ตอนที่ 1089
บทที่ 2291 ซือเยี่ยหานจะสูญเสียความโปรดปรานแล้ว / บทที่ 2292 น่าจะอยากลักพาตัวไปค้ามนุษย์
October 22, 2026
บทที่ 2291 ซือเยี่ยหานจะสูญเสียความโปรดปรานแล้ว
ณ ร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งหนึ่งในเมืองเทียนสุ่ย
อินเหิงมาก่อนเวลานัดห้านาที ไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป
เวลานี้ เขาสวมชุดงามสง่านั่งอยู่ในตำแหน่งริมหน้าต่าง มีมาดของคุณชายผู้สูงศักดิ์
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดฉินซีย่วนก็มาถึงโดยที่เลทไปมาก
เพียงแต่อินเหิงกลับไม่มีท่าทางหงุดหงิดเลยสักนิด เมื่อเห็นฉินซีย่วนมาถึง ดวงตาก็พลันส่องประกายขึ้นมา รีบลุกขึ้นแล้วเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามให้เธอ จากนั้นก็ยื่นดอกกุหลาบสดใหม่ช่อหนึ่งให้เธอ
ฉินซีย่วนรับดอกไม้ จากนั้นก็มองแวบหนึ่งแล้ววางไว้ด้านข้าง “ขอบคุณค่ะ”
อินเหิงลองถามหยั่งเชิงดู “ทำไมคุณหนูฉินถึงดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยล่ะครับ”
ฉินซีย่วนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่บังเอิญเจอหมาที่ไม่เชื่อฟังตัวหนึ่งน่ะค่ะ”
ดวงตาของอินเหิงกลอกกลิ้งนิดๆ ประกายความยินดีวาบผ่านนัยน์ตา ดูเหมือนว่าซือเยี่ยหานจะสูญเสียความโปรดปรานแล้วสินะ
ตอนแรกเขาใช้ทุกวิถีทางแล้ว ฉินซีย่วนก็ไม่สนใจเลย กลับเอาแต่ไล่ตามก้นของซือเยี่ยหานอยู่แบบนั้น
เพียงแต่อีกฝ่ายเป็นถึงฉินซีย่วน ลูกสาวรองประธานสภา เขาไม่กล้าใช้กลวิธีพิเศษ ไม่อย่างนั้นหากล่วงเกินตระกูลฉินเข้า เขาคงถึงจุดจบแน่
ในขณะที่ไม่อาจทำอะไรได้ นึกไม่ถึงเลยว่าฉินซีย่วนจะเป็นฝ่ายส่งคนมาติดต่อเขา
อินเหิงยิ้มน้อยๆ แวบหนึ่ง “หมาตัวนั้นไม่ใช่แค่ไม่เชื่อฟังนะครับ ดูเหมือนจะเป็นหมาที่ตาบอดด้วย มาทำให้โฉมงามอย่างคุณหนูฉินโกรธเอาซะได้”
ฉินซีย่วนเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง เพราะคำหวานของอีกฝ่ายทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย
ชัดเจนมาก ท่าทางประจบเอาใจของอินเหิงเพียงพอที่จะเติมเต็มจิตใจอันฟุ้งเฟ้อของเธอที่ถูกทำร้ายมาจากซือเยี่ยหานได้
นี่สิถึงจะเป็นท่าทางที่ผู้ชายสมควรปฏิบัติต่อเธอ…
“ได้ยินว่าคุณน้าอินมีความคิดจะยกตระกูลอินให้คุณงั้นเหรอคะ” ฉินซีย่วนถามอย่างไม่ยี่หระ
อินเหิงยิ้มเขินแล้วเอ่ยตอบว่า “คุณแม่วางแผนไว้แบบนี้จริงๆ ครับ แต่ว่า…”
ฉินซีย่วนอยากรู้ “แต่ว่าอะไรคะ”
อินเหิงเอ่ยด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างหม่นหมอง “แต่ว่าตอนนี้ซือเยี่ยหานกลับมาจากเมืองอวิ๋นแล้ว ถึงยังไงเขาก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของคุณแม่ ไม่ว่าผมจะทำดีสักแค่ไหน คนที่คุณแม่พอใจที่สุดก็ยังคงเป็นเขาเสมอ…”
ฉินซีย่วนแค่นเสียงเบาๆ “แบบนั้นแล้วยังไงคะ จะเป็นลูกแท้ๆ ไหม ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก!”
ดวงตาของอินเหิงส่องประกายนิดๆ “ความหมายของคุณหนูฉินคือ…”
ฉินซีย่วนเอ่ยอย่างไม่อนาทรร้อนใจ “งานเลี้ยงในวันมะรืนนี้ คุณไปร่วมงานกับฉันแล้วกัน”
อินเหิงฟังแล้วตะลึงไปแวบหนึ่ง “คุณหนูฉินพูดถึง…งานเลี้ยงเปิดการประชุมสมัชชา…”
ทุกปีก่อนที่จะเปิดการประชุมสมัชชาและหลังจากจบการประชุมสมัชชาแล้ว จะมีการจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ ผู้ที่เข้าร่วมคือตุลาการและสมาชิกระดับสูงทั้งหมดของสภาตุลาการทั้งหมด
ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉินซีย่วนจะต้องการให้เขาเป็นคู่ควงในงานเลี้ยงครั้งนี้ เป็นการให้เกียรติและให้ความสำคัญอย่างยิ่ง
ฉินซีย่วนเลิกคิ้ว “ทำไมเหรอคะ ไม่ยินดีงั้นเหรอ”
อินเหิงสะกดกลั้นความยินดีอย่างบ้าคลั่งในหัวใจ เอ่ยด้วยสีหน้าสุภาพและอ่อนโยน “จะเป็นไปได้ยังไงครับ ได้รับคำเชิญจากคุณหนูฉิน เป็นวาสนาของผมแล้ว”
ฉินซีย่วนจึงรู้สึกพอใจ ชูแก้วขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ฮ่า คุณชายอินเป็นคนฉลาดจริงๆ หมดแก้ว!”
อินเหิงตอบรับด้วยความยินดี “เชียร์ส!”
….
หลังจบมื้อค่ำ อินเหิงก็ขับรถไปส่งฉินซีย่วนที่ตระกูลฉินด้วยตัวเอง จากนั้นถึงได้ขับกลับไปที่บ้านตระกูลอิน
หลังจากถึงบ้านแล้ว อินเหิงก็ไปหาอินเยวี่ยหรงทันที
“คุณแม่ครับ!”
อินเยวี่ยหรงเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ดึกขนาดนี้แล้ว มีเรื่องอะไร”
อินเหิงเปิดปากพูด “คืนนี้…คุณหนูฉินนัดเจอผมครับ”