ตอนที่ 1087
บทที่ 2287 ผลประโยชน์ส่วนตัวนิดหน่อย / บทที่ 2288 ไม่ได้ทำเพื่อส่วนรวม ทำเพื่อคนเพียงคนเดียว
October 22, 2026
บทที่ 2287 ผลประโยชน์ส่วนตัวนิดหน่อย
เฮ่อเหลียนเจวี๋ยพูดพลางทำสีหน้าที่สื่อว่ารีบวิ่งเข้ามากอดสิ…
“ตัวคุณรู้สึกว่าเป็นไปได้ไหมล่ะ” ใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นเต็มไปด้วยเส้นทะมึน
เฮ่อเหลียนเจวี๋ยช่างคิดออกมาได้ ในรัฐอิสระใครบ้างที่ไม่รู้ฐานะของเธอ ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าอี้หลิงจวินไม่มีลูกสาว จู่ๆ เธอจะกลายเป็นลูกสาวของประธานสภาตุลาการแห่งรัฐอิสระได้ยังไง
“มีพ่ออยู่ทั้งคน ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าตัวฉันอี้หลิงจวินบอกว่าเธอคือลูกสาวของฉัน ในรัฐอิสระนี้จะมีใครกล้าคลางแคลงกันล่ะ”
เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออกแล้ว
พ่อเหรอ…
เธอยังไม่ได้ตอบตกลงไม่ใช่เหรอ
เขาเปลี่ยนมาเรียกแบบนี้เร็วไปหน่อยรึเปล่า
เพียงแต่มีประโยคหนึ่งที่เฮ่อเหลียนเจวี๋ยพูดไม่ผิด ในใจของชาวรัฐอิสระอี้หลิงจวินเปรียบเสมือนนักบุญ คำพูดของเขา ไม่มีใครกังขาอะไรแน่
แต่ยังไงเยี่ยหวันหวั่นก็รู้สึกว่าข้อเสนอของเฮ่อเหลียนเจวี๋ยนั้นไร้สาระเกินไป “ไม่คุยกับคุณแล้ว อย่าบอกคนอื่นนะว่าฉันมา!”
หลังจากถูกเฮ่อเหลียนเจวี๋ยขัดตาทัพ ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นก็ใจเย็นลงแล้ว รีบแวบออกไปทางด้านหลังก่อนที่ซือเยี่ยหานจะเข้ามา
“เสี่ยวอู๋โยว เธอพิจารณาดูให้ดีๆ สักหน่อยเถอะ…” เฮ่อเหลียนเจวี๋ยมองตามแผ่นหลังของเยี่ยหวันหวั่นอย่างเซื่องซึมแวบหนึ่ง
เวลานี้ คนใช้เข้ามารายงานว่าซือเยี่ยหานมาเยี่ยมคารวะอยู่หน้าบ้าน เฮ่อเหลียนเจวี๋ยถึงได้สลับมาอยู่ในโหมดอี้หลิงจวินทันที
ก่อนหน้านี้ฉินซีย่วนตามซือเยี่ยหานมาด้วยชัดๆ เพียงแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้เข้ามาด้วย
แน่นอน เป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายแค่จงใจมารอเจอซือเยี่ยหานเท่านั้น จากนั้นก็เอาภาพคลุมเครือเหล่านั้นส่งไปให้เยี่ยหวันหวั่นเพื่อสร้างความขัดแย้ง และตอนนี้เธอก็บรรลุเป้าหมายแล้ว
หลังจากซือเยี่ยหานก้าวเดินเข้ามา คนใช้ภายในห้องโถงยังไม่ทันได้เข้ามาเก็บกวาด ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาเห็นในห้องโถงคือโต๊ะตัวนั้นที่ถูกซัดจนแหลก
รวมถึงรอยกรีดลึกสายนั้นที่อยู่บนพื้น…
ซือเยี่ยหานมองเงียบๆ…
อี้หลิงจวินเผยสีหน้าที่ลุ่มลึกคาดเดายาก จากนั้นก็เปิดปากเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยนิ่ง “เมื่อกี้ลูกศิษย์ฉันเรียนรู้เคล็ดวิชาสองสามกระบวนท่า ยังไม่ทันได้เก็บกวาด ขอโทษด้วย!”
