บทที่ 217

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 217 ติวเลข / บทที่ 218 ค่าเรียนนี้ไม่เสียเปรียบ บทที่ 217 ติวเลข / บทที่ 218 ค่าเรียนนี้ไม่เสียเปรียบ โดย Ink Stone_Romance บทที่ 217 ติวเลข

เยี่ยหวันหวั่นลูบต้าไป๋เล่นไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น ถึงต้าไป๋จะไม่สนใจเธอ เธอก็จะพูดคนเดียวพึมพำได้ครึ่งวัน เล่านิทานให้มันฟังบ้าง ไม่ก็ร้อยพวงมาลัยให้มัน ในสวนจะมีเสียงคำรามอย่างรำคาญของต้าไป๋และเสียงบ่นจู้จี้ของเยี่ยหวันหวั่นดังขึ้นมาเป็นครั้งคราว

กระทั่งเยี่ยหวันหวั่นมารู้ตัวอีกทีก็มืดแล้ว ถึงได้ยอมออกจากสวนที่มีต้าไป๋และผักกาดไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เดินหน้าเศร้าเข้าห้องที่มีวิชาเลขและซือเยี่ยหาน

หลังจากโบกมืออำลาต้าไป๋แล้ว เยี่ยหวันหวั่นกอดกระเป๋าแล้วเดินขึ้นตึกไปด้วยความหนักใจ

เห็นสวี่อี้เดินออกมาจากห้องหนังสือ เยี่ยหวันหวั่นก็รีบเข้าไปเอ่ยถาม “ตอนนี้ซือเยี่ยหานยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ?”

พอเห็นเยี่ยหวันหวั่น สวี่อี้พลันอยากจะร้องไห้ คุณหนูท่านนี้เล่นพอสักที

ยุ่งเหรอ จะยุ่งอะไรได้ นายท่านด้านในมัวแต่ยุ่งกับการหึงหวง ยุ่งจนมืดฟ้ามัวดินแล้วน่ะสิ!

อยากจะใช้ต้าไป๋มาเรียกความสนใจจากหญิงงามแท้ๆ ใครจะรู้ว่าสาวงามจะโดนดึงความสนใจไปแล้วไปลับเลย นับว่าเขาเข้าใจแล้วว่าเลี้ยงลูกเสือเลี้ยงลูกจระเข้คืออะไร

“นายท่านไม่มีธุระอะไรครับ! หากคุณจะไปหาเขา ก็รีบไปตอนนี้เลยเถอะครับ!” สวี่อี้รีบตอบ

“งั้นตอนนี้เขาอารมณ์ไหน?” เยี่ยหวันหวั่นถามด้วยความไม่มั่นใจ หากว่ากำลังอารมณ์ดี เธอจะไปขอให้ช่วยติวเลขให้ก็คงตอบตกลงโดยง่าย

“อารมณ์ดีมากเลยครับ!” สวี่อี้หลอกขายเยี่ยหวันหวั่นอย่างไม่ลังเล

“อ้อ งั้นก็ดี…” เยี่ยหวันหวั่นถอนใจโล่งอก แล้วเดินเข้าห้องหนังสือไปอย่างไม่คิดอะไร

หลังจากเข้าไปแล้ว ก็เห็นชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายที่ระเบียง ในมือถือตำราภาษาต่างประเทศเล่มหนึ่ง ใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด มองเห็นสีหน้าไม่ชัดเจน

“มีอะไร?” เห็นเธอเดินเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาเย็นกระจ่างดั่งดวงจันทร์มองไปที่เธอ

เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของตัวเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าสวี่อี้กำลังหลอกเธออยู่

ตอนนี้ซือเยี่ยหานอารมณ์ดีจริงเหรอ?

เธอคิดอยู่นาน ก็หาเหตุผลที่ซือเยี่ยหานจะอารมณ์ไม่ดีไม่เจอ จึงไม่ได้คิดมากอะไรอีก

“เรื่องนั้น คือว่าแบบนี้…เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนก็จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว แต่ว่าวิชาเลขของฉันแย่มากเลย อยากติวสักหน่อย! ช่วงนี้คุณยุ่งไหมคะ? ช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหม? ทุกคืนขอให้ฉันสองชั่วโมง ไม่สิ หนึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว!”

เยี่ยหวันหวั่นไม่กล้าขอมากเกินไป เพราะเขาเป็นคนที่งานยุ่งมาก

เพียงแต่คำสุภาษิตกล่าวได้ดี ฟังบัณฑิตอธิบายมีประโยชน์กว่าอ่านหนังสือเป็นสิบปี สำหรับเธอแล้วได้ประโยชน์ไม่น้อยเลย

นอกจากเพราะวิธีการอธิบายของซือเยี่ยหานง่ายมากทำให้เธอเข้าใจได้แล้ว ยังมีเหตุผลทางสรีรวิทยาอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ ต่อหน้าซือเยี่ยหานเธอไม่กล้าใจลอยเด็ดขาด รวบรวมสติได้ดีมาก ประสิทธิภาพสูงเป็นพิเศษ

เยี่ยหวันหวั่นพูดจบก็รอคำตอบของชายหนุ่มด้วยความตื่นเต้น

ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็วางหนังสือในมือลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างไปจากปกติ “ฉันให้เธอได้สองชั่วโมง”

“สองชั่วโมง!” เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน ดวงตาทอแสงเปล่งประกาย “จริงเหรอ?”

“แต่ว่า ฉันมีเงื่อนไข” แววตาของซือเยี่ยหานหม่นลงเล็กน้อย

เส้นประสาทของเยี่ยหวันหวั่นตึงเครียด “งะ…เงื่อนไข…เงื่อนไขอะไร?”

ซือเยี่ยหาน “สอดคล้องกัน เธอก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนบางอย่าง”

เยี่ยหวันหวั่น “ค่าตอบแทนนี้หมายถึง?”

ซือเยี่ยหาน “ให้ฉันแปดชั่วโมง”

เยี่ยหวันหวั่นชะงัก “หา…?”

ให้เขาแปดชั่วโมงไปทำอะไร?

วินาทีถัดมา หัวสมองของเธอพลันนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่ในหอพักครั้งก่อน เหมือนจะเจอสถานการณ์ที่คล้ายๆ กัน ตอนนั้นเงื่อนไขที่ซือเยี่ยหานเสนอคือหกชั่วโมง ถูกต้อง ความหมายก็คือนอนเป็นเพื่อนเขาหกชั่วโมง…

ดังนั้น ความหมายแปดชั่วโมงที่ซือเยี่ยหานพูดถึงตอนนี้ คงจะเท่ากับ–

“ความหมายของคุณคือให้ฉันนอนเป็นเพื่อนคุณหนึ่งคืน!?”

ด้วยความตกใจ เยี่ยหวันหวั่นถลึงตาโตหลุดปากพูดออกมา