ตอนที่ 1185
บทที่ 2485 ตอนพิเศษ : เนี่ยอู๋หมิง 19 / บทที่ 2486 ตอนพิเศษ : เนี่ยอู๋หมิง 20
October 22, 2026
บทที่ 2485 ตอนพิเศษ : เนี่ยอู๋หมิง 19
“ไอ้สวะ แกกล้ามาชอบหลิงเหมี่ยวเหรอ!”
ทันใดนั้น หลี่ฉุนก็ชักปืนพกออกมาจากกระเป๋าตัวเอง
ทว่าหลี่ฉุนยังไม่ทันได้เล็งกระบอกปืนไปทางเนี่ยอู๋หมิง ตัวคนกลับถูกเนี่ยอู๋หมิงเตะจนปลิวออกไปไกลหลายเมตรแล้ว ฟืนพกก็ถูกเนี่ยอู๋หมิงแย่งไป
“แก!”
พ่อของหลี่ฉุนล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ
“นั่งลง ฉันจะพูดแค่รอบเดียว”
เนี่ยอู๋หมิงก้าวไปอยู่ข้างหลังพ่อของหลี่ฉุนในชั่วพริบตา แล้วใช้มือขวากดลงบนบ่าเขา
เรี่ยวแรงอันมหาศาล ดันให้พ่อของหลี่ฉุนหดถอยกลับลงไปในทันใด
เนี่ยอู๋หมิงฉวยโอกาสนี้ล้วงปืนพกออกมาจากอกเสื้อของพ่อหลี่ฉุน
“ฮ่า กร่างจนชินไปแล้วจริงๆ สินะ พ่อลูกพกของเล่นแบบนี้ติดตัวไว้ทั้งคู่เลย” เนี่ยอู๋หมิงโยนปืนลงบนโต๊ะอาหาร
“ไอ้ตัวแสบ แกทำเกินไปแล้ว!” หลิงอี๋คล้ายจะโมโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว
“เหล่าหลิง จะบอกคุณให้ชัดเจนสักประโยคนะ ผมจะแต่งกับลูกสาวคุณ” เนี่ยอู๋หมิงมองหลิงอี๋แล้วเอ่ยขึ้น
“มันต้องเป็นไปตามคำพูดแกเหรอ?!” หลิงอี๋โมโหสุดขีด
“ได้ งั้นพวกเราให้หลิงเหมี่ยวตัดสินใจเอง” เนี่ยอู๋หมิงมองไปที่หลิงเหมี่ยว “ถ้าเกิดว่าเธอไม่ตกลง…”
“ฉัน…” หลิงเหมี่ยวจ้องเนี่ยอู๋หมิง “ตกลง”
พอสิ้นเสียงของหลิงเหมี่ยว หลิงอี๋ก็ระเบิดโทสะออกมาทันที “สารเลว ลูกว่ายังไงนะ!”
“นี่เป็นครั้งแรกและเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของหนูที่จะต่อต้านแม่” หลิงเหมี่ยวมองไปทางหลิงอี๋ “หนูอยากอยู่กับเขา”
พอหลิงเหมี่ยวพูดจบ หลิงอี๋ก็ทรุดลงไปทันที สองคนนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…
เนี่ยอู๋หมิงอยู่ในบ้านเธอตั้งแต่เด็กจนโต หลิงอี๋มองเนี่ยอู๋หมิงเป็นลูกของตัวเองไปแล้ว แล้วจะสามารถยอมรับเรื่องที่เด็กสองคนนี้จะคบหากันได้ยังไง
สายตาของเนี่ยอู๋หมิง มองไปที่ร่างของหลิงเหมี่ยว
เมื่อกี้ หลิงเหมี่ยวว่ายังไงนะ เธออยากอยู่กับตัวเองงั้นเหรอ
เป็นความจริงใช่ไหม
เหมือนฝันเลย
“เหล่าหลิง คุณจะกลับคำที่คุณพูดไม่ได้นะ ข้อแลกเปลี่ยนระหว่างเรา คุณคงไม่ได้ลืมไปแล้วใช่ไหม” เนี่ยอู๋หมิงมองหลิงอี๋พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
หลิงอี๋ฟังแล้วพูดไม่ออกอยู่บ้าง ชีวิตนี้ เรื่องที่เธอนึกเสียใจที่สุดในชีวิต ก็คือการริบเครื่องคิดเลขกับลูกคิดของเนี่ยอู๋หมิงมา
“แม่ ขอโทษนะคะ…” หลิงเหมี่ยวกล่าว
“ฉันไม่สนใจพวกเธอแล้ว!” หลิงอี๋ร้องเฮอะทีหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังก้าวขึ้นชั้นบนไป
“จะมีเรื่องกับพวกฉันสินะ?!” ดวงตาของพ่อหลี่ฉุนสาดประกายหนาวยะเยือก
ในแถบพื้นที่นี้ ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับพวกเขาตระกูลหลี่มาก่อน
“ทำไม วอนเจ็บตัวอีกเหรอไง” เนี่ยอู๋หมิงเหลือบมองพวกหลี่ฉุนแวบหนึ่ง
“ไอ้หนุ่ม อย่าทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลย เคยได้ยินชื่อจี้ซิวหร่านไหม” หลี่ฉุนเอ่ยเสียงเย็น
“จี้ซิวหร่านเหรอ” เนี่ยอู๋หมิงเกาท้ายทอย “เคยสิ ทำไมล่ะ”
“เฮอะ เคยสินะ” หลี่ฉุนหัวเราะหยัน “ตระกูลหลี่ของพวกเราเป็นบริษัทในเครือตระกูลจี้ เท่ากับว่าพวกเราคือคนของตระกูลจี้ ความหมายของฉันแกเข้าใจใช่ไหม”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” เนี่ยอู๋หมิงมีท่าทางครุ่นคิด จากนั้นก็หยิบมือถือออกมากดต่อหน้าทุกคน
ผ่านไปครู่หนึ่ง บนหน้าจอมือถือของเนี่ยอู๋หมิงก็มีเด็กสาวคนหนึ่งโผล่ขึ้นมา
“พี่ มีอะไรเหรอ” เนี่ยอู๋โยวที่โผล่ขึ้นมาในจอเอ่ยถาม
“ทำไมมือถือเขามาอยู่ที่เธอได้ จี้ซิวหร่านล่ะ” เนี่ยอู๋หมิงถาม
“ปอกกะเทียมอยู่ข้างๆ นี่แหละ” เนี่ยอู๋โยวตอบ
“ส่งมือถือให้จี้ซิวหร่านที ฉันมีธุระกับเขา” เนี่ยอู๋หมิงสั่ง
จากนั้น จี้ซิวหร่านในชุดผ้ากันเปื้อนโผล่เข้ามา “ว่าไง”
“ใส่ผ้ากันเปื้อนเข้าครัวเหมือนพวกคนแก่ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยถากถาง
จี้ซิวหร่านฟังแล้วยิ้มน้อยๆ แวบหนึ่ง “คุยธุระเถอะ”
“คนพวกนี้ นายรู้จักไหม” เนี่ยอู๋หมิงแพนกล้องไปทางครอบครัวหลี่ฉุน
—————————————————————————————