ตอนที่ 1040
บทที่ 2193 เรื่องอาจารย์ของลูก / บทที่ 2194 สนใจเรื่องของฉันมากเหรอ
October 22, 2026
บทที่ 2193 เรื่องอาจารย์ของลูก
“สายหลัก” หลิงซื่อชางตอบอย่างแทบจะไม่ลังเลเลย
“สายหลักแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอคะ…แล้วปีนั้นถูกสายรองขับไล่ออกไปจากรัฐอิสระได้ยังไงคะ” เยี่ยหวันหวั่นไม่ค่อยเข้าใจ
“ศึกใหญ่ระหว่างสายหลักกับสายรองในปีนั้น อันที่จริงสายรองมีชัยได้ก็เพราะโชค อีกอย่าง ตอนนี้สายหลักมีกองหนุนสุดแข็งแกร่งอย่างสวะหมา…” หลิงซื่อชางเอ่ย
พอพูดถึงสวะหมา เยี่ยหวันหวั่นก็มีสีหน้าแปลกไปเล็กน้อย
จริงสิ ดูเหมือนอี้สุ่ยหานจะมีความแค้นฝังลึกกับตระกูลเก่าแก่พวกนั้น
“คุณปู่คะ สวะหมากับสายหลักรวมถึงสายรอง สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ” เยี่ยหวันหวั่นถามต่อไป
“เรื่องนี้ปู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ถังถังเป็นลูกศิษย์ของสวะหมาไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้ หลานลองไปถามถังถังดูสิ” หลิงซื่อชางออกความเห็น
….
หลังจากอยู่กินข้าวกลางวันเป็นเพื่อนหลิงซื่อชางแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็กลับไปที่พันธมิตรอู๋เว่ย
สองวันมานี้ ถังถังอยู่ที่พันธมิตรอู๋เว่ยตลอด จึงได้มีโอกาสสอบถามถังถังดูสักหน่อย
เวลานี้ ภายในห้องทำงานของพันธมิตรอู๋เว่ย ชีซิงและเป่ยโต่วทั้งสองล้อมอยู่ข้างกายเวินจื่อหราน โดยเฉพาะเป่ยโต่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“พี่จื่อหราน ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว พันธมิตรอู๋เว่ยที่ไม่มีพี่ ก็เหมือนเสือที่ขาดปีก เหยี่ยวที่ไร้ตา…” เป่ยโต่วจ้องมองเวินจื่อหราน แล้วพูดพล่ามไม่หยุด
พอชีซิงได้ยินดังนั้น ก็ปรายตามองเป่ยโต่วแวบหนึ่ง
เหยี่ยวไร้ตางั้นเหรอ…
เขาก็ช่างพูดซะจริง
ทว่าเวินจื่อหรานกลับยิ้มน้อยๆ แวบหนึ่ง และไม่ได้ถือสาคำเปรียบเปรยของเป่ยโต่วเลย
“คุยอะไรกันน่ะ”
เยี่ยหวันหวั่นผลักประตูเข้าไป
“พี่เฟิง พี่กลับมาแล้ว…”
พอเห็นเยี่ยหวันหวั่น ทั้งสามก็เดินเข้าไปหา
“เสี่ยวเฟิง ช่วงที่ฉันไม่อยู่ เธอดูแลพันธมิตรอู๋เว่ยได้ดีมากเลย” เวินจื่อหรานยิ้มให้เยี่ยหวันหวั่น
พันธมิตรอู๋เว่ยในอดีต ได้รับการดูแลประคับประคองจากคนสองคน
หนึ่งคือไป๋เฟิงผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ย อีกคนก็คือเวินจื่อหราน ถ้าขาดคนใดคนหนึ่งไป และฝากความหวังไว้กับผู้อาวุโสและหัวหน้าสาขาเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้
ทั่วทั้งพันธมิตรอู๋เว่ย มีแค่ผู้อาวุโสใหญ่กับชีซิงเท่านั้นที่พอจะปกติอยู่บ้าง ในจุดนี้ไม่มีอะไรมาแย้งได้เลย
เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันได้เปิดปากพูด จู่ๆ เวินจื่อหรานก็เอ่ยขึ้นว่า “เมื่อเช้ามีคนจากสายหลักมา”
“อะไรนะ?!”
พอสิ้นเสียงของเวินจื่อหราน ใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นก็เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
คนของสายหลัก มาที่พันธมิตรอู๋เว่ยเหรอ
“ใช่แล้วพี่เฟิง เมื่อเช้ามีตาแก่คนหนึ่งมา เป็นคนของสายหลัก ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเห็นว่าเขาอายุมากแล้ว ฉันคงถีบให้ล้มติดพื้นไปแล้ว” เป่ยโต่วเอ่ยด้วยเสียงฮึดฮัด
เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้จะพูดยังไงกับเป่ยโต่วแล้ว…
“พี่จื่อหราน คนของสายหลักมาที่พันธมิตรอู๋เว่ยทำไม” เยี่ยหวันหวั่นมองเวินจื่อหรานแล้วเอ่ยถาม
“เธอไม่อยู่ ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรมากกับเขา ให้คนไล่ออกไปเลย ช่วงนี้น่าจะมาอีกนั่นแหละ” เวินจื่อหรานตอบ
“ได้ ฉันรู้แล้ว” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยพร้อมพยักหน้า
เธอก็อยากรู้ว่าสรุปแล้วคนของสายหลักมาทำไม
หลังจากพูดคุยกับพวกเวินจื่อหรานอยู่ครู่หนึ่ง เยี่ยหวันหวั่นก็ไปหาถังถัง
ณ ชั้นสิบสามของพันธมิตรอู๋เว่ย
ตอนนี้ ถังถังนอนแปะอยู่บนพุงของต้าไป๋ ทางซ้ายมือ บีรุสก้มหัวอ้าปากหาวอยู่ไม่หยุด
“แม่ครับ”
พอเห็นเยี่ยหวันหวั่นผลักประตูเข้ามา ถังถังที่เดิมทีง่วงงุนหาวนอนอยู่ ก็พลันมีสติแจ่มใสขึ้นมาทันที
“ถังถัง ถ้าลูกไม่อ่านหนังสือให้มากๆ แม่จะส่งลูกไปเข้าโรงเรียนแล้วนะ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยกับถังถัง
“ถังถังอ่านหนังสือแล้ว” ถังถังอธิบาย
“ถังถัง วันหน้าลูกคงไม่อยากกลายเป็นคนไร้การศึกษาแบบอาเป่ยโต่วของลูกใช่ไหม” เยี่ยหวันหวั่นพูด
ถังถังเงียบไปแล้ว…
“ใช่แล้ว ถังถัง…แม่ขอถามลูกสักเรื่องสิ” เยี่ยหวันหวั่นอุ้มถังถังไว้ในอ้อมแขน แล้วนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ด้านข้าง
“แม่มีเรื่องอะไรเหรอครับ” ถังถังถามด้วยความสงสัย