ตอนที่ 1049
บทที่ 2211 มีสิ่งที่เรียกว่ายางอายอยู่อีกเหรอ / บทที่ 2212 สับขาหลอกไปทั่ว ปกปิดคนทั้งโลก
October 22, 2026
บทที่ 2211 มีสิ่งที่เรียกว่ายางอายอยู่อีกเหรอ
เล่าลือกันไปสารพัด บอกว่าพวกเขาถูกซ้อมจนฉี่แตกอึราดอะไรก็มี
ตัวคนนั่งอยู่ที่บ้าน แต่เคราะห์กลับหล่นใส่หัวเสียได้
ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงมาเพื่อคิดบัญชีกับเยี่ยหวันหวั่น
“บัดซบ! นี่ก็ไร้ยางอายเกินไปแล้วรึเปล่า!” เจียงหลีเฮิ่นสบถด้วยความโกรธ
ใบหน้าของผู้เฒ่าสายหลักแช่มชื่นขึ้นมาเล็กน้อย “ไป๋เฟิง เธอได้ยินไหม ผู้นำเจียงบอกว่าไร้สาระ! แสดงว่าเธอ…”
ไม่ทันรอให้ผู้เฒ่าสายหลักได้พูดจบ ซือเยี่ยหานที่เงียบมาโดยตลอดจัดกระดุมข้อมือเล็กน้อย จู่ๆ ก็เอ่ยขัดตาเฒ่าคนนั้นอย่างไม่อนาทรร้อนใจว่า “ผู้เฒ่าเซวีย ตอนแรกคนที่กำหนดให้ทำหนังสือลงนามคือคุณ แต่ตอนนี้ คุณไม่เพียงแต่ละเมิดข้อสัญญา เห็นคนจะตายกลับไม่ช่วยเหลือ ถึงขั้นที่กลับดำเป็นขาว ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้วจริงๆ เกรงว่าจะเสื่อมเสียถึงหน้าตาสายหลักของคุณแล้ว”
เมื่อซือเยี่ยหานเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างผ่าเผย รอบข้างก็เงียบสงัดไปทันใด คางของเจียงหลีเฮิ่นแทบจะหล่นลงไปกองกับพื้นแล้ว เซี่ยเชียนชวนก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม้แต่เยี่ยหวันหวั่นก็มีสีหน้ามึนงงเช่นกัน
ส่วนตาเฒ่าคนนั้น ลมหายใจขาดห้วง ใบหน้าแดงจัด ตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่า นายแห่งอาชูร่าจะพูดแบบนี้…พูดจาไร้เหตุผลแบบนี้ก็เป็นด้วย!
ผู้เฒ่าสายหลักเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก “คุณ…คุณ…นายแห่งอาชูร่า…ผู้นำของอาชูร่าที่ยิ่งใหญ่อย่างคุณไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนถ่อยต่ำช้าแบบนี้…”
ซือเยี่ยหานตอบนิ่งๆ “ผู้เฒ่าเซวีย ไว้พบกันใหม่เถอะ ส่งแขก”
เป่ยโต่วผงะไปแวบหนึ่ง รีบขานรับ และให้ลูกน้องพาผู้เฒ่าออกไปส่ง
หลังจากกลุ่มคนจากสายหลักไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็โผเข้าไปหาที่รักของตัวเองทันทีเอ่ยชื่นชมด้วยสองตาเปล่งประกาย “ว้าว! ที่รัก ทำไมคุณเจ๋งขนาดนี้!”
เมื่อหญิงสาวโผเข้ามาหาแววตาของชายหนุ่มก็พลันอ่อนลงในทันใด จากนั้นก็ยื่นมือใหญ่ๆ ออกไป ลูบหัวหญิงสาวด้วยความเอ็นดู
เจียงหลีเฮิ่นไม่อยากจะเชื่อเลย โกรธจนตัวสั่นแล้ว จากนั้นก็ชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่ซือเยี่ยหานแล้วร้องด่า “บัดซบ! เจ้าเก้า! นายเป็นอะไรน่ะ! นายถูกลักพาตัวแล้วยังจะมัวกะพริบตาอยู่อีก!”
