ตอนที่ 1137
บทที่ 2389 ถังถังโกรธ / บทที่ 2390 เล่านิทาน
October 22, 2026
บทที่ 2389 ถังถังโกรธ
อินเยวี่ยหรงเดินเข้าไปนั่งอย่างไม่ยี่หระ เมินเฉยคนที่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งคนอย่างสมบูรณ์ ใช้น้ำมะนาวล้างมือ จากนั้นกินข้าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เห็นอินเยวี่ยหรงไม่สนใจตัวเอง ถังถังก็ไม่ใส่ใจ นั่งดูแลตัวเองอยู่ตรงนั้น
อินเยวี่ยหรงกินเจ ดังนั้นอาหารทั้งโต๊ะต่างก็เป็นอาหารเจทั้งหมด แม่นมเฉียวมองพ่อหนูอย่างห่วงๆ อยู่บ้าง เพราะกลัวว่าเขาจะกินไม่ถนัด
ใช่จริงๆ เรื่องที่เธอกังวลเกิดขึ้นแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบพ่อหนูไม่คีบผักเลย และไม่กินข้าวเลย เอาแต่จ้องหน้าอินเยวี่ยหรง พวงแก้มอมชมพูเต็มไปด้วยสีสันของความไม่พอใจ
แม่นมเฉียวกระแอมไอทีหนึ่ง พยายามปลอบใจ “คุณชายน้อย อาหารเจของทางเราทำได้ไม่เลวเลย คุณลองชิมดูสิคะ!”
อาจงยกชามซุปผักรวมเดินเข้ามา แล้วเอ่ยอย่างเสียดสีแดกดัน “นมเฉียว เขาเป็นคุณชายน้อยที่ถูกเลี้ยงจนเสียคน จะชินกับการกินของแบบนี้ได้ยังไง!”
แม่นมเฉียวขมวดคิ้ว “เด็กเล็กเลือกกินบ้างก็เป็นเรื่องปกติ!”
ถึงแม่นมเฉียวจะพูดแบบนี้ แต่ในใจยังคงเป็นห่วงมากอยู่ดี ต้องรู้ก่อนว่า ในอดีตหากคุณชายใหญ่กล้าเลือกกิน ต้องถูกลงโทษอย่างหนักแน่นอน
อินเยวี่ยหรงถูกเสียงถกเถียงของสองคนนี้ทำให้หงุดหงิด จึงตบตะเกียบลงบนโต๊ะทีหนึ่ง “หุบปาก หนวกหู!”
ในที่สุดแม่นมเฉียวกับอาจงถึงได้เงียบเสียงลง
พออินเยวี่ยหรงพูดจบ ก็มองไปที่พ่อหนูซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าไม่ค่อยน่ามองอย่างเห็นได้ชัด
ถังถังก็ไม่พูดเหมือนกัน ดวงหน้าน้อยๆ ยังคงเรียบตึง ทำเพียงจ้องมองอินเยวี่ยหรงโดยไม่กะพริบตาเลย
ขณะที่อินเยวี่ยหรงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็เห็นพ่อหนูปีนลงมาจากเก้าอี้ จากนั้นก้าวมาหยุดตรงหน้าอินเยวี่ยหรงอย่างรวดเร็ว
อินเยวี่ยหรงขมวดคิ้ว สีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไร ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร
หลังจากถังถังเดินเข้าไป ก็ยืดตัวเขย่งเท้า มีเสียง ‘แปะ’ ซึ่งเกิดจากการที่เด็กน้อยแนบฝ่ามือป้อมๆ ลงบนหน้าผากร้อนผ่าวของอินเยวี่ยหรงดังขึ้นเบาๆ
ฝ่ามืออบอุ่นของพ่อหนูแนบเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว อินเยวี่ยหรงจึงตะลึงงันไปแวบหนึ่ง
ไม่ใช่แค่อินเยวี่ยหรง อาจงกับแม่นมเฉียวก็ตกใจเช่นกัน
อินเยวี่ยหรงรังเกียจการถูกคนอื่นสัมผัสเป็นที่สุด เด็กคนนี้อารมณ์เสียจนรนหาที่ตายแล้วสินะ!
อาจงตวาดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวทันที “บังอาจ! ไร้มารยาท! ไอ้เด็กเหลือขอ! แกทำอะไร!”
ถังถังใช้มือแปะหน้าผากอินเยวี่ยหรงอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็รั้งคออินเยวี่ยหรงลงมา ให้เธอก้มหัวลงเล็กน้อย สุดท้ายก็ใช้หน้าผากตัวเองแนบเข้ากับหน้าผากของอินเยวี่ยหรง...
จากนั้น ใบหน้านุ่มนิ่มน่ารักของพ่อหนูก็เคร่งเครียดขึ้นมา พูดขึ้นอย่างจริงจังมากว่า “คุณย่า! คุณย่าเป็นไข้แล้ว!”
อินเยวี่ยหรงตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น หน้าผากร้อนผ่าวแนบอยู่กับหน้าผากอุ่นๆ ของพ่อหนู จมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นนมหอมหวาน สิ่งที่ปรากฏเข้าสู่สายตาคือแววตาห่วงใยและติเตียน…
ตัวอินเยวี่ยหรงเองก็รู้วิชาแพทย์ เธอจึงจับชีพจรให้ตัวเอง จากนั้นก็ขมวดคิ้ว
เป็นไข้แล้วจริงๆ…
เธอยุ่งง่วนมาจนถึงตอนนี้ ไม่สังเกตเห็นเลย
“นายหญิง คุณเป็นยังไงบ้างคะ” ในที่สุดแม่นมเฉียวก็ได้สติกลับมา รีบเดินเข้ามาทันที
“เป็นไข้เท่านั้น อย่าตกใจให้มากนักเลย” อินเยวี่ยหรงเอ่ย
ถังถังเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมมาก “หน้าผากคุณย่าร้อนมากเลยครับ ไข้สูงมากเลย ต้องรีบกินยาแล้วพักผ่อนนะครับ!”
แม่นมเฉียวมองอินเยวี่ยหรงอย่างละเอียดแวบหนึ่ง แต่กลับเห็นว่าท่าทางของอินเยวี่ยหรงนอกจากจะดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงมากเท่าไรเลยจริงๆ ดังนั้นเธอจึงมองไม่ออกว่าอินเยวี่ยหรงป่วยแล้ว
ที่แท้ไม่ใช่เพราะจุกจิกเลือกกิน แต่เป็นเพราะคุณย่าป่วย…
—————————————————————————————
บทที่ 2390 เล่านิทาน