ตอนที่ 1169
บทที่ 2453 เรื่องชุลมุนในงานแต่ง 7 / บทที่ 2454 เรื่องชุลมุนในงานแต่ง 8 [จบบริบูรณ์]
October 22, 2026
บทที่ 2453 เรื่องชุลมุนในงานแต่ง 7
“แม่คะ หนูกลัว หมีใหญ่ถูกโดนัลด์ดั๊กทุบหัว…”
จากนั้น ‘ปิกาจู’ ฉบับมินิตัวหนึ่งก็คว้าหางของ ‘ปิกาจู’ ไว้ แล้วเอ่ยอย่างหวาดๆ
พอปิกาจูเห็นปิกาจูน้อยก็ตกใจ พลันโมโหขึ้นมาแล้ว
มองเห็น ‘ปิกาจู’ ลูบหัว ‘ปิกาจูน้อย’ จากนั้นตะคอกใส่ ‘การ์ฟิลด์’ ด้วยความโกรธเกรี้ยวจากทรวงใน “เลิกตีกันซะ ถ้าตีกันอีกนายก็ไม่ต้องแต่งงานแล้ว!”
พอ ‘ปิกาจู’ พูดจบ ‘การ์ฟิลด์’ ก็ผงะไปแวบหนึ่ง และด้วยการผงะไปแวบนี้ จึงถูก ‘สพันจ์บ็อบ’ ดึงหู และถูก ‘แพทริค’ หยิกจมูก
“แม่ง…วันนี้ฉันแต่งงาน ไม่อยากจะมีเรื่อง…พวกแกมาทำไมกัน” ‘การ์ฟิลด์’ เอ่ย
“น้องสาวฉันจะแต่งงาน!” ‘แพทริค’ เนี่ยอู๋หมิงพูด
“แม่ของลูกศิษย์ฉันจะแต่งงาน” ‘สพันจ์บ็อบ’ อี้สุ่ยหานบอก
คนที่แต่งตัวด้วยชุดมาสคอตผักกาดขาวคนหนึ่งเดินเข้าไปหาปิกาจูสองตัวที่หนึ่งเล็กหนึ่งใหญ่ และเอ่ยกับทุกคน “เข้าใจผิดกันหมดแล้ว ทุกท่านโปรดยั้งมือ!”
“หยุดให้หมด เลิกสู้กันได้แล้ว!” เยี่ยหวันหวั่นก็ตะโกนขึ้นอย่างหมดคำพูดแล้วเช่นกัน
ทุกคนเลยทำได้แค่หยุดมือลง
“นายมันไอ้หมีน่าตาย” ‘โดนัลด์ดั๊ก’ จ้อง ‘หมีแบรมเบิล’ พลางร้องด่าออกมา
“นายมันไอ้เป็ดตายซาก!” ‘หมีแบรมเบิล’ เป่ยโต่วก็ไม่ยอมอ่อนให้
โดนัลด์ดั๊กเงียบลง
เป็ดเหรอ ฟังดูแปลกๆ นะ…
ทำไมรู้สึกเหมือนเขาเสียเปรียบเลยล่ะ
หลังจากทุกคนยอมหยุมด เยี่ยหวันหวั่นถึงได้ชี้แจงถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องราว
ที่แท้อี้สุ่ยหานมางานผิดที่ นึกว่าเจ้าสาวในชุดเจ้าหญิงเป็นตัวเธอ และ ‘การ์ฟิลด์’ เป็นซือเยี่ยหาน
แต่ผลคือ…มากินมาดื่มอยู่ที่นี่น่ะไม่ว่าหรอก ยังก่อความวุ่นวายในงานแต่งที่ใกล้จะจบลงแล้วของชาวบ้านเขาอีก ปั่นป่วนไปหมด จึงทำได้แค่เริ่มกันใหม่หมดอีกครั้ง
“ขอโทษด้วยค่ะ…ขอโทษมากๆ เลย ตอนแรกพวกเราเหมาเอาไว้แล้ว…สพันจ์บ็อบนึกว่าที่นี่มีแต่ครอบครัวเรา”
ไห่ถังเอ่ยกับ ‘ปิกาจู’
“ไม่เป็นไรค่ะ เข้าใจผิดกันทั้งนั้น พวกเราก็ทำไม่ถูกเหมือนกัน พวกคุณรีบไปเถอะค่ะ อย่าเสียเวลาเลย” ‘ปิกาจู’ เอ่ย
“แม่ง ไอ้ตัวไม่มีมือ ไอ้ตัวตาบอด อย่าให้ฉันเจอพวกนายอีกนะ” การ์ฟิลด์พูด
เนี่ยอู๋หมิงผู้ไร้มือตอกกลับ “ไอ้อ้วน อย่างให้ฉันเจอแกอีกแล้วกัน เจอนายหนึ่งครั้งก็จะทุบแกหนึ่งที”
อี้สุ่ยหานผู้ตาบอด “อืม”
….
หลังจากศึกใหญ่อันแสนวุ่นวายของเหล่ามาสคอตจบลง ทุกคนต่างก็กลับไปยังปราสาทในธีมงานของตัวเอง
พอเข้าปราสาทไป เสียงเพลงอันเร้าใจก็ดังขึ้นทันที
“ฉันเดินอยู่บนถนนสายเล็กในแถบชานเมืองเพียงลำพัง ฉันจะเอาเค้กไปให้คุณยายชิม บ้านของคุณยายทั้งไกลทั้งเปลี่ยว ฉันกังวลว่าจะมีหมาป่าตัวโตอยู่แถวนี้รึเปล่า พอพระอาทิตย์ตกดิน ฉันต้องรีบกลับบ้าน เข้านอนฝันหวานพร้อมกับคุณแม่
ฉันเดินอยู่บนถนนสายเล็กในแถบชานเมืองเพียงลำพัง ฉันจะเอาเค้กไปให้คุณยายชิม บ้านของคุณยายทั้งไกลทั้งเปลี่ยว ฉันกังวลว่าจะมีหมาป่าตัวโตอยู่แถวนี้รึเปล่า…”
“เวรเอ้ย…หนูน้อยหมวกแดงเวอร์ชั่นร็อคงั้นเหรอ?!” ใบหน้าของหลินเชวียสับสน “ทำไมฟังแล้วพิลึกขนาดนี้ แปลก!”
“ยอดไปเลย…” เป่ยโต่วยกนิ้วให้ “หนูน้อยหมวกแดงฉบับพี่เฟิง จะไม่พิลึก ไม่แปลกได้เหรอ เป็นหนูน้อยหมวกแดงที่ถือมีดสปาต้าขี่บิ๊กไบค์กระดกขวดเหล้าไงละ!”
หลุดโลกได้ถึงขนาดนี้เลยจริงๆ!
“เอ่อ อันที่จริงก็ไม่เท่าไรหรอก เพลงธีมในงานแต่งของการ์ฟิลด์ตัวนั้นใช้เพลงเคเอฟซีด้วยซ้ำ…พวกนายไม่ได้ฟังรึไง”
ทุกคนในงานต่างก็พูดไม่ออกแล้ว…
“พ่อครับ แม่ครับ ขอให้บ่าวสาวมีความสุข ครองรักกันร้อยปี” มาสคอตหมาป่าน้อยตัวหนึ่ง ค่อยๆ เดินเข้ามาหาเยี่ยหวันหวั่นกับซือเยี่ยหาน แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ้อแอ้
เยี่ยหวันหวั่นลูบหัวหมาป่าน้อย จากนั้นก็อุ้มหมาป่าน้อยเข้าสู่อ้อมแขน “ขอบใจจ๊ะลูกรัก แม่รักลูกที่สุดเลย!”
….