ซือเยี่ยหานนิ่งเงียบ พลางปรายตามองเขาอย่างเยือกเย็นแวบหนึ่ง
เจียงหลีเฮิ่นเอ่ยด้วยความโมโหชิงชัง “ใกล้ชาดเปื้อนแดงใกล้หมึกเปื้อนดำจริงๆ สิน่า! นายถูกผู้หญิงคนนี้ชักจูงจนกลายเป็นอะไรไปแล้ว! ฉันไม่คิดเลยจริงๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่านายจะหน้าไม่อายได้ขนาดนี้! ฉันมองนายผิดไปแล้ว!”
เยี่ยหวันหวั่นหอมแก้มซือเยี่ยหานทีหนึ่ง จากนั้นก็เหลือบมองเจียงหลีเฮิ่น “จุ๊ๆ ฉันก็โคตรจะนึกไม่ถึงเลยจริงๆ นะ เจียงหลีเฮิ่นว่าคุณจะไร้เดียงสาพอๆ กับตาเฒ่าคนนั้น!
คุณคิดว่าหลังจากที่รักของฉันอยู่กับฉันมานานขนาดนี้แล้ว จะยังมีสิ่งที่เรียกว่ายางอายอยู่อีกเหรอ ขอฉันฉอดคุณสักหน่อยได้ไหม คุณคิดอะไรอยู่กันแน่ ตอนแรกฉันคิดว่าคุณแค่หน้าตาขี้เหร่ไม่ได้เรื่องเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าคุณจะด้อยสติปัญญาด้วย! เฮ้อ…”
เส้นเลือดบนหน้าผากเจียงหลีเฮิ่นเต้นตุบๆ ทันที และระเบิดอารมณ์ออกมา “เวรเอ้ย! เธอว่าใครขี้เหร่!”
เยี่ยหวันหวั่นคิดในใจ เธอพูดเหตุผลไปมากมายขนาดนั้น ความสนใจของคนๆ นี้กลับอยู่ตรงประโยคที่เธอบอกว่าเขาขี้เหร่แค่นั้นเหรอ
“ยัยเด็กสมควรตาย เธอมานี่เลยนะ เธอมาคุยกับฉันให้รู้เรื่อง! เธอว่าใครขี้เหร่! เธอมองหน้าฉันแล้วพูดอีกรอบสิ!” เวลานี้เจียงหลีเฮิ่นหลงลืมประเด็นที่จะโต้แย้งกับเธอว่าใครหน้าไม่อายไปหมดแล้ว ประเด็นเปลี่ยนไปอยู่ที่หน้าตาของเขาแล้ว
เพียงแต่ เยี่ยหวันหวั่นไม่สนใจเขาเลย ความสนใจทั้งหมดต่างก็ไปอยู่ที่ร่างซือเยี่ยหานแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยว่า “คุณเก้า ขอบคุณนะคะ…”
ต่อมาเธอถึงได้รู้ว่า ที่แท้การผ่านทางมารอบนั้นของเขามีความหมายแฝงอยู่มากมายขนาดนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา แผนการของเธอคงไม่ราบรื่นขนาดนี้แน่นอน
ตอนนี้เพื่อตัวเองแล้วเขาสละได้แม้กระทั่งยางอาย…
เมื่อได้รับคำขอบคุณจากหญิงสาว สองตาของซือเยี่ยหานก็หรี่ลงนิดๆ “จะให้โอกาสเธออีกครั้ง”
ใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นด้วยเปี่ยมรอยยิ้ม จากนั้นก็พูดใหม่อย่างว่าง่าย “จุ๊บๆ รักคุณที่สุดเลย!”
—————————————————————————————