บทที่ 221

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 221 ลิ้มรสความพ่ายแพ้ / บทที่ 222 ตระกูลเศรษฐีลึกล้ำดั่งมหาสมุทร บทที่ 221 ลิ้มรสความพ่ายแพ้ / บทที่ 222 ตระกูลเศรษฐีลึกล้ำดั่งมหาสมุทร โดย Ink Stone_Romance บทที่ 221 ลิ้มรสความพ่ายแพ้

ที่จริงแล้วเธอก็รู้ ด้วยการสอนพิเศษของซือเยี่ยหานบวกกับความจำของเธอ ความจริงแล้วหนึ่งเดือนไม่มีปัญหาเลย

เพียงแต่จะต้องทำให้ยุ่งไม่หยุดเท่านั้น ถึงจะทำให้เธอสบายใจและนิ่งสงบได้

เธอคิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ คิดถึงพี่ชาย คิดถึงบ้าน…คิดถึงจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว…

เธอรู้ว่าซือเยี่ยหานไม่เคยเชื่อเธอทั้งหมด รู้ว่าเวลานี้ตัวเองไม่สามารถทำเรื่องอะไรที่อาจจะยั่วให้เขาโกรธ

ไม่ง่ายเลยกว่าจะกล่อมซือเยี่ยหานมาถึงขั้นนี้ได้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

อีกทั้งเธอยังมีความผิดก่อนหน้านี้ เคยโกหกอ้างว่ากลับไปหาพ่อแม่หลายครั้งเพื่อที่จะหนีไป

ถ้าเวลานี้เธอพูดเรื่องกลับไปเยี่ยมพ่อแม่กับซือเยี่ยหานอีก โดยพื้นฐานน่าจะมีความหมายไม่ต่างจากบอกว่าเธอจะหนีไปอีกแล้ว

แต่ว่า ตั้งแต่ได้เจอหน้าพี่ชายที่โรงเรียนวันก่อน จิตใจแบบนี้นับวันก็ยิ่งควบคุมได้ยากขึ้นทุกที

เยี่ยหวันหวั่นนอนอยู่บนเตียง ไม่มีความง่วงเลยสักนิด เหม่อมองชายหนุ่มข้างกาย นับขนตาแต่ละเส้นของเขาตอนที่เขาหลับตา

จะทำยังไงให้ซือเยี่ยหานเห็นด้วยให้ตัวเองกลับบ้านนะ…

สองชั่วโมงผ่านไป ซือเยี่ยหานตื่นขึ้นมาตรงเวลา

เดิมทีเธอยังเดาอยู่ว่าเมื่อคืนซือเยี่ยหานได้นอนหรือเปล่า แต่เห็นใบหน้าของเขาที่เป็นประกายเพราะอาบแสงจันทร์อย่างเต็มอิ่มแล้ว ก็รู้ว่าน่าจะหลับดีอยู่

กลับมามองทางเยี่ยหวันหวั่น ดูห่อเหี่ยวไร้ชีวิต เหมือนปีศาจที่โดนดูดจิตวิญญาณไป

เวลาอาหารเช้า ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็อดทนไม่ไหว

หรือว่าจะลองดูดี?

ช่วงนี้เธอเป็นเด็กดีขนาดนี้…

เยี่ยหวันหวั่นทำใจให้สงบนิ่งก่อน จากนั้นลองเอ่ยปาก “คือว่านะ ซือเยี่ยหาน…วันนี้เป็นวันเสาร์…ฉันกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ฉันได้ไหม…”

สวี่อี้ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินประโยคนี้ก็สูดหายใจเฮือกทันที

เมื่อคืนเขายังบอกโม่เสวียนอยู่เลยว่าพักหลังนี้เยี่ยหวันหวั่นดูสงบเป็นพิเศษ นี่ไม่ใช่ว่าคิดจะหนีอีกแล้วหรอกนะ?

เป็นอย่างที่คิด ตอนที่ได้ยินเธอพูดว่าจะกลับไป หว่างคิ้วของซือเยี่ยหานก็เหมือนปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งทันที

เขาวางช้อนส้อมในมือลง สายตาเย็นชาที่มีความกดดันขั้นสุดมองไปทางเธอ น้ำเสียงเย็นเยือกไม่มีอุณหภูมิแม้แต่องศาเดียว “เรื่องของบ้านเยี่ยทั้งหมดไม่เกี่ยวกับเธอ”

ได้ฟังประโยคนี้ หัวใจเยี่ยหวันหวั่นถูกควักออกมาทันที

เธอรู้ เธอตัดขาดความสัมพันธ์กับที่บ้านมานานแล้ว…

เยี่ยหวันหวั่นพูดเบาๆ ด้วยสายตาที่หมองหม่นลง “ก่อนหน้านี้ฉันไม่ควรทะเลาะกับพวกเขาเพื่อกู้เยว่เจ๋อเลย เป็นฉันที่ไม่รู้เรื่องเอง ทำร้ายจิตใจพวกเขา ตอนนี้ฉันอยากเจอพวกเขาจริงๆ…”

บรรยากาศรอบตัวซือเยี่ยหานยิ่งเย็นเยียบขึ้นมา พูดเน้นย้ำทีละคำ “ผมไม่อยากพูดซ้ำเป็นรอบที่สอง”

ถึงแม้จะเป็นปฏิกิริยาที่คาดเอาไว้ เยี่ยหวันหวั่นก็ยังอดเสียใจเป็นระลอกไม่ได้

ซือเยี่ยหานไม่ให้เธอไป คงเพราะกลัวว่าเธอจะหนีล่ะมั้ง

ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือตอนนี้ เหมือนว่าซือเยี่ยหานจงใจให้เธอตัดขาดจากอดีตของเธอทั้งหมดเหมือนกัน

คาดว่ายังมีความปรารถนาที่จะควบคุมอยู่?

เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์สนิทชิดเชื้อกับใครได้เลย แม้แต่คนในครอบครัวเธอก็ด้วย

สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นของเขา และเป็นของเขาแค่คนเดียว

ตั้งแต่วินาทีที่เธอมาอยู่ข้างกายเขา โลกของเธอก็มีเพียงแค่เขาเท่านั้น