ตอนที่ 1133
บทที่ 2381 นี่เล่นอะไรกันอยู่ / บทที่ 2382 เด็กคนนั้นล่ะ
October 22, 2026
บทที่ 2381 นี่เล่นอะไรกันอยู่
ดวงตาของอินเยวี่ยหรงแฝงแววยะเยือกไว้เล็กน้อย แล้วเอ่ยต่อไปว่า “ประธานสภาคะ ในฐานะที่ฉันเป็นหนึ่งในตุลาการ ปฏิบัติตามกฎข้อบังคับทุกอย่างของสภาตุลาการอย่างเคร่งครัด ถ้าอินเหิงทำผิด ฉันจะลงโทษโดยไม่ผ่อนปรน แต่ตอนนี้ เห็นกันชัดเจนแล้วว่าเป็นเพียงเรื่องในตระกูลอินของฉัน ท่านประธานว่าไหมคะ”
ไม่ว่าตำแหน่งของตัวเขาอี้หลิงจวินจะสูงส่งแค่ไหน ก็เข้าไปยุ่งเรื่องในครอบครัวชาวบ้านไม่ได้
“นี่…” ตอนนี้ อี้หลิงจวินปวดหัวอยู่บ้างจริงๆ อินเยวี่ยหรงคนนี้ จัดการได้ยากมาก ต่อให้เป็นเขาเอง ก็ไม่อยากโต้เถียงกับเธอแม้แต่น้อย
เยี่ยหวันหวั่นข่มโทสะเอาไว้ “ตุลาการอิน ถ้าคุณไม่พอใจอะไร ก็พุ่งเป้ามาที่ฉันได้เลย อย่ายุ่งกับเด็ก”
อินเยวี่ยหรงมองเยี่ยหวันหวั่น แล้วยกยิ้มแวบหนึ่ง “คุณหนูเนี่ยช่างมีความสามารถจริงๆ แม้แต่ฉันก็ถูกหลอกด้วย ไม่แปลกเลยที่เจ้าเก้าจะทุ่มกายถวายใจเพื่อเธอ แต่คุณหนูเนี่ยไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันบอกแล้วไง ฉันเป็นย่าของถังถัง ย่าอย่างฉันรับหลานมาอยู่ด้วยสักสองสามวัน คงไม่มีปัญหาใช่ไหม”
“คุณ…” เยี่ยหวันหวั่นนึกถึงซือเยี่ยหาน จึงไม่ได้เอ่ยถ้อยคำระคายหูบางอย่างออกมา
เวลานี้ ซือเยี่ยหานเหลือบมองอินเหิงที่ร้องโอดโอยอยู่แวบหนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยกับหลินเชวีย “หลินเชวีย พาคุณชายอินกลับไป”
“ได้เลยพี่เก้า!” หลินเชวียเรียกคนสองสามคนมามัดอินเหิงอย่างแน่นหนา แล้วลากไปทางด้านหลัง
จากนั้น ซือเยี่ยหานก็เอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ผมกับอินเหิงเป็นพี่น้องกัน เชิญเขาไปเป็นแขกที่บ้านผมสักสองสามวัน คิดว่าตุลาการอินคงไม่ถือสา”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไปเล็กน้อย
อี้หลิงจวินหมดคำพูดกับแม่ลูกคู่นี้อย่างยิ่ง…
คุณใช้ลูกผมมาข่มขู่ผม ผมก็จะใช้ลูกชายบุญธรรมของคุณมาขู่คุณ…นี่เล่นอะไรกันอยู่!
เมื่อเห็นซือเยี่ยหานใช้อินเหิงมาข่มขู่ตัวเอง แววตาของอินเยวี่ยหรงก็ดำมืดลงในทันใด แต่กลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว หัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยตอบ “เชิญเลย”
สีหน้าของซือเยี่ยหานครึ้มลงเล็กน้อย คงเป็นเพราะคาดไม่ถึงว่าอินเยวี่ยหรงจะตอบกลับมาแบบนี้
อินเหิงฟังแล้วก็ตื่นตระหนกเช่นกัน ไม่คิดว่าอินเยวี่ยหรงจะไม่แยแสตัวเองแบบนี้ จึงตะโกนขึ้นมาด้วยความลนลานทันที “คุณแม่! ไม่เอานะครับ!”