ซือเยี่ยหานมองเมดูซ่าที่อยู่ด้านข้างแวบหนึ่ง จะต้องย่อมคิดว่าลูกศิษย์ที่อี้หลิงจวินเอ่ยถึงคือเธอแน่
ซือเยี่ยหานตอบสั้นๆ “ท่านกล่าวหนักเกินไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ”
เมดูซ่าที่อยู่ด้านข้างลอบสำรวจชายหนุ่มที่ทำให้สรรพสิ่งกลับตาลปัตรจนไม่อาจละสายตาไปคนนี้ พลางรีบสั่งให้คนใช้จัดการห้องโถง ไปยกโต๊ะน้ำชาตัวอื่นมา จากนั้นก็ถอยออกไป
“ตุลาการซือเชิญนั่งเถอะ” อี้หลิงจวินเอ่ยทักทาย ด้วยท่าทางสูงส่งมีราศีของผู้เป็นปรมาจารย์ ใบหน้าไม่หลุดสีหน้าแปลกๆ เลย
เยี่ยหวันหวั่นที่แอบอยู่ด้านหลังเห็นฝีมือในการเปลี่ยนสีหน้าของอี้หลิงจวิน ก็นึกสงสัยแล้วว่าเขาเป็นโรคหลายบุคลิกรึเปล่า…
ซือเยี่ยหานพยักหน้านิดๆ นั่งลงตรงข้ามกับอี้หลิงจวิน “ประธานอี้เพิ่งกลับถึงเมืองเทียนสุ่ยหลังจากการเดินทางท่องโลก ทีแรกเดิมไม่ควรมารบกวน แต่ตอนนี้ใกล้ถึงการประชุมสมัชชาแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่จำเป็นต้องหารือกับท่านอย่างรวดเร็วครับ”
อี้หลิงจวินเลิกคิ้วนิดๆ “โอ้ ตุลาการซือจะพูดเรื่องอะไรล่ะ”
ซือเยี่ยหานก็ไม่อ้อมค้อมเช่นกัน เปิดเรื่องเข้าประเด็นด้วยการยื่นร่างกฎหมายใหม่ที่เขาจัดการในช่วงหลายวันมานี้ส่งให้
หลิงอี้จวินมองซือเยี่ยหานแวบหนึ่ง จากนั้นก็เปิดร่างกฎหมายปึกหน้าที่ซือเยี่ยหานยื่นให้
หลังจากกวาดสายตามองแวบหนึ่ง อี้หลิงจวินก็ทราบจุดประสงค์ในการมาของซือเยี่ยหานแล้ว “ฮ่าๆ จัดการเรื่องพวกนี้คงเปลืองแรงตุลาการซือไปมากสินะ! คลื่นลูกหลังก้าวนำคลื่นลูกเก่า ตุลาการซืออายุน้อยแต่กลับทว่าใส่ใจส่วนส่วนรวม เป็นชนรุ่นหลังที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!”
ไม่รู้ว่าซือเยี่ยหานคิดอะไรอยู่ ใบหน้าที่ค่อนข้างเย็นชามาโดยตลอดตั้งแต่เข้ามาถึงได้อ่อนโยนลงหลายส่วนสาว และเปิดปากกล่าวว่า “ประธานสภาชมเกินไปแล้ว ผู้เยวาน้อยไม่กล้ารับความชอบ ผมไม่ได้ทำเพื่อรัฐอิสระ ก็แค่…มีผลประโยชน์ส่วนตัวนิดหน่อย”
อี้หลิงจวินมองเยี่ยหวันหวั่นที่ซ่อนตัวอยู่หลังสวนดอกไม้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแวบหนึ่ง “โอ้ ประโยชน์ส่วนตัวงั้นเหรอ”
—————————————————————————————