ตอนที่ 1153
บทที่ 2421 ครอบครัวสุขสันต์ / บทที่ 2422 ลูกไม้นี้ปั่นประสาทเกินไปแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 2421 ครอบครัวสุขสันต์
“แต่น่าเสียดาย…ที่ลูกชายบุญธรรมคนนั้น…”
หัวหน้าหลิวเอ่ย “ตุลาการอิน อภัยด้วยที่ผมต้องพูดตรงๆ คนใช้คนนี้ไม่มีทางวางแผนเรื่องสำคัญขนาดนี้ได้ด้วยตัวเอง และไม่มีทางมีสมุดบัญชีสำคัญขนาดนี้ได้ ยืนยันได้ว่าต้องมีผู้บงการคนอื่นอยู่เบื้องหลังแน่”
อินเยวี่ยหรงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันเข้าใจแล้ว”
มีแค่อินเหิงเท่านั้น
เวลานี้ คล้ายว่าในที่สุดอาจงจะรับรู้ถึงสถานการณ์ของตัวเอง จึงตะโกนอ้อนวอนเสียงดังขึ้นมา “นายหญิง! ผมผิดไปแล้วครับนายหญิง! ไม่ใช่ผม! ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย! เป็นเพราะคุณชายอินเหิง!
เป็นเขาที่สั่งให้ผมใส่ร้ายคุณ เป็นเขาที่คิดวิธีให้ผมหลอกยืมมือคุณชายน้อยเอาของไปวางที่ห้องหนังสือของคุณ สมุดบัญชีก็เป็นเขาที่ให้ผมมา! ผมจะสารภาพทุกอย่างแล้วครับ!”
มาถึงเวลานี้ อาจงก็รู้ว่าตัวเองจบเห่แล้ว ดังนั้นจึงเปิดโปงอินเหิงทันที
อินเยวี่ยหรงมองอาจงที่ขอร้องอ้อนวอนไม่หยุด ด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ถึงขั้นไม่ถามเลยว่าทำไมเขาถึงได้ทรยศหักหลังกัน
อินเยวี่ยหรงพูดออกไปตรงๆ “หัวหน้าหลิว คุณเอาตัวเขาไปเถอะค่ะ”
หัวหน้าหลิวพยักหน้า “ได้ ผมจะพาตัวคนคนนี้ไป ส่วนเรื่องที่เหลือ รวมถึงคนที่เกี่ยวข้องอยู่เบื้องหลังบัญชีเล่มนี้ ผมจะตามสืบต่อให้กระจ่าง ก่อนหน้านี้ล่วงเกินไปมาก โปรดอภัยให้ด้วย”
อินเยวี่ยหรงเอ่ยเสียงเรียบๆ “คุณเกรงใจเกินไปแล้ว”
หัวหน้าหลิวกล่าวลา “ขอตัวก่อน”
อินเยวี่ยหรงสั่งการ “นมเฉียว ไปส่งหัวหน้าหลิว”
“นายหญิง! นายหญิงขอร้องคุณช่วยผมด้วย! ขอร้องคุณละเว้นผมเถอะ! ครั้งนี้อภัยให้ผมด้วย! ทั้งหมดเป็นคุณชายอินเหิงที่สั่งการผมจริงๆ…”
….
เสียงโวยวายของอาจงถูกบานประตูใหญ่ปิดกั้นไว้ ในที่สุดก็เลือนหายไปจากบ้านหมื่นเหมยอย่างสิ้นเชิง
มองเห็นสีหน้าอินเยวี่ยหรงซีดเผือดเหมือนกระดาษ ใจลอยอยู่บ้าง ถังถังจึงรีบพยุงเธอไปนั่งลงบนเก้าอี้ “คุณย่าครับ คุณย่าไม่เป็นไรใช่ไหมฮะ”
“ย่าไม่เป็นไรจ๊ะ” อินเยวี่ยหรงตอบด้วยสีหน้าอ่อนโยน
“คุณย่า คุณย่าอย่าเสียใจไปเลยนะครับ แม่ผมเคยสอนผมเอาไว้ ทุกคนที่ใจดำทำร้ายคุณย่า ไม่คู่ควรได้รับความเสียใจจากคุณย่านะครับ” ถังถังเอ่ยปลอบ
อินเยวี่ยหรงมองพ่อหนูที่อยู่ตรงหน้า และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงลูกเก้าของเธอ
อันที่จริงในฐานะแม่คนหนึ่ง ผู้หญิงที่ชื่อเนี่ยอู๋โยวคนนั้น เอาแค่การที่เธอเลี้ยงดูถังถังได้ดีขนาดนี้ ก็เหนือกว่าเธอเป็นร้อยเท่าแล้ว…
อินเยวี่ยหรงเอ่ยขอบคุณ “ขอบใจนะจ๊ะ ถังถัง”
ถังถังยิ้มน้อยๆ แล้วเปิดปากพูด “คุณย่า พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้นครับ!”
พออินเยวี่ยหรงได้ยินประโยคนี้ที่ว่าครอบครัวเดียวกัน หัวใจกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น “ถังถัง ถ้าหากย่าเป็นอย่างที่คนข้างนอกพวกนั้นว่าจริงๆ หลานจะทำยังไง”
ถังถังเอ่ยทวน “แบบที่คนข้างนอกพวกนั้นว่าเหรอครับ”
สุดท้ายอินเยวี่ยหรงยังคงตัดสินใจบอกความจริง “ย่ากับพ่อแม่ของหลาน เข้ากันไม่ได้เลย เพราะเรื่องบางอย่าง ระหว่างพวกเรามีความเห็นต่างและแตกแยกมากมาย…”
เธอไม่อยากโกหกถังถังอีก…
ถังถังคิดดูอย่างจริงจัง และสุดท้ายจึงพูดขึ้นว่า “คุณย่าครับ ผมไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นเพราะอะไร พวกย่ากับพ่อแม่ถึงได้ขัดแย้งกัน แต่ว่า ผมคิดว่าพวกย่ากับพ่อแม่ต้องมีเหตุผลเป็นของตัวเองแน่นอนครับ ถังถังเข้าใจ เพียงแต่ ถังถังน่าจะยังเสียใจอยู่ดี…”
พ่อหนูพูดไปตามความจริง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงแผ่ว “คุณย่า พวกเราจะเป็นครอบครัวสุขสันต์ไม่ได้เหรอครับ”
อินเยวี่ยหรงเงียบลง…
ครอบครัวสุขสันต์งั้นเหรอ
เรื่องนี้สำหรับเธอมันห่างเหินและแปลกหน้ามานานแค่ไหนแล้ว…
เธอรู้จักนิสัยของตัวเองดี เรื่องบางอย่าง ฝังลึกเข้าไปในกระดูกนานแล้ว เป็นสิ่งที่ชั่วชีวิตนี้เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงและปรับปรุงได้
เอาแค่เรื่องการปรับแก้ร่างกฎหมาย ขอแค่เธอกับเจ้าเก้าเห็นไม่ตรงกัน ก็ทำให้ต้องอยู่ในสถานะศัตรูกันไปชั่วชีวิตแล้ว