ตอนที่ 1093
บทที่ 2301 แย่งความโดดเด่น / บทที่ 2302 ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ
October 22, 2026
บทที่ 2301 แย่งความโดดเด่น
ความเย็นชาสูงศักดิ์อย่างหนึ่งแผ่ออกมาจากเนื้อในของหญิงสาว ราวกับทุกสรรพสิ่งถูกขวางกั้นอยู่นอกประตู ไม่มีสิ่งใดอยู่ในสายตาเลย
ความเยือกเย็นประเภทนี้ ความเย็นชานี้ไม่คล้ายว่าจะเป็นลักษณะนิสัย แต่ราวกับไม่มีคนไหนหรือสิ่งใดคู่ควรให้เธอชายตามอง…
แน่นอนว่ารัศมีแบบนี้ ชวนให้คนอึดอัดมากจริงๆ
แต่เนี่ยอู๋โยวจากเมืองอวิ๋นคนนั้น เธอเคยเจอมาก่อนแล้ว ไม่มีทางมีราศีแบบนี้ได้เลย…
….
“ซวยแล้ว! พี่เก้า! พี่รีบมองไปที่ประตูสิ นั่นไม่ใช่ซ้อเก้าหรอกเหรอ!” ในมุมหนึ่ง หลินเชวียมือไม้สั่น ไวน์แดงกระฉอกออกไปกว่าครึ่ง
จนถึงตอนนี้ ในที่สุดคืนนี้ซือเยี่ยหานก็มีท่าทางเหมือนมนุษย์บ้างแล้ว มองไปทางประตูทันที
อวี๋เซ่าอดีตรองผู้นำกลุ่มสหพันธ์วิทยายุทธ์ที่อยู่ด้านข้างพอได้ยินก็หันไปมองทางประตูเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เอ่อ…นั่น…นั่นคุณหนูเนี่ยเหรอ หลินเชวีย นายแน่ใจนะ”
ในความทรงจำ ไม่ว่าจะแบดเจอร์หรือว่าเนี่ยอู๋โยวต่างก็มีภาพลักษณ์เป็นนางมารร้าย จะสง่างามสูงส่งแบบนี้ได้ยังไง งดงามจนทำให้ผู้คนลุ่มหลงเคลือบเคลิ้ม ฉินซีย่วนสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองเทียนสุ่ยพออยู่ต่อหน้าหญิงสาวคนนี้แล้ว กลับถูกกลบมิดจนไร้ตัวตนไปทันที
อีกอย่าง หน้าตาและการแต่งตัวนี้เป็นเรื่องรอง ที่สำคัญคือรัศมีความห่างเหินแยกตัวแบบนั้น แค่ยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีแสดงสีหน้าหรือภาษากายใดๆ ก็มีความดูแคลนต่อทุกสรรพสิ่งอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากในกระดูกแล้ว
ถ้าประธานสภาตุลาการแห่งสิบสองเขตของรัฐอิสระมีออร่าแบบนี้ เขาก็พอจะเข้าใจได้ แต่ว่า…เนี่ยอู๋โยวน่ะเหรอ
“เหลวไหล! ฉันมั่นใจ…เอ่อ…น่าจะใช่นะ” หลินเชวียมองหน้าตาอันเฉิดฉายเลิศล้ำและบุคลิกเยือกเย็นของหญิงสาว จู่ๆก็ค่อนข้างไม่แน่ใจขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ในเวลานี้ สายตาของหญิงสาวกวาดมองมาทางพวกเขา สายตาของหลินเชวียบังเอิญสบเข้ากับหญิงสาวพอดี
แต่ในแววตาของหญิงสาวไม่มีเขาอยู่เลย ราวกับหลินเชวียเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง ไม่สิ ถึงขั้นที่ไม่นับเป็นคนด้วยซ้ำ เสมือนเป็นอากาศธาตุ
หลินเชวียมึนงงอยู่บ้าง เธอไม่รู้จักตัวเองงั้นเหรอ
“บัดซบ! หมายความว่ายัง เธอเป็นใครกัน มองเมินฉันแบบนี้เลยเหรอ” หลินเชวียเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน โมโหคนเหลือเกิน!
