ตอนที่ 1095
บทที่ 2305 เธอขวางทางอยู่ / บทที่ 2306 เก็บสายตาที่มองตุลาการซือหน่อย
October 22, 2026
บทที่ 2305 เธอขวางทางอยู่
“อวิ๋นโม่ ยังไม่ขึ้นมาอีก”
จากนั้น อี้หลิงจวินก็มองไปที่เด็กสาวที่ยืนอยู่กลางงาน พร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ค่ะพ่อ”
หญิงสาวเดินเข้าไปหาอี้หลิงจวินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ราวกับรอบข้างไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย
ในเวลานี้เอง สายตาของทุกคน มองไปยังร่างของหญิงสาวที่ดูสูงศักดิ์ หมิ่นหยามสรรพสิ่งคนนั้นทันที
ความเยือกเย็นและหมิ่นแคลนที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก รัศมีห่างเหินไม่ชิดเชื้อ เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าอันงดงามดึงดูดดวงนั้นของหญิงสาวแล้ว ดูศักดิ์สิทธิ์จนไม่อาจล่วงเกินได้ เงียบงันไร้สุ่มเสียง ทว่ากีดกันทุกสิ่งไว้รอบนอก
“เธอ…?!”
สายตาของฉินซีย่วนมองไปที่ร่างของหญิงสาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ผู้หญิงคนนี้…เธอไม่ใช่เนี่ยอู๋โยวจากตระกูลเนี่ยแห่งเมืองอวิ๋นหรอกเหรอ ทำไมถึงกลายเป็นลูกสาวของประธานอี้ไปได้ล่ะ?!
ไม่ถูกสิ!
เมื่อกี้ประธานอี้เรียกเธอว่ายังไงนะ…
อวิ๋นโม่!
อีกอย่างคือถูกประธานอี้ส่งตัวไปอยู่ที่เมืองนอกตั้งแต่เด็ก จะเป็นเนี่ยอู๋โยวไปได้ยังไง
แต่ว่า หน้าตาแบบนั้น มันเรื่องอะไรกันแน่
สาวใช้ที่อยู่ด้านข้าง ทึ่มทื่ออยู่ที่เดิมไปนานแล้ว เมื่อเห็นหญิงสาวเดินไปทางเวทีหลักทีละก้าวๆ ใบหน้าก็พลันฉายแววหวาดหวั่น
ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่เนี่ยอู๋โยว...แต่เป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของประธานอี้ อี้อวิ๋นโม่!
“หลีก”
หญิงสาวเหลือบมองฉินซีย่วนที่ขวางทางอยู่แวบหนึ่ง ในดวงตาฉายแววรังเกียจอันเข้มข้น ใบหน้ายังคงเยียบเย็นเข้าไปถึงกระดูก พูดเพียงคำเดียว แต่ราวกับทำให้คนจมอยู่ในถังน้ำแข็ง
ฉินซีย่วนยังเรียกสติกลับมาไม่ได้ ตะลึงงันอย่างเห็นได้ชัด
“เธอ ขวางทางอยู่” หญิงสาวเอ่ยอย่างเย็นชา
ด้วยสุ้มเสียงที่ชัดเจนจนแทบไร้ข้อกังขาและรัศมีที่คนทั่วไปไม่อาจจะเข้าใจได้ ฉินซีย่วนจึงหลีกทางให้หญิงสาวตามสัญชาตญาณ
….
“เวรแล้ว เป็นไปไม่ได้น่า เธอไม่ใช่เนี่ยอู๋โยวเหรอ?!” หลินเชวียจ้องมองหญิงสาวที่เย็นชาราวกับขั้วโลกใต้ทั้งทวีป และอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกตะลึง
“พี่เก้า มันเรื่องอะไรกันแน่ เธอไม่ใช่ซ้อเก้าหรอกเหรอ เป็นไปไม่ได้ หน้าเหมือนกันเกินไปแล้ว…ไม่ๆๆ ไม่ถูกสิ ซ้อเก้าจะมีออร่าน่าเกรงขามแบบนี้ได้ยังไง บุคลิกกิริยาแบบนี้ ถึงขั้นที่ว่าสายตาก็น่าขนลุกเกินไป แววตาเธอตอนที่มองฉินซีย่วนเมื่อกี้ ไม่ได้เห็นฉินซีย่วนเป็นมนุษย์คนหนึ่งเลยด้วยซ้ำ ไม่เหมือนซ้อเก้าเลยจริงๆ!” หลินเชวียพึมพำ
“ไม่ใช่แค่การมองฉินซีย่วนนะ ฉันยังรู้สึกว่า นอกจากประธานอี้แล้ว เธอไม่เห็นทุกคนในที่นี้เป็นคนเลย...นี่ก็เย่อหยิ่งจองหองเกินไปแล้ว!” อวี๋เซ่าขมวดคิ้วแน่น
เขาโตมาจนปานนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นหญิงสาวคนไหนไม่เห็นใครในสายตาแบบนี้มาก่อนเลย มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนที่จะอยู่ด้วยได้ง่ายๆ แน่นอน
“เวรเอ้ย นั่นเป็นความรู้สึกเหนือชั้นกว่าอย่างหนึ่งที่แผ่ออกมาจากในกระดูกใช่ไหม อำนาจแบบนั้น คล้ายพี่เก้ามากเลย…ไม่ถูกสิ มากกว่าพี่เก้าเป็นร้อยเท่า ไม่ พันเท่าเลย!” หลินเชวียกล่าว
พี่เก้าเป็นประเภทคมในฝัก ส่วนผู้หญิงคนนั้นไม่ปกปิดไว้เลยสักนิด
ขณะที่พูด ซือเยี่ยหานก็เหลือบมองหลินเชวียอย่างเฉยเมยแวบหนึ่ง
“พี่เก้า ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันจะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นน่ะเกินไปมากเลย…” หลินเชวียอธิบายทันที
เวลานี้ อินเยวี่ยหรงจ้องมองหญิงที่ค่อยๆ ก้าวไปอยู่ข้างกายอี้หลิงจวิน ดวงตาฉายแววคลางแคลงอยู่บ้าง
ตอนอยู่ที่เมืองอวิ๋น เธอเคยเจอกับเนี่ยอู๋โยวตัวเป็นๆ
เนี่ยอู๋โยวสวยมากจริงๆ แต่ไม่ได้แสดงความงดงามออกมาอย่างเต็มที่ แต่หญิงสาวคนนี้กลับต่างกันออกไป แสดงความงดงามของตัวเองออกมาอย่างท่วมท้น
อีกอย่าง เนี่ยอู๋โยวไม่มีรัศมีอำนาจใดๆ ให้พูดถึงเลย แต่อำนาจที่แผ่ออกมาจากเธอคนนี้ เป็นความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากในกระดูก ราวกับมีมาตั้งแต่เกิด ถูกลิขิตแล้วว่าจะได้กลายเป็นผู้นำที่สูงส่ง โดยเฉพาะสายตาที่เธอใช้มองผู้คน นั่นเป็นความเย็นชาที่ซึมลึกเข้าไปถึงในกระดูก ไม่เหมือนกับเป็นการเสแสร้งเลย
—————————————————————————————