ตอนที่ 1139
บทที่ 2393 หยิบมาสิ ฉันจะลอง / บทที่ 2394 คุณมีหัวใจรึเปล่า
October 22, 2026
บทที่ 2393 หยิบมาสิ ฉันจะลอง
ดวงตาของผู้จัดการจางเปล่งประกาย “คุณชายน้อยสายตายอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะ ดีไซน์ของชุดนี้เป็นผลงานที่ดีที่สุดในคอลเลคชั่นนี้ของพวกเรา แต่ดีไซน์ชุดนี้มีความพิเศษต่อตัวบุคคล คนทั่วไปไม่กล้าลองสวมใส่เลยสักนิด แต่ถ้าเป็นนายหญิงแล้วละก็ ได้แน่นอนค่ะ!”
เพียงแต่…เพียงแต่ด้วยนิสัยของอินเยวี่ยหรง มองยังไงก็ไม่มีทางเลือกชุดนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้แนะนำเลย
ถังถังวิ่งตุบๆ ไปหยุดตรงหน้าอินเยวี่ยหรง “คุณย่าครับ คุณย่าสวมชุดนี้สิครับ ชุดนี้ดูดี”
อินเยวี่ยหรงขมวดคิ้วนิดๆ ว่ากันตามตรง ชุดนี้ที่ถังถังเลือก เป็นชุดที่ดูดีที่สุดในบรรดาเสื้อผ้าพวกนี้แล้วจริงๆ
ถ้าว่ากันด้วยนิสัยของเธอในช่วงสาวๆ ต้องเลือกมันแน่ แต่ว่าตอนนี้
อินเยวี่ยหรงเหลือบมองชุดนั้นแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย “งั้นเหรอ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าไม่เห็นจะดูดีตรงไหน”
สองตาของถังถังลุกวาว “ดูดีสิครับ! คุณย่า ถ้าคุณย่าใส่ต้องดูดีมากแน่ๆ ครับ เหมือนนางฟ้าเปี๊ยบเลย คุณย่าลองดูเถอะครับ ถังถังอยากเห็นคุณย่าใส่!”
อินเยวี่ยหรงยังคัดค้านอยู่ “สีสันน่าเกลียด”
ถังถังไม่ยอมแพ้ “ดูดีจะตายครับ คุณย่าดูสิ วันนี้ถังถังก็ใส่สีแดงนะครับ!”
หลังจากอินเยวี่ยหรงเงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นมา “หยิบมาสิ ฉันจะลอง”
แม่นมเฉียวตะลึงงัน!
ผู้จัดการจางก็คาดไม่ถึงเช่นกัน
ทั้งสองคนไม่คิดเลยว่าอินเยวี่ยหรงจะยอมเห็นด้วยจริงๆ จึงตกตะลึงกันพักหนึ่งกว่าจะได้สติกลับมา
“ค่ะได้ค่ะ ดิฉันจะหยิบชุดนี้ให้คุณนะคะ!” ผู้จัดการจางรีบไปหยิบชุดลงมาจากราวแขวน
อินเยวี่ยหรงรับชุดไป แล้วเข้าไปเปลี่ยนในห้อง
รออยู่นานพักหนึ่ง ในที่สุดอินเยวี่ยหรงก็เปลี่ยนชุดแล้วเดินออกมา
เพิ่งก้าวออกมาไม่ทันไร คนใช้ที่อยู่ในห้องต่างก็ตะลึงตาค้างกันอยู่ตรงนั้น
ปกติแล้วนายหญิงของพวกเขาสวมชุดสีดำอยู่ตลอด แถมยังห่อหุ้มตัวเองเอาไว้อย่างมิดชิด นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้รู้ว่า ที่แท้นายหญิงของตัวเองงดงามขนาดนี้ มีสง่าราศีขนาดนี้
อีกทั้งชุดนี้ก็พิเศษต่อตัวบุคคลจริงๆ ถ้าเป็นคนทั่วไปใส่คงไม่รอด มีเพียงอินเยวี่ยหรงที่มีช่วงวัยและบุคลิกเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะเอาชุดนี้อยู่ คล้ายว่าบุคลิกของตัวคนจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้บรรยากาศอึมครึมบนร่างของเธอสลายหายไปอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ตัวคนจะดูน่าเกรงขาม แต่กลับดูมีชีวิตชีวา
“นายหญิง…คุณ…คุณสวมชุดนี้แล้วดูดีจริงๆ ค่ะ…” แม่นมเฉียวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงอินเยวี่ยหรงในอดีต
ผู้จัดการจางก็เอ่ยชมเชยไม่อยู่ “สายตาของคุณชายน้อยยอดเยี่ยมเกินไปแล้วจริงๆ นายหญิงคุณเหมาะกับสีนี้มากจริงๆ ค่ะ!”
“คุณย่าดูดีจริงๆ ครับ คุณย่าใส่เหมือนถังถังเลย!” พ่อหนูน้อยเดินเข้ามาหาอย่างมีความสุข
อินเยวี่ยหรงยืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในกระจก เกือบจำไม่ได้อยู่บ้าง
นี่คือ…เธอเหรอ…
เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่อง ไม่ได้เลือกเสื้อผ้าให้ตัวเองอย่างจริงจังมานานเท่าไรแล้ว
“นายหญิงครับ!”
ในเวลานี้อาจงผลุนผลันเข้ามา ขณะที่กำลังจะเปิดปากพูด เมื่อเห็นอินเยวี่ยหรงที่ยืนอยู่หน้ากระจก ก็ตะลึงงันไปแวบหนึ่ง
เขาไม่เคยเห็นอินเยวี่ยหรงสวมชุดแบบนี้มาก่อนเลย เกิดอะไรขึ้น
คงไม่ใช่เพราะไอ้เด็กเหลือขอคนนี้ใช่ไหม…
อาจงไม่มีเวลาให้คิดมากอีก รีบเอ่ยรายงาน “นายหญิงครับ ทางสภาตุลาการส่งข่าวมา มีการประชุมด่วน ต้องการให้คุณไปทันทีครับ”
อินเยวี่ยหรงเอ่ยด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้นมาทันที “เข้าใจแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
อาจงรายงานต่อ “นายหญิงครับ คนที่มารับคุณรออยู่ด้านนอกแล้วครับ”
เดิมทีอินเยวี่ยหรงคิดจะเปลี่ยนชุด แต่พอได้ยินก็ล้มเลิกความคิด ก้าวตรงออกไปเลย “ไปเถอะ”