เหรอ​ ​ฉัน​ก็​จะ​โขก​หัว​ให้​พี่​ไง​…​”

ในเวลานี้​ ​เนี่ย​อู๋​หมิง​สงบ​และ​นิ่งเฉย​อย่างยิ่ง​ ​ทรวงอก​ของ​เขา​หยุดนิ่ง​ไม่มีแรง​กระเพื่อม​ขึ้น​ลง​เลย

“​หวัน​หวั่น​”

ในไม่ช้า​ ​สาย​ก็​มี​การตอบรับ​แล้ว​ ​เป็น​เสียง​ของ​ซือ​เยี​่ย​หาน

“​คุณ​เก้า​…​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ร้องไห้​จน​ไม่มี​เสียง​แล้ว

“​เป็น​อะไร​”

น้ำเสียง​ของ​ซือ​เยี​่ย​หาน​มี​ความสงสัย​และ​เคร่งเครียด​อยู่​บ้าง​แล้ว

“​ช่วย​ฉันที​…​พี่​หลอก​ฉัน​ ​ที่แท้​ก็​ไม่มี​กู่​หมื่น​พิษ​ไม่​กล้ำกราย​อยู่​เลย​…​พี่​ฉัน​ ​ไม่อยู่​แล้ว​…​”

พอ​เอ่ย​ประโยค​นี้​จบ​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​ยืนหยัด​ต่อไป​ไม่ไหว​แล้ว​เช่นกัน​ ​สอง​ตา​พลัน​มืด​ดับ​ ​ล้ม​ลง​ไป​กอง​อยู่​ข้างๆ​ ​ร่าง​เนี่ย​อู๋​หมิง​เสียงดัง​ ​‘​ตุบ​’​ ​แล้ว​หมดสติ​ไป

—————————————————————————————

บท​ที่​ ​2158​ ​พึ่ง​แกงั​้น​เหรอ

ไม่รู้​ว่า​ผ่าน​ไป​นาน​แค่ไหน​ ​เหมือน​แค่​ชั่วพริบตา​ ​แต่​ก็​เหมือน​เนิ่นนาน​นับ​ศตวรรษ

ใน​ระหว่าง​ที่​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​สลบ​ไป​ ​เธอ​ฝัน​ถึง​เรื่อง​หนึ่ง