ซือเยี่ยหานที่อยู่ข้างๆ มุ่นคิ้วนิดๆ เพราะเมื่อครู่สายตาของหญิงสาวคนนี้ก็สบเข้ากับเขาแวบหนึ่งเช่นกัน แต่นั่นเป็นแววตาของคนแปลกหน้าอย่างสมบูรณ์
หวันหวั่นเหรอ
เมื่อคืนเขาเพิ่งโทรคุยกับหวันหวั่น เธอยังอยู่ที่เมืองอวิ๋น เป็นไปไม่ได้ที่จะมาปรากฏตัวที่นี่ในช่วงเวลาสั้นๆ
ยิ่งไปกว่านั้นคือเธอก็รับปากกับตัวเองแล้ว ว่าจะไม่มาที่เมืองเทียนสุ่ยแน่นอน
และเขาไม่เคยเห็นหวันหวั่นมีบุคลิกและท่าทางแปลกหน้าแบบนี้เลย…เหมือนจะเป็นคนละคน
อินเยวี่ยหรงไม่ได้แสดงท่าทางฉุนเฉียวออกมา แต่กลับเป็นฉินซีย่วนที่เกลียดชังเยี่ยหวันหวั่นเข้ากระดูกอยู่ก่อนแล้ว และวันนี้เธอยังมาแย่งความโดดเด่นจากตัวเองไปอีก เธอจะทนอยู่ได้ยังไง
สาวใช้รีบเอ่ยปลอบ “คุณหนูใหญ่คะ คุณหนูอย่าโกรธไปเลยนะคะ ก็แค่นังจิ้งจอกจอมยั่วตัวหนึ่ง จะมาเทียบกับคุณหนูได้ยังไง ดิฉันจะส่งคนไปไล่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ! ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะกล้ามางานเลี้ยงแบบนี้ในวันนี้ หาเรื่องขายขี้หน้าใส่ตัว!”
พอฉินซีย่วนได้ฟังก็ยกมุมปากขึ้นนิดๆ ก่อตัวเป็นรอยยิ้มประหลาด “หรือว่าหมาจรแมวป่าสักตัว ก็มีดีพอมาทำให้ฉันใส่ใจได้รึไง”
“คุณหนูใหญ่พูดถูกแล้วค่ะ กับอีแค่หมาแมวแบบนี้ ทำให้ระดับของงานนี้ตกต่ำลงไปหน่อย”
จากนั้น สาวใช้ก็เดินวางมาดไปทางเยี่ยหวันหวั่น
“เธอ” สาวใช้ขวางอยู่ด้านข้างของหญิงสาว พลางเหลือบมองหญิงสาวอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง “คุณหนูรองตระกูลเนี่ยแห่งเมืองอวิ๋นสินะ”
หญิงสาวไม่เปล่งเสียง ทำราวกับมองไม่เห็นสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ เลย
—————————————————————————————
บทที่ 2302 ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ
“คุณหนูเนี่ย ขออภัยด้วย ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คนฐานะอย่างเธอจะเข้ามาตามอำเภอใจได้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะรู้ดีนะว่าคนฐานะแบบไหนถึงจะสามารถเข้ามาร่วมงานเลี้ยงนี้ได้”
หญิงสาวยืนอยู่ที่เดิม ทำเหมือนสาวใช้เป็นอากาศธาตุอย่างสมบูรณ์ ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเลย
สาวใช้เอ่ยด้วยใบหน้าเคร่งตึง “คุณหนูเนี่ย ฉันรู้ว่าเธอคือคุณหนูรองของตระกูลเนี่ยแห่งเมืองอวิ๋น แต่ว่า ที่นี่ของพวกเราไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นงานเลี้ยงระดับสูงเป็นการภายในของสภาตุลาการ ห้ามคนทั่วไปเข้ามาเด็ดขาด!
ถ้าเธออยากมาตามหาคน ก็ช่วยรออยู่ด้านนอกให้จบงานเลี้ยงก่อนเถอะ! ถ้ารบกวนคนใหญ่คนโตทุกท่านเข้า เกรงว่าตระกูลเนี่ยของเธอทั้งตระกูลคงจะรับผิดชอบไม่ไหวนะ!”