บทที่ 233

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 233 ระวังจะอ้วนเป็นลูกบอล / บทที่ 234 ตีคนไม่ตีที่หน้า บทที่ 233 ระวังจะอ้วนเป็นลูกบอล / บทที่ 234 ตีคนไม่ตีที่หน้า โดย Ink Stone_Romance บทที่ 233 ระวังจะอ้วนเป็นลูกบอล

สุดท้าย สวี่อี้เดินน้ำตาไหลพรากออกจากห้อง

ปล่อยให้เขาทำตัวเป็นวัวสันหลังหวะอยู่ตรงนั้น ลำบากใจทั้งสองด้าน อึดอัดแทบตาย ผลคือนายท่านกลับบอกให้เขา “จับตาดูให้ดี” ?!

แม้จะเกี่ยวพันไปถึงคุณหนูรั่วซี นายท่านกลับไม่มีทีท่าว่าโกรธเยี่ยหวันหวั่นสักนิด

เขาพลาดเกินไปจริงๆ

ลืมไปได้อย่างไรว่าตอนนี้นายท่านกำลังทยานไปในหนทางแห่งทรราชนะ!

…

หลังจากนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็เข้าสู่วันคืนอันมืดมนของนรกแห่งการเตรียมตัวสอบเข้า

ตั้งแต่ซือเยี่ยหานไปที่โรงเรียนครั้งนั้นเป็นต้นมา ป่าดอกท้อพันลี้ก็ไม่มีหญ้าขึ้นสักต้น บวกกับบรรยากาศเคร่งเครียดเพราะการสอบที่ใกล้เข้ามา ช่วงนี้วันเวลาที่โรงเรียนของเธอจึงสงบสุขมาก

ส่วนเฉิงเสวี่ยที่เดิมทีเป็นปฏิปักษ์กับเธอมาตลอดเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน วันที่เธอกลับมาที่โรงเรียน ก็สาดน้ำยาล้างเครื่องสำอางใส่หน้าตัวเอง จากนั้นก็ขอโทษเธอต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งห้อง

ไม่เพียงไม่เป็นศัตรูกับเธอแล้ว ยังห่วงใยเอาใจใส่ ดูแลรอบด้าน ยกตัวอย่างเปรียบเทียบแบบไม่เหมาะสมคือ กตัญญูราวกับเห็นเธอเป็นแม่แท้ๆ อีกทั้งทุกครั้งที่เฉินเมิ่งฉีมาหาเธอ ก็ล้วนถูกเฉิงเสวี่ยเล่นงานกลับไปทุกครั้ง

พลังการป้องปรามของปีศาจร้าย ไม่อาจปิดไว้ได้…

เธอรู้ดีว่าเฉิงเสวี่ยกำลังกังวลเรื่องอะไร แต่ว่าเธอไม่ใช่เด็กเสียหน่อย เดิมทีก็ไม่ใช่คนขี้ฟ้องอยู่แล้ว กินขนมที่เฉิงเสวี่ยเปลี่ยนรูปแบบส่งมาให้ทั้งเดือน ความโกรธเคืองทั้งหมดก็หายไปแล้ว

ปกติเวลาอยู่ที่บ้าน ซือเยี่ยหานไม่อนุญาตให้เธอกินขนมมากเกินไป ตัวเธอเองก็จนเสียเหรียญกระทบกันส่งเสียงเกร๊งๆ ซือเยี่ยหานเตรียมเสื้อผ้า เครื่องสำอาง กระเป๋าไว้ให้เธอเต็มห้อง แต่ไม่มีทางให้เงินเธอ หากเธอต้องการอะไร ทำได้แค่ให้สวี่อี้ไปซื้อมาให้ สวี่อี้ไม่มีทางซื้อขนมให้เธออยู่แล้ว น่าเจ็บปวดจริงๆ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้อีกอาทิตย์เดียวก็จะถึงวันสอบแล้ว

ก่อนปิดเทอม หัวหน้าห้องได้แจกแบบฟอร์มสมัครสอบเข้าวิทยาลัย ให้ทุกคนกลับไปปรึกษากับที่บ้าน

เยี่ยหวันหวั่นไปรอสวี่อี้มารับที่เดิมเหมือนอย่างเคย ผลคือซือเซี่ยก็ตามมาด้วย

ใบหน้าเยี่ยหวันหวั่นเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “นายตามฉันมาทำไม?”

แม้ว่าช่วงนี้เจ้าบ้านี่นับว่าสงบเสงี่ยม แต่เธอจะประมาทไม่ได้

ซือเซี่ยตามอยู่ข้างหลังอย่างไม่เร่งร้อน “ฉันติดรถไปด้วยไม่ได้หรือไง?”

พอขึ้นรถ พบว่าที่นั่งเบาะหลังมีซือเยี่ยหานอยู่ด้วย เดาว่าวันนี้คงเลิกงานเร็ว สวี่อี้เลยไปรับเขาก่อน ค่อยมารับตัวเอง

เยี่ยหวันหวั่นขึ้นไปนั่ง จากนั้นอธิบายว่า “เซี่ยเซี่ยขอติดรถไปด้วย!”

พูดจบก็หันไปพูดกับซือเซี่ยทันที “นายไปนั่งข้างหน้า ข้างหลังเบียด”

ซือเซี่ยมองห้องโดยสารด้านหลังที่กว้างขวางพอที่จะจัดประชุมเล็กๆ ได้เลยอย่างหมดคำพูด ส่งเสียงฮึ “ใครอยากนั่งข้างหลังกัน!”

หลังจากเยี่ยหวันหวั่นขึ้นรถ ซือเยี่ยหานส่งกล่องให้เธอกล่องหนึ่ง ด้านในมีเค้กสตอเบอรี่ตกแต่งอย่างสวยงามปราณีตอยู่ชิ้นหนึ่ง

แม้ซือเยี่ยหานจะห้ามเธอกินขนม แต่นานๆ ครั้งก็ยังเตรียมของหวานปลอบใจเธอบ้าง

เยี่ยหวันหวั่นเห็นแล้วดวงตาเป็นประกายทันที รับมาอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย เตรียมที่จะเปิดออก “ให้ฉันเหรอ? ขอบคุณค่ะ!”

ตอนอยู่ที่โรงเรียน ซือเซี่ยเห็นเธอกินไม่หยุดมากับตา คาดไม่ถึงว่าตอนนี้กำลังจะเริ่มกินอีกแล้ว ใบหน้าพลันงอง้ำ “กินกินกิน! ระวังจะอ้วนเป็นลูกบอล!”

เยี่ยหวันหวั่นกรอกตามองบน “อ้วนแล้วทำไม? นายคิดว่าอาของนายจะมองแต่รูปลักษ์ภายนอกเหมือนนายงั้นเหรอ? ต่อให้ฉันอ้วนกว่านี้เขาก็ไม่รังเกียจฉันหรอก!”

ถูกเอาไปเทียบกับซือเยี่ยหานอีกแล้ว เส้นเอ็นบนหน้าผากของซือเซี่ยกระตุกอย่างบ้าคลั่ง อดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว พลันหัวเราะอย่างเย็นชา “เยี่ยหวันหวั่น เธอหลงคิดว่าตัวเองเป็นอาสะใภ้ฉันจริงๆ แล้วสินะ? คนทั้งตระกูลซือ คนทั้งวงการ ใครๆ ก็รู้ว่าอาสะใภ้เก้าของฉันคือฉินรั่วซี!”

……………………………………………..