ตอนที่ 1122
บทที่ 2359 เธอพูดจามีเหตุผลมาก / บทที่ 2360 สมองนายมีปัญหาเหรอ
October 22, 2026
บทที่ 2359 เธอพูดจามีเหตุผลมาก
“สมบัติเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นผงะไปแวบหนึ่ง “สมบัติอะไร สมบัติที่ไหน ฉันไม่มีสมบัตินะ”
“ยังจะทำไขสืออีก ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ ของเธอ จะปกปิดฉันได้งั้นเหรอ อย่ามัวพูดไร้สาระ เอาออกมาซะ” อี้หลิงจวินเอ่ย
“เอ่อ…งั้นคุณใบ้ให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่เข้าใจจริงๆ” เยี่ยหวันหวั่นรีบพูด
“ใบ้เหรอ” อี้หลิงจวินยิ้มนิดๆ “ปัง! ปัง! ปัง!”
เยี่ยหวันหวั่นยังงงอยู่ดี
“เอาละ เธอก็น่าจะเข้าใจเสียงปังๆ นะ” อี้หลิงจวินเอ่ย
เยี่ยหวันหวั่นนึกอยู่ในใจ
เฒ่าประหลาดคนนี้รู้ได้ยังไง เขาจะรู้มากเกินไปหน่อยแล้วรึเปล่า
“ยังไม่เอาออกมาอีก รอให้ฉันช่วยเธอหยิบรึไง” อี้หลิงจวินปรายตามองเยี่ยหวันหวั่น
เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง สุดท้ายด้วยความหมดหนทาง จึงล้วงปืนพกกระบอกหนึ่งออกมาจากอก แล้ววางลงบนโต๊ะเบาๆ
ในเวลานี้ อี้หลิงจวินจ้องปืนพกที่อยู่บนโต๊ะ มองไปมองมา พิจารณาอยู่พักใหญ่ แล้วจึงหัวเราะเสียงเย็นพลางกล่าวว่า “น่าสนใจจริงๆ…ใช้ได้นี่ ใจกล้ามาก เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าที่รัฐอิสระการใช้อาวุธปืนเป็นเรื่องต้องห้าม แบบนี้ถือเป็นความผิดร้ายแรง เธอยังจะกล้าทำอีกงั้นเหรอ”
เยี่ยหวันหวั่นยิ้มประจบ “คุณพ่อขา คุณดูสิ รัฐอิสระอันตรายขนาดนี้…ฉันพกสิ่งนี้ไว้ เพื่อป้องกันตัวไม่ใช่รึไง อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ใช้เลยนะ”
ตอนซือเซี่ยเปิดฉากปฏิวัติขึ้นที่เมืองอวิ๋นครั้งก่อน ตัวเองฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นไม่ได้สังเกตฉกปืนพกกระบอกนี้มา หลังจากมาถึงเมืองเทียนสุ่ย ตัวเองถึงได้เอาออกมาใช้ป้องกันตัว
“คุณพ่อขา คุณคิดดูนะ ฉันคืออี้อวิ๋นโม่ อี้อวิ๋นโม่ไปใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศตั้งหลายปี ดังนั้นเลยมีใบอนุญาตพกพาอาวุธปืน…” เยี่ยหวันหวั่นพูดต่อไป
“เธอกำลังตะล่อมฉันอยู่งั้นเหรอ ที่นี่ใช่ต่างประเทศรึไง” อี้หลิงจวินย้อนถาม
“อี้อวิ๋นโม่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้ไม่นาน ไม่เข้าใจกฎระเบียบของรัฐอิสระ นั่นไม่ใช่เรื่องที่พอจะเข้าใจได้หรอกเหรอ อย่างที่กล่าวกันว่าผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด” เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะแหะๆ
“เธอพูดจามีเหตุผลมาก” อี้หลิงจวินพยักหน้า จากนั้นก็หยิบปืนบนโต๊ะขึ้นมา “แต่ต้องถูกริบอยู่ดี”
“บัดซบ!” เยี่ยหวันหวั่นถลึงตาใส่อี้หลิงจวินอย่างโมโหมาก นี่เป็นสมบัติช่วยชีวิตของตัวเองเชียวนะ!
“ทำไม ไม่พอใจรึไง” อี้หลิงจวินยิ้มเยาะ
“ฮึ่มๆๆ ถือว่าคุณเหี้ยมโหดแล้ว ไม่ส่งคนมาคุ้มกันฉัน แถมยังยึดสมบัติฉันไปอีก ถือว่าคุณเหี้ยมมาก! ฮึ!” เยี่ยหวันหวั่นหันหลังเตรียมจากไป
“กลับมาหาฉัน” อี้หลิงจวินเรียก
“ยังมีอะไรล่ะ คุณพ่อ!” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยด้วยความหงุดหงิด
อี้หลิงจวินกวาดสายตามองไปรอบๆ แวบหนึ่ง หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีคน ถึงได้เอ่ยกับเยี่ยหวันหวั่นอย่างมีลับลมคมนัย “มานี่ เข้ามาใกล้ๆ สิ”
จากนั้นเยี่ยหวันหวั่นจึงเดินเข้าไปหาอี้หลิงจวิน
มองเห็นอี้หลิงจวินลากลิ้นชักโต๊ะออกมา
เยี่ยหวันหวั่นตะลึงงันอยู่ที่เดิม
แม่เจ้าโว้ย…
ในลิ้นชักเต็มไปด้วย…สมบัติ!
“หึหึ…อันเมื่อกี้ของเธอจะไปสนุกอะไร กระจอกเกินไปแล้ว ยิงได้แค่ไม่กี่นัด ถ้ายิงไม่โดนขึ้นมา แบบนั้นจะไม่ทำให้ตัวเองซวยหรอกเหรอ อีกอย่าง กระบอกนั้นของเธอระยะยิงไม่ได้เรื่อง เสียงดังเกินไปด้วย จะโดนจับได้ง่ายๆ!”
พออี้หลิงจวินพูดจบ ก็หยิบกระบอกหนึ่งออกมาจากลิ้นชักแล้วยื่นให้เยี่ยหวันหวั่น “ดูกระบอกนี้สิ ระยะยิงไกล เสียงเบา เปลี่ยนกระสุนเร็ว และที่สำคัญที่สุด…”
อี้หลิงจวินหยิบตัวเก็บเสียงสีดำออกมา “ถ้าใส่ของเล่นชิ้นนี้เข้าไป แบบนั้นจะสามารถฆ่าคนได้อย่างไร้สุ้มเสียงขนานแท้เลย ยอดไปเลยใช่ไหม!”
เยี่ยหวันหวั่นยังคงอึ้งอยู่
นี่…นี่คือเฮ่อเหลียนเจวี๋ยที่เธอรู้จัก ไม่…ไม่ผิดแน่…
เยี่ยหวันหวั่นไม่คาดคิดเลยว่า อี้หลิงจวินที่มีฐานะเป็นถึงประธานสภาตุลาการ จะมีสมบัติอยู่มากมายขนาดนี้…ตัวเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนไม่เคารพกฎระเบียบดั้งเดิมมากที่สุด!
—————————————————————————————
บทที่ 2360 สมองนายมีปัญหาเหรอ
“มาๆๆ ฉันจะเพิ่มกระสุนให้เธออีกนิดแล้วกัน…แบบนี้มีค่าเท่ากองทัพนับพันรึยังล่ะ” อี้หลิงจวินหัวเราะเบาๆ
เยี่ยหวันหวั่นรับสมบัติมาแบบเงียบๆ