เขาจะตกอยู่ในเงื้อมมือของซือเยี่ยหานไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! ซือเยี่ยหานไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่นอน!
เมื่อเห็นบรรยากาศมาคุแทบจะประทุออกมาของสองแม่ลูก อี้หลิงจวินก็ปวดหัวมากจริงๆ ถ้าปล่อยให้แม่ลูกคู่นี้ทะเลาะกันขึ้นมา เกรงว่าประธานสภาอย่างเขาก็คงต้านไม่ไหว
อี้หลิงจวินหมดหนทางแล้ว ทำได้เพียงรีบส่งสายตาให้ลูกสาว
เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วนิดๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ตัวเองสงบใจลง จากนั้นเดินไปหาซือเยี่ยหาน “คุณเก้า พวกเรากลับไปก่อนค่อยว่ากันเถอะค่ะ คุณยังดูไม่ออกเหรอ อยู่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ อินเยวี่ยหรงไม่มีทางปล่อยตัวถังถัง ไม่อย่างนั้นเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
อีกอย่างถ้าคุณยังเถียงกับเธออยู่แบบนี้ ด้วยนิสัยของอินเยวี่ยหรง ไม่ใช่คนที่จะยอมอ่อนข้อประนีประนอมเด็ดขาด ต่อให้เถียงกับเธอไปจนถึงที่สุด แบบนี้ก็ช่วยถังถังไม่ได้อยู่ดี”
ซือเยี่ยหานฟังหญิงสาวเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ในที่สุดความมีเหตุมีผลก็ค่อยๆ กลับคืนมา
ต้องบอกเลยว่าเยี่ยหวันหวั่นพูดถูก ถึงแม้เธอจะไม่รู้จักอินเยวี่ยหรงมากนัก แต่กลับเข้าใจนิสัยของอินเยวี่ยหรงเป็นอย่างดี
“คุณเก้า พวกเรากลับไปกันก่อนเถอะ รอให้ไม่มีคนอื่นแล้วค่อยมาเจรจากับอินเยวี่ยหรงเป็นการส่วนตัว พอถึงเวลานั้นค่อยให้อาจารย์ฉันช่วยออกหน้า ให้เธอปล่อยตัวถังถังมาน่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว” เยี่ยหวันหวั่นพูดต่อ
อินเยวี่ยหรงกวาดสายตามองทุกคนแวบหนึ่ง “ดึกมากแล้ว ฉันก็ไม่อยากอยู่นานๆ หรือว่าทุกท่านยังอยากอยู่เป็นแขกต่อกันล่ะ”
สถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ ตุลาการและสมาชิกระดับสูงพวกนั้นจะกล้ารั้งอยู่ได้ยังไง ถ้าถูกลูกหลงไปด้วยจะขอเหตุผลจากใครได้ ดังนั้นทุกคนจึงรีบแยกย้ายกันจากไป
—————————————————————————————
บทที่ 2382 เด็กคนนั้นล่ะ
ซือเยี่ยหานสบตากับอินเยวี่ยหรงแวบหนึ่ง สัมผัสมือน้อยของเยี่ยหวันหวั่นที่กอบกุมมือเขาไว้เพื่อปลอบโยน ในที่สุดถึงได้ผ่อนคลายลง “ได้”
ครั้งนี้กลับเป็นอินเยวี่ยหรงที่ประหลาดใจ จ้องมองเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่ข้างกายเขาแวบหนึ่งตามสัญชาตญาณ ไม่คิดเลยว่าด้วยอุปนิสัยอย่างลูกชายคนนี้ของตัวเอง จะยอมเป็นฝ่ายถอยก่อน
….