ตอนที่ 1107
บทที่ 2329 รสชาติอาหารหมาที่คุ้นเคยแบบนี้ / บทที่ 2330 อาศัยบารมีพ่อ ใครบ้างทำไม่เป็น
October 22, 2026
บทที่ 2329 รสชาติอาหารหมาที่คุ้นเคยแบบนี้
ณ ทางเข้า
ถึงแม้เมดูซ่าจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว ก็ยังมีสีหน้าหมดคำพูดอยู่ดี เผยไต๋ออกมาแบบนี้แล้ว ทำได้แค่กลับไปก่อนเท่านั้น
ส่วนหลินเชวียและอวี๋เซ่า…
ลมราตรีพัดโชย มองเห็นอี้อวิ๋นโม่และซือเยี่ยหานเดินเข้าไปในวิลล่าด้วยกัน ทั้งสองยืนทึ่มอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้นสองชิ้น
อวี๋เซ่าพูดจาตะกุกตะกัก “ทะ…ทำยังไงดี...”
หลินเชวียจนปัญญาแล้ว “ไม่ใช่ว่านายอยากให้พี่เก้าใช้แผนชายงามมาตลอดหรอกเหรอ แบบนี้ยังไม่สมใจนายอีกรึไง!”
อวี๋เซ่าเอ่ยแก้ตัว “แต่ฉันไม่เคยบอกให้ท่านตุลาการไป…นอน…นอน…”
หลินเชวียทนฟังต่อไม่ไหว ช่วยพูดจบประโยคให้ “นอนด้วย!”
อวี๋เซ่าไล่ตามไปด้วยความกระวนกระวาย “…ไม่ได้ ต้องขวางท่านตุลาการไว้!”
หลินเชวียรีบคว้าตัวเขาไว้ “กลับมา! ทำไมนายถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้! นายยังมองไม่ออกรึไง”
อวี๋เซ่างุนงง “มองอะไรออกล่ะ”
หลินเชวียบ่นอุบ “อี้อวิ๋นโม่คนนั้น ก็คือเนี่ยอู๋โยว!”
อวี๋เซ่าตกตะลึง “นายว่ายังไงนะ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง”
หลินเชวียตบบ่าอวี๋เซ่า แล้วเอ่ยด้วยสุ้มเสียงที่มั่นใจ “ฉันก็รู้สึกเหมือนกันว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เชื่อฉันเถอะ รสชาติอาหารหมาที่คุ้นเคยแบบนี้ ต่อให้ฉันหลับตาอยู่ก็ไม่มีทางจำผิด!”
อวี๋เซ่าเงียบไปแล้ว
….
ในห้องนอน
เยี่ยหวันหวั่นนั่งฟึดฟัดอยู่บนเตียง
ซือเยี่ยหานปลดกระดุมเสื้อ พลางโน้มตัวลงไปลูบหัวหญิงสาว “รอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
ไวน์แดงเต็มแก้วที่เยี่ยหวันหวั่นสาดออกไปก่อนหน้านี้ ไม่ได้เปื้อนแค่เสื้อนอก แต่เสื้อเชิ้ตด้านในก็เปื้อนไม่น้อยเลย
ซือเยี่ยหานเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างไม่รีบไม่ร้อน ผ่อนคลายสบายใจ
แต่กลับช้าเกินไป
เยี่ยหวันหวั่นนั่งอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่มีความอดทนแล้ว
ซือเยี่ยหานสังเกตเห็นท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของหญิงสาวได้ จึงจดกระดุมไว้เพียงครึ่งเดียวก็ไม่ทำต่อแล้ว ทำเพียงเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวเลย “ยังโกรธอยู่เหรอ”
พอเห็นว่าในที่สุดซือเยี่ยหานก็ไม่วุ่นวายกับเสื้อผ้าชุดนั้นต่อแล้ว สีหน้าของเยี่ยหวันหวั่นถึงได้ดีขึ้นมาเล็กน้อย จึงพลันออกแรง ทับคนไว้บนเตียงซะเลย “คุณมองฉันออกตั้งแต่เมื่อไหร่”
ซือเยี่ยหานตอบสั้นๆ “เมื่อกี้”
เยี่ยหวันหวั่นหรี่สองตาลง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ “จริงเหรอ”
ซือเยี่ยหานได้แต่เปลี่ยนคำพูดไป “ตอนที่เธอชวนฉันไปเต้นรำ”
เยี่ยหวันหวั่นหงุดหงิดแล้ว “พูดความจริงมา!”
ซือเยี่ยหานยกมุมปากขึ้นนิดๆ “ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอ”
เยี่ยหวันหวั่นตะลึงงัน
แบบนี้ไม่สมเหตุสมผลเลย! มองเธอออกง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ
“ถ้างั้นทำไมคุณเอาแต่ปฏิเสธฉันอยู่ตลอด” เยี่ยหวันหวั่นถลึงตาใส่เขา
ซือเยี่ยหานตอบไปตามตรง “ฉันแค่ให้ความร่วมมือกับเธอ”
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งไปอีกครั้ง เถียงไม่ได้เลย
ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองเป็นราชา ผลลัพธ์คือเธอเป็นราชาจริงๆ แต่ซือเยี่ยหานเขาเป็นเทพเจ้า เขาเป็น GM!
ซือเยี่ยหานใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวของหญิงสาวไว้ แล้วเอ่ยเรียบๆ “เธอไม่ต้องกลับไปที่โรงแรมเหรอ”
พอพูดถึงโรงแรมก็นึกถึงหนุ่มที่เปลือยอยู่บนเตียงขึ้นมา…
ความโกรธของเยี่ยหวันหวั่นอ่อนลงทันที “ฉันจะกลับไปที่โรงแรมทำไม แน่นอนว่าไม่กลับไปอยู่แล้ว! เรื่องคืนนี้ฉันไม่รู้ด้วยจริงๆ นะ ตุลาการสวี่คนนั้นไม่รู้ว่าทำไมถึงส่งเขาเข้ามาให้! ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ! อีกอย่างทางฉันน่ะยังไงก็มีแค่คนเดียว แต่ทางคุณน่ะมีสาวสวยส่งมาให้ทุกคืนเลยนี่!”
ซือเยี่ยหานตอบไปตามตรง “เรื่องของแม่ฉันฉันควรจะขอโทษเธอด้วย แค่ห่วงว่าเธอจะโกรธ เพราะงั้นฉันถึงไม่อยากให้เธอมาที่เมืองเทียนสุ่ย มาย่ำน้ำครำแอ่งนี้”
พอได้ฟังคำพูดของซือเยี่ยหาน เธอยังจะโกรธได้ซะที่ไหน รู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที