ตอนที่ 1178
บทที่ 2471 ตอนพิเศษ : เนี่ยอู๋หมิง 5 / บทที่ 2472 ตอนพิเศษ : เนี่ยอู๋หมิง 6
October 22, 2026
บทที่ 2471 ตอนพิเศษ : เนี่ยอู๋หมิง 5
“ปกป้องเธอเหรอ” เนี่ยอู๋หมิงหัวเราะหยันทีหนึ่ง “รอให้ฉันเก่งกาจก่อนเถอะ ฉันจะกลับไปเล่นเธอให้ตาย ให้เธอรับรู้ถึงความร้ายกาจของพี่ชายเธอ!”
เนี่ยอู๋หมิงและหลิงเหมี่ยวอยู่บนชิงช้าสวรรค์กันจนค่ำมืด จนกระทั่งมีเสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวดั่งลั่นมาจากด้านล่าง
“รีบไสหัวลงมาหาฉันซะเจ้าพวกตัวแสบ วันนี้ถ้าฉันไม่ตีพวกเธอให้ตาย ฉันจะเปลี่ยนไปใช้แซ่ตามพวกเธอ!”
พอมีเสียงเปล่งออกมา สีหน้าของหลิงเหมี่ยวก็แปรเปลี่ยนทันที “จบเห่แล้ว…แม่เจอตัวแล้ว”
“กลัวอะไร ยกให้ฉันเถอะ!” เนี่ยอู๋หมิงลุกขึ้นแล้วตะโกนลงไปข้างล่าง “มาสิ เธอมันผู้หญิงใจร้าย ถ้าเธอแน่จริงเธอก็ขึ้นมาจับพวกเราสิ!”
“ได้เลยไอ้ตัวแสบ!”
หลิงอี๋ถูกยั่วโมโห ภายใต้สายตาเหลือจะเชื่อของเนี่ยอู๋หมิง เธอก็ปีนป่ายขึ้นไปหาได้ในระยะเวลาที่สั้นมาก ราวกับตุ๊กแกไต่ผนัง
“ย่าเล็กหลิงอี๋ ไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ…เป็นเพราะอาหญิงหลิงเหมี่ยว เธอตีผม ต้องการพาผมออกมาเล่นให้ได้ ผมถูกบังคับ…ไอ๊หยา…อย่าตีหน้า…”
….
ณ คฤหาสน์ ภายในห้องโถงใหญ่
เนี่ยอู๋หมิงและหลิงเหมี่ยวหามถังน้ำไว้ ทั้งสองถูกหลิงอี๋ลงโทษ
“เธอดูสิ จะยังไงฉันก็เป็นผู้ชายคนเดียวในครอบครัวของพวกเธอ ย่าเล็กหลิงอี๋ไม่ให้เกียรติฉันเลยสักนิด ไม่ไว้หน้าฉันเลย นี่มันเหมาะสมแล้วเหรอ…ฉันจะต่อต้าน เธอดุกว่าแม่ฉันซะอีก!” เนี่ยอู๋หมิงบ่นอุบอิบ ด้วยความไม่พอใจเต็มที่
“บทลงโทษนี้เป็นสิ่งที่พวกเราสมควรได้รับ” หลิงเหมี่ยวเอ่ยเรียบๆ
“ฉันว่าเธอถูกกดขี่จนเคยชินซะแล้วละ ความคิดแบบนี้ของเธอน่ากลัวเกินไปแล้ว อะไรคือบทลงโทษเป็นสิ่งที่สมควรได้รับ ฉันจะบอกเธอไว้นะ เธอต้องต่อต้าน เหมือนตอนที่ฉันอยู่รัฐอิสระ พ่อแม่ฉันจะให้ฉันไปเรียน ฉันก็ไม่ไป พวกเขาจะทำอะไรฉันได้ล่ะ!” เนี่ยอู๋หมิงกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
“งั้น…หลังจากนั้นล่ะ” หลิงเหมี่ยวเต็มไปด้วยความอยากรู้ เรื่องการต่อต้านแบบนี้ สำหรับเธอแล้ว ห่างไกลเหลือเกิน
“หลังจากนั้น…พวกเขาเลยหาคุณครูคนหนึ่งมาสอนฉันที่บ้าน…เฮ้อ…” เนี่ยอู๋หมิงอยากร้องไห้แต่ก็ไร้น้ำตา
“อ่อ งั้นอย่าคิดต่อต้านเลยจะดีกว่า” หลิงเหมี่ยวส่ายหน้า
“ผิดแล้ว! การต่อต้านน่ะ เป็นทัศนคติอย่างหนึ่ง” ใบหน้าของเนี่ยอู๋หมิงเต็มไปด้วยความลึกล้ำยากที่จะคาดเดา
“เธอจะต่อต้านงั้นเหรอ?!”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะคอกของหลิงอี๋แว่วดังมาจากชั้นบน
“ย่าเล็กหลิงอี๋ เป็นอาหญิงหลิงเหมี่ยวที่คิดต่อต้าน คุณอย่าโกรธไปเลย ผมกำลังปรับทัศนคติให้อาหญิงอยู่ รับประกันเลยว่าจะทำให้อยู่ในลู่ทาง กลับตัวด้วยใจจริง!”
เนี่ยอู๋หมิงรีบตะโกนออกไป
หลิงเหมี่ยวไม่พูดอะไรทั้งนั้น…
หลังจากทางด้านหลิงอี๋เงียบไปแล้ว เนี่ยอู๋หมิงก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางหลิงเหมี่ยว “ฉันว่าเธอไม่เข้าใจการต่อต้านจริงๆ นั่นแหละ ฉันปรักปรำเธอขนาดนี้ เธอยังเอาแต่เงียบอีกเหรอ”
หลิงเหมี่ยวมองเนี่ยอู๋หมิง “นายบอกไม่ใช่เหรอ ฉันเป็นอาหญิงของนาย ยอมให้นายสักหน่อย ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่”
….
รุ่งเช้าวันต่อมา เนี่ยอู๋หมิงถูกจัดให้เข้าเรียนกับหลิงเหมี่ยว
“ช่วงกลางวันจะเป็นคาบเรียนวัฒนธรรม โดยฉันผู้เป็นแม่และย่าเล็กที่สุดแสนจะเมตตาปราณีและยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเธอจะเป็นคนสอนให้เอง” หลิงอี๋เอ่ยกับเนี่ยอู๋หมิงและหลิงเหมี่ยวที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่
“ย่าเล็กวัฒนธรรมในระดับไหนที่คุณจะเอามาสอนพวกเรา” เนี่ยอู๋หมิงมองหลิงอี๋แล้วเอ่ยถาม
พอหลิงอี๋ได้ฟังก็ผงะไปแวบหนึ่ง ใบหน้าฉายแววครุ่นคิด “ตอนยังเด็กเคยเข้าชั้นเรียนแบบส่วนตัวอยู่สองปี…”
“ถ้าเป็นตอนนี้…ก็เท่ากับ…ระดับอนุบาลสินะ” เนี่ยอู๋หมิงมีสีหน้าสับสน
“ทำไม นายมีปัญหาเหรอ” หลิงอี๋ถลึงตาใส่เนี่ยอู๋หมิงอย่างดุร้ายแวบหนึ่ง
“ย่าเล็กหลิงอี๋ เยี่ยมเหลือเกิน ผมชอบวัฒนธรรมในระดับของคุณครับ ผมจะตั้งใจเรียนแน่นอน…”